tag:blogger.com,1999:blog-36952839054629243282012-02-13T16:41:43.852+05:30नुसता गर्व नाही तर माज आहे मराठी असल्याचा!!!शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.comBlogger21651100tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-22390444461086636392012-02-12T19:15:00.004+05:302012-02-12T19:15:20.694+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: medium;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">नाहीतर नाहीतर पुन्हा तेच घोटाळे + तीच महागाई + तेच अत्याचार <br /> ::-------&gt;&gt; विचार करा.. देश घडवा... &lt;&lt;----::<br /><span class="text_exposed_show"> <br /> ...........विचार करा...........<br /> महाराष्ट्र राज्य + भारत देश घडवा... <br /> <br /> सर्व भारतीय शिक्षित आहेत ना..???<br /> की आजूनहि आपल्या आवडीच्या रंगाच्या झेंड्यालाच मत देऊ.. हाच हट्ट आहे सर्वांचा ...<br /> <br /> आपण लहानपणापासून प्रत्येक भाषणामध्ये जे ऐकत आलो आहोत..<br /> * मुबलक वीजपुरवठा<br /> * पाण्याची सोय<br /> * रस्ते दुरुस्ती<br /> * चांगल्या शिक्षणाची सोय <br /> * खेळाडूंना चांगला वाव देण्यात येईल... इतर....<br /> ह्याच गोष्टी आपण आजहि त्याच + त्याच पक्षाच्या नेत्यांकडून ऐकत आहोत..<br /> <br /> आता आपली वेळ आली आहे.. <br /> जेव्हा कोणत्याही पक्षाचा नेता आपल्याकडे मत मागायला येईल..<br /> तेव्हा आपण आपल्या ज्या कोणत्या समस्या आहेत..त्या सादर करा...<br /> त्या समस्या सोडवाल तरच मत देऊ... ह्याच भाषेत सांगायची वेळ आलीये <br /> <br /> मत दिलं नाही म्हणजे आपले प्रश्न सुटणार नाहीत...<br /> मत देताना जात + धर्म + भाषा + पंथ या इतर गोष्टीचा विचार करू नका.........<br /> आपण ज्या विभागात राहतो .. त्या विभागाचा + परिसराचा विकास... हेच आपलं ध्येय ठेवा.. <br /> <br /> आता खरच आपली वेळ आली आहे....<br /> कोणता पक्ष ?? कसा ?? किती वेळात आपल्या विभागाचा विकास करेल... <br /> ह्या सर्व गोष्टींचा विचार करायची खरच वेळ आलीये <br /> <br /> आमच मत महाराष्ट्र राज्य घडवणाऱ्या...<br /> महाराष्ट्राचा विचार + विकास करणाऱ्या नेत्यालाच असेल ...<br /> <br /> आपलं मत खूप मोलाच आहे..<br /> थोड्याश्या मिळकतीसाठी + पैश्यांसाठी ते कोणाही भ्रष्टाचारी नेत्याला देऊ नका...<br /> नाहीतर पुन्हा तेच घोटाळे + तीच महागाई + तेच अत्याचार <br /> <br /> आता खरच + नक्कीच विचार करा.. देश घडवा... <br /> </span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2239044446108663639?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-33001738393573531652012-02-07T22:07:00.003+05:302012-02-07T22:08:00.256+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">कानी घ्या तुकड्याची वार्ता, सांगा मतदान कुणा करणार?<br /> <br /> ऐसे न करावे वर्तन | असतील जे इमानदार सेवकजन |<br /> <br /> तेचि द्यावेत निवडून | एकमते सर्वांनी ||<br /><span class="text_exposed_show"> <br /> सर्वास असावी चिंता समाजी | कोण आहे लायक जगामाजी |<br /> <br /> कोण घेई गावाची काळजी | सर्वकाळ ||<br /> <br /> भवितव्य गाव अथवा राष्ट्राचे | आपुल्या मतावरीच साचे |<br /> <br /> एकेक मत लाखमोलाचे | ओळखावे याचे महिमान ||<br /> <br /> मत हे दुधारी तलवार | उपयोग न केला बरोबर |<br /> <br /> तरीच आपलाची उलटतो वार | आपणावर शेवटी ||<br /> <br /> दूर्जन होतील शिरजोर | आपुल्या मताचा मिळता आधार |<br /> <br /> सर्व गावास करतील जर्जर | न देता सत्पात्री मतदान ||<br /> <br /> मतदान नव्हे करमणूक | निवडणूक नव्हे बाजार-चुणूक |<br /> निवडणूक ही संधी अचूक | भवितव्याची ||<br /> <br /> नाती-गोती, पक्ष-पंथ | जात-पात, गरीब- श्रीमंत |<br /> <br /> देवघेव, भीडमूर्वत | यासाठी मत देवूची नये ||<br /> <br /> -ग्रामगीता<br /> - राष्ट्रसंत तुकडोजी महाराज</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-3300173839357353165?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-84669466210837226872012-02-07T20:54:00.002+05:302012-02-07T20:54:17.344+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: medium;">अनेकदा लोकं असे प्रश्न विचारतात जे अतिशय मुर्खपणाचे असतात... <br />अशा प्रश्नांना दिलेली ही हटके उत्तर आहेत. पहा काही मस्त नमुने दिले आहेत::<br /><br />1)हॉटेल मध्ये अनेक जण वेटर ला 'इथे जेवण कसं मिळतं' हे विचारतात.... <br />आता तो काय वाईट मिळत म्हणून सांगणार ? तरी असलाच एखादा <br />इरसाल वेटर तर....गिर्हाईक: इथे पनीर मसाला चांगला मिळतो का हो ?<br />वेटर: छे !! बांधकामावरच सिमेंट आणुन कालवतो ते आम्ही त्यात...<br />कसला चांगला लागतोय<br /><br />2)प्रश्न- अरे वा! घरीच आहात वाटतं? उत्तर- नाही माझ्या पश्चात ही इमारत <br />"राष्ट्रिय वास्तु" घोषित झाली तर कसे वाटेल हे बघायला आलोय<br /><br />3)सकाळी.प्रश्न - पेपर वाचताय वाटतं!<br />उत्तर- नाही! ओल्या शाईचा (इंक) वास घेतल्या शिवाय मला ताजेतवाने वाटत नाही.<br /><br />4)सिनेमागृहा बाहेर प्रश्न: काय पिक्चर बघायला आलात वाटतं?<br />उत्तर: छे! फावल्या वेळात तिकिटे "ब्लैक" करून अर्थार्जन करावं म्हणतोय! पण! <br />इथेही तुम्ही आमच्या "आधी" हजर!!<br /><br />5)सकाळी फिरायला निघाला आहात प्रश्न: काय "मोर्निंग वाक्" वाटतं??!!!<br />उत्तर: काही तरी काय! नगरपालिकेचं कंत्राट घेतलय मैलाचे दगड कुणी पहाटे <br />चोरून तर नेत नाही ना याची खात्री करतोय!!<br /><br />6)प्रश्न- प्रवासाला निघालात वाटतं? (हातात लगेज बघून !!!!)<br />उत्तर- नाही हल्ली व्यायाम करायला सवड मिळत नाही ना! <br />शिवाय जिम चे पैसे ही वाचतात !!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8466946621083722687?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-13981394492251803222012-02-07T20:53:00.003+05:302012-02-07T20:53:30.249+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: medium;"><span class="yiv905186843messageBody">मन:शांती मिळविण्यासाठी टाळाव्यात या दोन गोष्‍टी!............<br /><br />दुर्योधन आणि रावण यांच्या व्यक्तिमत्त्वात दोन महत्त्वाचे अवगुण होते. ते म्हणजे अहंकार आणि क्रोध. या दोन अवगुणांमुळेच त्यांनी प्राप्त केलेल्या सिद्धी मातीत मिसळल्या गेल्या होत्या. आणि याच्या कारणामुळे त्यांच्यावर मृत्यूने विजय मिळवला होता.<br /><br />अहंकार आणि क्रोध यावर ज्यांचे नियंत्रण नसते त्यांचे मन नेहमी अशांत असते. सोन्याच्या लंकेवर राज्य क<span class="yiv905186843text_exposed_show">राणारा रावणाला देवांना पराजीत केल्याचा रावणाला मोठा गर्व आला होता. भोलेनाथ शिव शंकराला प्रसन्न करून त्याने अमरत्व प्राप्त केले होते. त्यामुळे रावण अहंकारी बनला होता. त्याच्या विरोधात कोणी बोललेले त्याला सहन होत नव्हते. त्यांच्या तडपशाह‍ीमुळे सगळे त्यांला नतमस्तक होत असत. यामुळे त्यांच्या क्रोधाला खतपाणी घातले जात होते. सत्य बोलणारे त्याला आपले शत्रू वाटायचे. सीतेचे अपहरण केल्यानंतर त्याला विरोध करणारे विभीषण आणि माल्यवंत यांना आपल्या राज्यातून घालवून दिले होते. <br /><br />एकूणात त्याच्या नसांनसात अहंकार आणि क्रोध भरला होता. <br /><br />दुर्योधनाचे व्यक्तिमत्त्व याशिवाय वेगळे नव्हते. हस्तिनापुराच्या राजसिंहासनावर स्वत: विराजमान होण्याची त्यांची इच्छा होती. परंतु युधिष्ठिरसह पाच पांडव अज्ञातवासातून परतल्याने आपले राजपाठ जाते की काय, अशी भीतीही त्याला वाटू लागली होती. युधिष्ठिर हे दुर्योधन याच्यापेक्षा वय आणि गुणांनी श्रेष्ठ होते. या घटनेमुळेच त्याच्या मनात क्रोड उत्पन्न होत होता. आणि याच क्रोधामुळे शेवटी दुर्योधनाचा शेवट केला. रावण आणि दुर्योधन यांनी जर अहंकार आणि क्रोध सोडून दिला असता तर एकढे मोठे युद्ध झाले नसते आणि झालेली हानीही टाळता आली असती.<br /><br />त्यामुळे आपणही आपल्या जीवनातून रावणरुपी अहंकार आणि दुर्योधनरुपी क्रोध काढून टाकला प्रयत्न करावा. </span>म्हणजे आयुष्य खूप सुंदर होईल.................. <span style="color: #993399;">काही चुकले असेल तर क्षमस्व ..........................&nbsp;</span></span></span><br /><br />आंतरजालावरून साभार&nbsp; <span style="font-size: medium;"><span class="yiv905186843messageBody"><span style="color: #993399;"><br /></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1398139449225180322?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-44724386305790565162012-02-07T20:52:00.000+05:302012-02-07T20:52:26.155+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="yiv1216095966hasCaption">प्रत्येकाचा स्वभावधर्म वेगवेगळा असतो. जसा विंचवाचा नांगी मारण्याचा स्वभावधर्म आहे, तसा आपला धर्म, दया दाखविण्याचा, दुसऱ्यांच्या सुखदु:खात सहभागी होण्याचा, त्यांची काळजी घेण्याचा आहे. त्यामुळे इतरांच्या वाईट वागण्याचा आपल्यावर प्रभाव पाडू देऊ नये. त्यांच्या अंत:करणातील अंधारामुळे आपल्या हृदयातील प्रकाश विझू देऊ नये, प्रकाशाची ज्योत तेवतच ठेवलीच पाहिजे...&nbsp;</span><br /><br /><span class="yiv1216095966hasCaption">एक दिवस एक साधू नदीवर स्नानास गेला होता. स्नान घेत असताना त्यास एक विंचू पाण्यात पडून गटांगळ्या खाताना दिसला. त्या विंचवास पोहता येत नव्हतं. जीव वाचविण्यासाठी तो करीत असलेली केविलवाणी धडपड पाहून साधूचं मन दवलं. त्याच्या मनात विचार आला, जर आपण विंचवास वाचविले नाही, तर तो नक्कीच बुडणार. त्यामुळे साधूनं त्या विंचवास अत्यंत काळजीपूर्वक उचलून पाण्याबाहेर काढलं आणि नदीच्या काठावर नेऊन खाली जमिनीवर सोडणार तोच त्या विंचवानं साधूच्या बोटाला नांगी मारली. साधूला असह्य वेदना झाल्या, त्यानं एकदम हात झटकला, विंचू जमिनीवर पडला. साधूनं सुटकेचा नि:श्वास सोडला आणि पाण्यात शिरून स्नान घेऊ लागला, थोड्या वेळानं त्याचं लक्ष पुन्हा विंचूच्या दिशेनं गेलं, त्याला दिसलं की, विंचू जमिनीवरून परत एकदा नदीच्या दिशेनं जाऊन पाण्यात पडून धडपडू लागला आहे. साधूला पुन्हा त्याची कीव आली. त्यानं त्यास पुन्हा उचलून पाण्याबाहेर काढलं, आणि पुन्हा तेच, विंचवानं साधूच्या हाताला नांगी मारली... असं हे नाट्य काही मिनिटं चालू होतं. <br /><br />पाण्यावर येणारी शिकार टिपण्यासाठी तेथून जवळच झाडावर दबा धरून बसलेला शिकारी हे सर्व नाट्य पाहत होता. साधू त्या विंचवाला वाचविण्याचा प्रयत्न करतोय आणि विंचू त्या साधूला नांगी मारतोय, साधू वेदनेनं विव्हळतोय, तरीही साधू पुन्हा पुन्हा त्या विंचवाला वाचविण्याचा प्रयत्न करतोय... शिकाऱ्यास हे सर्व पाहून राहवलं नाही. त्यानं साधूला सांगितलं, 'महाराज स्पष्ट बोलतोय म्हणून क्षमा असावी, परंतु, तुम्ही त्या विंचवाला वाचविण्याचा प्रयत्न करता आणि तो विंचू तुमचे उपकार विसरून तुम्हाला एक सारखा नांगी मारतोय, तुम्हाला वेदना होतात. तुम्ही त्या विंचवाला वाचविण्याचं सोडून का देत नाहीत, त्याला बुडायाचं असेल तर बुडू द्या, मरू द्या नं!' <br /><br />शिकाऱ्याचा हा शहाणपणाचा सल्ला ऐकून साधूला हसू आलं, त्यानं शिकाऱ्यास सांगितलं, 'माझ्या मुला, तुझ्या बोलण्याचा मला राग आला नाही. पण हे बघ, विंचू मला नांगी मारतोय हे खरं आहे, परंतु, तो द्वेषानं किंवा दुष्ट हेतूनं मला नांगी मारत नाही. जसा पाण्याचा स्वभाव मला भिजविण्याचा आहे, तसा विंचवाचा स्वभाव नांगी मारण्याचा आहे. मी त्याला वाचविण्याचा प्रयत्न करीत आहे, हे ते त्याला समजत नाही. ते त्याच्या बुद्धीला उमगण्याच्या पलीकडचं आहे. परंतु जसा विंचवाचा नांगी मारण्याचा स्वभावधर्म आहे, तसा माझा स्वभावधर्म त्याला वाचविण्याचा आहे. जर तो त्याचा स्वभावधर्म बदलू शकत नसेल तर मी तरी माझा का बदलावा? माझा धर्म, प्रत्येक प्राण्याला, मग तो मनुष्य असो की जंगली प्राणी, वाचविण्याचा आहे, या छोट्या विंचवाच्या वागण्यामुळे तो का बदलू?' <br /><br />आपण जगात वावरताना आपणास अनेकांच्या विचित्र वागण्याला तोंड द्यावं लागतं. काही आपल्याला मानसिक इजा करत असतात, काही शारीरिक. काही आपला अपमान करीत असतात, आपण साध्य केलेलं यश काहीजण जाणीवपूर्वक हिरावून घेतात. काहीवेळा आपले सहकारी आपल्या कल्पना चोरतात किंवा आपल्याविरुद्ध बॉसकडे कागाळ्या करतात. काही वेळा आपलेच मित्र, नातेवाईक सहकारी अचानक विश्वासघात करतात. कधी कधी आपल्या पाठीमागे आपल्या विरोधात बोलत राहतात. <br /><br />हळुहळू आपणास असं दिसतं की, आपण स्वत:च रागानं किंवा वेदनेनं एखादी कृती करीत असतो, आपले शब्द वा विचार व्यक्त करीत असतो. कधकधी आपण सूडबुद्धीनं वागण्याचा विचार करतो. आपल्यावर नकळत नकारात्मक विचारांचा प्रभाव पडतो आणि आपण स्वत:चं नुकसान करून घेतो. मनात आणि हृदयात वाईट विचार आणून स्वत:ला इजा करून घेतो. कधी काहीजण कटकारस्थान करून आपल्या यशावर पाणी फेरतात. <br /><br />आपला धर्म, दया दाखविण्याचा, प्रामाणिकपणे वागण्याचा, दुसऱ्याला मदत करण्याचा, इतरांच्या सुखदु:खात सहभागी होण्याचा, इतरांची काळजी घेण्याचा आहे. इतर काही अज्ञानापोटी, असमंजसपणे, द्वेषानं, स्वाथीर्पणानं, वैरभावानं वागतात. परंतु, त्यांच्या वाईट वागण्याचा, अज्ञानाचा, त्यांच्या सवयीचा, लोभी वृत्तीचा आपल्यावर प्रभाव पाडू देऊ नये. त्यांच्या अंत:करणातील अंधारामुळे आपल्या हृदयातील प्रकाश विझू देऊ नये, प्रकाशाची ज्योत तेवतच ठेवलीच पाहिजे.</span><br /><br />आंतरजालावरून साभार <span class="yiv1216095966hasCaption">&nbsp;</span><span class="yiv1216095966hasCaption"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4472438630579056516?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-5157760231269054332012-01-26T18:54:00.003+05:302012-01-26T18:54:18.662+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="commentBody" data-jsid="text">अभिमान आहे मला भारतीय असल्याचा ...<br /> जिथे भ्रष्ट नेत्यांचे घोटाळे उघड होऊन सुद्धा ते निवडून येतात<br /> मेरीट लिस्ट मध्ये येऊन सुद्धा जिथे विद्यार्थ्यांना प्रवेश मिळत नाही<br /><span class="text_exposed_show"> मेहनती तरुणांना वशिला नाही म्हणून नोकरी मिळत नाही <br />सरकारी अनुदान मान्य होते पण ते शेतक-यांपर्यंत पोहचत नाही<br />म्हणून शेतकरी कर्जमुक्त होण्यासाठी आत्महत्येचा सोपा मार्ग निवडतात<br /> जिथे सरकारी नोक-या फक्त तिथे काम करणा-यांच्या नातेवाईकांना मिळतात <br />जिथे एखादा भ्रष्ट नेता जेलमधून बाहेर आल्यावर जल्लोष साजरा केला जातो<br /> जिथे सकाळी चहा पिता पिता आपला देश कसा संपत चाललाय यावर 'फक्त चर्चा ' केली जाते<br /> जिथे मतदानाच्या दिवशी नागरिक हिल स्टेशन वर फिरायला जातात<br /> आणि तिथे जाऊन बोगस मतदानावर चर्चा करत बसतात <br />प्रजासत्ताक दिन आणि स्वातंत्र्यदिनाच्या दिवशी अभिमानाने मिरवलेले झेंडे<br /> दुस-या दिवशी कचरापेटीत आणि रस्त्यावर पडलेले असतात ....<br /> जिथे आज हि राष्ट्रगीत कोणी लिहिले हेसुद्धा अनेकांना माहित नाही अशा या देशाचा अभिमान आहे मला ......<br /> जागे व्हा आणि हा देश बदला आणि मग म्हणा <br />"मी भारतीय आहे याचा मला अभिमान आहे"...<br />आंतरजालावरून साभार...</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-515776023126905433?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-74434680107583687862012-01-25T22:54:00.002+05:302012-01-25T22:54:32.664+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">आज २५ जानेवारी राष्ट्रीय मतदार दिवस तर उद्या २६ जानेवारी प्रजासत्ताक दिन...या दोन्ही दिवसाचे भारतासारख्या लोकशाही असणाऱ्या देशात खूप महत्व आहे.पण दुर्देवाने लोकशाहीमध्ये असलेला मतदानाचा मुलभूत हक्कच आपल्या भारतात ५० % हून जास्त लोक बजावत नाही.पण तीच लोक मग राजकारणाला नाव ठेवतात , सरकारला शिवीगाळ करतात.पण जर तुम्ही मतदानच करणार नसाल तर तुम्हाला देशातल्या व्यवस्थेला नावं ठेवण्याचा अधिकार तरी आहे का<span class="text_exposed_show">?.खंर तर जे ५०% लोक मतदान करत नाहीत त्याचा फटका जे ५०% लोक मतदान करतात त्यांना होतो.कारण जे मतदान करत नाहीत त्याच्या नावावर बोगस मतदान करून कुणी दरोडेखोर,खुनी,गावगुंड,अशिषित उमेदवार निवडून येतो.ग्रामीण भागात जास्त मतदान होण्याचे कारण तर पैसे घेऊन,दारूच्या बाटल्या घेऊन होते.आपण आपल्याच्या मुलभूत हक्काची पायमल्ली करतो आहोत यांची कुणालाच जाणीव नाही आहे.त्यामुळेच राजकारणी लोकांचे फावते आहे.मग असे दळभद्री सरकार दर पाच वर्षांनी तुम्हाला मिळणे हेच तुमच्या नशिबात आहे का? जर नसेल तर त्यासाठी तुम्ही आतापासून पाऊल उचलून आपला मतदानाचा हक्क बजावून योग्य उमेदवाराला निवडून देऊन खऱ्या अर्थाने प्रजासत्ताक असलेले राष्ट्र बनवण्यासाठी हातभार लावणार आहात का?</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-7443468010758368786?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-51074741623581076012012-01-25T22:53:00.003+05:302012-01-25T22:53:52.376+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">निवडणूक आयोगाने राज ठाकरे यांच्यावर अंकुश ठेवण्यापेक्षा निवडणुकीत उभे राहणारे उमेदवार खूनी, दरोडेखोर नसावेत याकडे लक्ष दिले तर बरे होईल.अरुण गवळी,छोटा राजन आणि दाऊदचे नातेवाईक उमेदवार म्हणून आता उतरले आहेत मग त्यांचा उमेदवारी अर्ज रद्द का करत नाहीत?.इथे राज्याची धुरा सांभाळणारा राजकारण्यांना शिक्षणाची अट सुद्धा नाही.मग त्यासाठी कडक कायदे का बनवत नाहीत.वयाची सुद्धा अट नसते ..सर्वाधिक तरुण वर्ग असलेल्या भारताचे नेते मात्र साठी,सत्तरी उलटलेले म्हातारे आहेत.इथे सरकारी नोकरी मिळवण्यासाठी वयाची मर्यादा असते.शिक्षणाची अट असते ....मग ती राजकर्त्यांना का नाही?</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5107474162358107601?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-67124561584886433212012-01-23T21:58:00.001+05:302012-01-23T21:58:10.881+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">जवूळका रेल्वे येथील संदीप दशपुत्रे यांनी 'नागपूर तरुण भारत' मध्ये 'वाचकांचे मनोगत' या सदरासाठी एक पत्र पाठविले आहे. स्वप्नांच्या जगातून बाहेर येणार की नाही हा त्यांचा सवाल सर्व तरुणाईला अस्वस्थ करणारा आहे. ते या पत्रात म्हणतात,<br /> अखेर भारताचा आणि शतकातला महान क्रिकेटपटू सचिन तेंडुलकरचे शतकांचे शतक केवळ 6 धावांनी हुकले आणि भारतीय समाजमन, जणू तो भारत पाकिस्तानबरोबरच्या युध्दातच पराभूत झाला, अशा भावने<span class="text_exposed_show">ने खिन्न, उदास झाले. सचिनच्या या शतकासाठी देव पाण्यात घालून बसलेल्या तमाम वृत्तवाहिन्याही या धक्क्याने कमालीच्या सैरभैर झाल्या. विधायक बातम्या दाखवायच्या नाहीत असा पण केलेल्या वाहिन्यांनी शतक हुकल्याच्या या नकारात्मक बातमीचाही 'इव्हेंट' करून आपली बातम्यांची खाज भागवून घेतली. आजकाल आमच्या देशातल्या तरुणाईला आणि एकूणच भारतीयांना काय झालेय ते कळत नाही. इथे कुपोषणाने हजारो कोवळी मुले मृत्युमुखी पडताहेत. जीवघेण्या महागाईने जगणे असह्य झालेय, कायदे धाब्यावर बसवून पर्यावरणाचा नाश केला जातोय, अनेक मुले शाळेत जाण्याच्या वयात हॉटेलमध्ये कपबशा धुण्याचे, गाडया पुसण्याचे काम करताहेत आणि तथाकथित शिक्षणसम्राट या मुलांच्या नावावर बोगस पटसंख्या दाखवून शासकीय अनुदान लाटण्याचे काम करताहेत. अशा एक-दोन नाही तर हजारो समस्या, ज्या की आमच्या जीवन-मरणाशी संबंधित आहेत, त्या समस्यांवर चर्चा होत नाही. कोणतीही वृत्तवाहिनी या समस्यांच्या मुळाशी जाण्याचा प्रयत्न करत नाही.<br /> आज आमच्या तरुणाईला चर्चा करण्यात रस आहे, तो सचिनचे शतक होणार की नाही, ऐश्वर्याला मुलागा होणार की मुलगी, मुलगी झालीच तर ती अभिषेकसारखी दिसते की ऐश्वर्यासारखी, जॉन अब्राहम आणि बिपाशाचे अफेअर चालू आहे की फाटले, अशा तद्दन फालतू आणि बिनमहत्त्वाच्या प्रश्नांवर! अशा दूषित वातावरणात देशातल्या तरुणाईच्या दृष्टीने अतिशय महत्त्वाच्या आणि दिशादर्शक बातमीकडे आम्ही साफ दुर्लक्ष करतो. सायरस मिस्त्रीसारख्या 43 वर्षीय उमद्या तरुणाची टाटा उद्योग समूहाचा वारसदार म्हणून नेमणूक होते आणि त्याची साधी चर्चाही आमच्या तरुणाईत होत नाही किंवा मीडियामध्ये त्यावर परिसंवाद झाल्याचे कुठे दिसत नाही.<br /> तेव्हा सचिनच्या शतकाची चर्चा आता पुरे झाली. सचिन नि:संशय महान खेळाडू आहे. तो शतकांचे शतक पूर्ण करणारच! ऐश्वर्याला मुलगी झालीच आहे, तर ती कोणासारखी दिसते, हे यथावकाश कळेलच. त्यासाठी माना उंचावून, उत्सुकता ताणून धरण्यात काहीच हशील नाही. स्वप्नांच्या या जगातून बाहेर येऊन, जीवन मरणाच्या वास्तविक प्रश्नासाठी संघर्ष करण्याची ही वेळ आली आहे. त्यासाठी सिध्द होऊन, भारतमातेला महासत्ता करण्यासाठी आपली शक्ती आणि बुध्दी पणाला लावूया. एवढेच!</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-6712456158488643321?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-89904107731357926422012-01-19T20:05:00.000+05:302012-01-19T20:05:03.514+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-aOmjGtS8mMs/Txgp3Ul0wRI/AAAAAAAACQI/Wi8j20ylKZw/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://2.bp.blogspot.com/-aOmjGtS8mMs/Txgp3Ul0wRI/AAAAAAAACQI/Wi8j20ylKZw/s400/1.jpg" width="400" /></a></div><br /> कोणालाही खूष करण्याचा मार्ग पोटातून जातो, असे म्हटले जाते. मुंबईतील डबेवाले तर त्यासाठी प्रसिद्ध आहेत. त्यांच्या अनोख्या "नेटवर्क'ने आता अमेरिकेतील जगप्रसिद्ध हार्वर्ड बिझनेस स्कूललादेखील भुरळ पाडली असून त्यामुळे या डबा संस्कृतीची कीर्ती सातासमुद्रापार पोहोचली आहे.<br /> रोज हे पाच हजार डबेवाले मुंबानगरीत तब्बल दोन लाख जेवणाच्या डब्यांचे वितरण कसे करतात, त्यांच्याकडून डबे देताना आणि जमा करताना एकही चूक कशी होत नाही, मुंबईसारख्या इतक्या दाट लोकवस्तीच्या महानगरात या मंडळींनी हा चमत्कार वर्षानुवर्षे कसा करून दाखवला, याचे कौतुकमिश्रित कोडे हार्वर्ड स्कूलमधील तज्ज्ञांनाही सुटलेले नाही. त्यांनी या डबेवाल्यांवर खास अहवाल तयार केला असून त्याचा अंतिम मसुदा तयार झाला आहे. पुढील आठवड्यात मुंबईच्या डबेवाल्यांकडून त्यास मूर्त स्वरूप दिले जाईल आणि येत्या मार्चमध्ये हा अहवाल हार्वर्ड स्कूलमध्ये अभ्यासासाठी उपलब्ध केला जाणार आहे. सध्या बंगलोर भेटीवर असलेल्या मनिष त्रिपाठी या डबेवाल्याने ही माहिती पत्रकारांना दिली.<br /> त्याचे असे झाले की, नऊ महिन्यांपूर्वी बोस्टनहून हार्वर्डचे एक प्राध्यापक खास या मोहिमेवरच मुंबईत दाखल झाले होते. त्यानंतर तेथील आणखी दोघे प्राध्यापकांचे विशेष संशोधनासाठी वरळीतील संशोधन केंद्रात आगमन झाले. या तिघांनी मिळून हा सर्वंकष अहवाल तयार केला आहे. या कालावधीत हार्वर्डच्या सदर तिन्ही प्राध्यापकांनी डबेवाल्यांबरोबर मुंबईभर पायपिट केली. त्यांच्याशी मनमुराद गप्पा मारल्या आणि या डबे संस्कृतीतील बारकावे जाणून घेतले. मानवी बळाचा खुबीने वापर करून ही एवढी मोठी कामगिरी एकही चूक किंवा त्रुटी न राहता बिनबोभाट पार पाडली जाते हे पाहून बोस्टनचे तिन्ही सॅम अंकल चाटच पडले. त्यांचा पंचवीस पानांचा अहवाल याच सूत्राभोवती गुंफला गेला आहे. यातील कौतुकाचा पुढील टप्पा म्हणजे हार्वर्डने या अहवालाची जगभरातील विविध संस्थांना विक्री करण्याचे ठरवले आहे. अमेरिकेतील अनेक औषध कंपन्यांनी भारतीय आयुर्वेदाचा तपशीलवार अभ्यास करून उच्च दर्जाची औषधनिर्मिती केली आहे. त्यातून ते कोट्यवधी डॉलर्स कमावत आहेत. आता हार्वर्ड स्कूलवाल्यांनी या डबेवाल्यांच्या कार्यसंस्कृतीतून डॉलर्स जमा करायचे ठरवले आहे. दुर्दैवाची बाब अशी की, आपल्या महाकाय देशातील एकाही बिझनेस स्कूलला यासारखे "जरा हटके' विषय घेऊन त्यावर संशोधन करावे, असे वाटले नाही. यालाच म्हणतात पिकते तिथे विकत नाही! अर्थात, मुंबईच्या या डबेवाल्यांची कीर्ती यानिमित्ताने सातासमुद्रापार पोहोचली हे काय कमी झाले..<br /> मध्यंतरी ब्रिटनचे प्रिन्स चार्ल्स यांनी जेव्हा मुंबईला भेट दिली तेव्हा तेथील अनोखी डबा संस्कृती पाहून त्यांनाही आश्चर्याचा धक्का बसला होता. नंतर जेव्हा कॅमेला पार्कर बोल्स यांच्याशी चार्ल्स यांचे शुभमंगल पक्के झाले तेव्हा त्यांनी या डबेवाल्यांना खास आमंत्रण दिले होते. डबेवाल्यांनीदेखील त्यांच्या या प्रेमळ विनंतीला मान देऊन त्यांना मराठमोळी भेट पाठवून दिली होती हे वाचकांना आठवत असेलच..<br /><br />आंतरजालावरून साभार </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8990410773135792642?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-1400448171721302312012-01-15T13:08:00.001+05:302012-01-15T13:08:54.029+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span id="test" name="test" style="color: #999999; font-size: 12px; font-weight: normal;"></span><br /><div class="Normal"> - <span> दा. कृ. सोमण </span><br /><br /><br /> * <span> भोगी </span><br /><br /><span> मकर संक्रांतीच्या आदल्या दिवसाला भोगी असे म्हणतात. भोगी हा आनंदाचा आणि उपभोगाचा सण म्हणून मानला जातो. या दिवशी सकाळी आपले घर तसंच घरासभोवतालचा परिसर स्वच्छ केला जातो. दरवाजासमोर रांगोळी काढतात. घरातील सर्व जण अभ्यंगस्नान करून नवीन कपडे परिधान करतात. महिला नवीन अलंकार धारण करतात. सासरच्या मुली भोगीचा आनंदोत्सव साजरा करण्यासाठी या दिवशी माहेरी येतात. कुटुंबातील सर्वजण एकत्र येऊन भोगीचा आनंदोत्सव साजरा करतात. दुपारी जेवणाचा बेतही खास भोगीचा असतो. तीळ लावलेल्या भाकऱ्या, लोणी, पापड, वांग्याचे भरीत, चटणी आणि खमंग खिचडी असा लज्जतदार खास बेत असतो. प्रथम या पदार्थाचा देवाला नैवेद्य दाखवून सर्वजण एकत्र जेवायला बसतात. </span><br /><br /><span> दक्षिण भारतात हा दिवस भोगी पोंगल म्हणून साजरा करतात. या दिवशी इंदाची पूजा करून आप्तजनांसह मिष्टान्न भोजन करण्याची प्रथा आहे. </span><br /><br /> ............ <br /><br /> * <span> मकर संक्रांती </span><br /><br /><span> यावषीर् सोमवार १४ जानेवारी रोजी रात्री १२ वाजून ७ मिनिटांनी सूर्य निरयन मकर राशीत प्रवेश करत आहे. म्हणून मकर संक्रांतीचा पुण्यकाल दुसऱ्या दिवशी म्हणजे मंगळवार १५ जानेवारी रोजी सकाळी सुयोर्दयापासून सूर्यास्तापर्यंत सांगण्यात आलेला आहे. मकर संक्रांतीचा सण संपूर्ण भारतात साजरा केला जातो. या दिवशी दान देण्याला विशेष महत्त्व आहे. देवीपुराणातील हा श्लोक पहा. </span><br /><br /><span> संक्रांतौ यानि दत्तानि दव्यकव्यानि मानवै:। </span><br /><br /><span> तानि नित्यं ददात्यर्क: पुनर्जन्मनि जन्मनि।। </span><br /><br /> ( <span> मकर संक्रांतीच्या दिवशी जी माणसं दान देतात आणि हव्यकव्ये करतात, त्या-त्या वस्तू सूर्य त्यांना प्रत्येक जन्मात देत असतो) आधुनिक कालात दान देण्याच्या गोष्टींच्या यादीमध्ये विद्यादान, श्रमदान, रक्तदान, वस्त्रदान, अन्नदान, नेत्रदान याही गोष्टींचा समावेश व्हावयास हवा. यादिवशी घरातील आणि गावच्या मंदिरातील देवाला तीळ-तांदुळ वाहतात. सुगडात (सुघटात) गहू, उसाचे तुकडे, हळकुंडे, कापूर, बोरं, दव्य इत्यादी वस्तू घालून ते दान देण्याची प्रथा आहे. </span><br /><br /><span> मकर संक्रांतीच्या दिवशी नववधूला हलव्याचे दागिने घालून जावयाला तिळगूळ आणि आहेर देण्याची पद्धत महाराष्ट्रात आहे. तिळावर साखरेचा पाक चढवून हलवा करण्याची प्रथा आहे. या दिवशी महिला एकत्र येऊन हळदीकुंकू समारंभ करतात, तिळगुळ वाटतात. महाराष्ट्रात अशा समारंभात प्रत्येकीला काही तरी वस्तू भेट देण्याची प्रथा आहे. या दिवशी महिला काळे वस्त्र परिधान करतात. मकर संक्रांतीचे दिवस हे थंडीचे असतात. काळ्या रंगाचे वस्त्र हे उबदार असते. काळ्या मोठ्या रात्रीला निरोप देण्याच्या उद्देशानेही असे काळ्या रंगाचे वस्त्र नेसण्याची प्रथा पडली असावी. </span><br /><br /><span> मकर संक्रांतीचा सण हा स्नेहवर्धनाचा सण असतो. मकर संक्रांतीच्या दिवसापासून उत्तरावणारंभापासून (२२ डिसेंबरपासून) मोठे घालेले दिवमान जाणून लागते. पूवीर् इलेक्ट्रिसाठी नव्हती. त्या वेळी माणसे सूयोर्दयापासून सुर्यास्तापर्यंतच कामे करावयाची. दिनमान वाढत जाणार म्हणजे अधिक काम करायची संधी मिळणार! म्हणून मकर संक्रांतीचा सण हा आनंदाचा सण म्हणून साजरा केला जातो. थंडीच्या दिवसात तीळ हे अधिक आरोग्यदायी असतात. फरगीव्ह अँड फरगेट हा संदेश या सणाद्वारे दिला जातो. जीवनात आनंद फुलवण्याचा प्रयत्न केला जातो. महाराष्ट्रात या दिवशी लहान मुलांनाही हलव्याचे दागिने घालून बोरन्हाण घालण्याची एक प्रथा आहे. </span><br /><br /><span> बंगालमध्ये या दिवशी काकवीत तीळ घालून तिळुवा नावाचा पदार्थ तयार करून इष्ट मित्राना देतात. तसंच तांदुळाच्या पिठात तूप-साखर मिसळून पिष्टक नावाचा पदार्थ तयार करून तोही वाटतात. </span><br /><br /><span> मकर संक्रांतीच्या दिवशी प्रयाग इथे मोठी यात्रा भरते. अनेक भाविक गंगास्नान करतात. दक्षिणेतही ताम्रपणीर् नदीमध्ये स्नान करण्यासाठी अनेक लोक तिन्नेवल्ली जिल्ह्यामध्ये जात असतात. </span><br /><br /><span> हिमालयाच्या सरूळ भागात या दिवशी पिठाचे पक्षी करून ते तुपात तळतात व लहान मुलांच्या गळ्यात बांधतात. दुसऱ्या दिवशी ते पक्षी कावळ्याना खाऊ घालतात. </span><br /><br /><span> दक्षिण भारतात हा दिवस सूर्य पोंगल किंवा पेरूम पोंगळ म्हणून साजरा करतात. या दिवशी अंगणात दुधातही तांदुळाची खीर शिजवतात. खिरीला उकळी आली, की पोंगल ओ पोंगल म्हणून ओरडतात. मकरसंक्रांतीच्या दिवशी संक्रांतीदेवीने संकारसूर या राक्षसाचा वध करून सर्व लोकांना सुखी केले अशी कथा आहे. </span><br /><br /> ........ <br /><br /> * <span> किंक्रांत </span><br /><br /><span> संक्रांतीचा दुसरा दिवस किंक्रात म्हणून साजरा करतात. </span><br /><br /><span> संक्रांतीदेवीने मकर संक्रांतीच्या दुसऱ्या दिवशी किंकरासूर नावाच्या राक्षसाला ठार मारले. आणि त्याच्या जाचातून प्रजेला मुक्त केले. म्हणून हा दिवस किंक्रांत म्हणून पाळला जातो. पंचागात हा दिवस करिदिन म्हणून दाखवलेला असतो. हा दिवस शुभकार्याला घेतला जात नाही. या दिवशीही स्त्रिया हळदी कुंकू समारंभा साजरा करतात. </span><br /><br /><span> दक्षिण भारतात किंक्रांतीचा दिवस 'मट्टू पोंगल' म्हणून साजरा करतात. या दिवशी गाई-बैलांना स्नान घालून त्यांच्या गळ्यात फुलांच्या माळा घालतात. त्यांच्या शिंगाना बेगड लावून त्यांना सजवतात. गुरांना दुपारी गोडधोड जेवण घालून दिवसभर त्यांना मोकळे सोडतात. संध्याकाळी त्यांची गावातून मिरवणूक काढतात. त्यानंतर नृत्य गायनाचा कार्यक्रमही केला जातो. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-140044817172130231?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-85232399221181079472012-01-15T12:45:00.001+05:302012-01-15T12:45:09.432+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="caption">एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> कोळ्यांची मुम्बादेवी, हौसेने नटली,<br /> <br /> बघता बघता इकड<span class="text_exposed_show">े, मुंबा नगरी वसली.<br /> <br /> मराठमोळी माणसांची, मराठमोळी वस्ती.<br /> <br /> कोणाची नाही फ़िकर, कोणाची नाही धास्ती.<br /> <br /> मुंबईच्या नावाने, उजळला मराठी माथा.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> मुंबईच्या सुखापासुन, लांब तिथे दूर.<br /> <br /> बिहार आणि यूपी मध्ये, होता भ्रष्टासुर.<br /> <br /> त्यांच्या लोकांचे होते, जेवणाचे हाल.<br /> <br /> सर्वांनी साद घातली, "बंबई हमें पाल".<br /> <br /> मराठीने त्यांना दिला आपला अर्धा वाटा.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> मुंबईमध्ये हळुहळु, झाली भरभराट,<br /> <br /> सर्वांना दिसे इथे, भाग्याची पहाट.<br /> <br /> देशाच्या सर्व भागांतून, लोक इथे आले.<br /> <br /> मुंबईने सर्वांना आपलंसं केले.<br /> <br /> सारी तिची लेकरे, सर्वांची ती माता.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> टॅक्सीवाला सरदारजी, कलईवाला खान.<br /> <br /> मुम्बईत पहायला मिळे, सगळा हिंदुस्तान.<br /> <br /> मुंबईने सर्वांना, घेतलं आपल्या कुशीत,<br /> <br /> घर दिलं, माया दिली, सगळे होते खुशीत.<br /> <br /> मुंबईचे गुण गायी, सर्व येता जाता.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> आधी आधी वाटले, सारे मुंबईकर.<br /> <br /> हळुहळु पाहुणा बसला छातीवर.<br /> <br /> जिथे हवं थूंका, जसं हवं रहा,<br /> <br /> मुंबई गेली खड्ड्यात, पैसा तेवढा पहा.<br /> <br /> "यूपी बिहार के लियेही बंबई बना था."<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> बघता बघता मुंबईत, वाढु लागली गर्दी.<br /> <br /> "गर्दीने तो बम्बई की, हालत पतली कर दी."<br /> <br /> मुंबईत सगळीकडनं, माणसांचा लोंढा आला.<br /> <br /> मुंबईतला मराठी, दिसेनासा झाला.<br /> <br /> "तुम्ही कोण? मराठी? अंबरनाथला राहता?"<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> मुंबईतुन मराठी, झाली कुठे गुल?<br /> <br /> मराठींनाच दाखवी बोर्ड "हाउस फ़ुल".<br /> <br /> जे जे आले मुंबईला कामधन्द्यासाठी.<br /> <br /> सीमापार केली त्यांनी माय मराठी.<br /> <br /> मराठी मातीमध्ये, बाकीच्यांच्या बाता.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> म्हणायला मुंबई होती आर्थिक राजधानी.<br /> <br /> पण तिची झोळी, सदैव रिकामी.<br /> <br /> साद घाले दिल्लीला, बनवुन द्या हो रस्ते.<br /> <br /> दिल्ली म्हणे नाक उडवुन, "माफ़ करो, नमस्ते.<br /> <br /> सारा धन हमारा, पहलेही कहा था!"<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> मुंबईच्या जमीनीवर, गर्दी गेली वाढत.<br /> <br /> बघवेना फुगलेल्या मुंबईची हालत.<br /> <br /> जागोजागी फ़ेरीवाले, पावलोपावली घाण.<br /> <br /> एकेकाळी होती जिथे सोन्याची खाण.<br /> <br /> ज्यांना दिली माया, त्यांच्याच खाई लाथा.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> अमराठी वोटेबँकने रोवले इथे पाय.<br /> <br /> तेव्हा त्यांच्या नेत्यांना, सुचला एक उपाय.<br /> <br /> "चला आता मुंबईतुन आपले खिसे भरु.<br /> <br /> मुंबईचे सुद्धा आता, यूपी बिहार करु.<br /> <br /> मुम्बाईच्या जमीनीला नासवुया आता."<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> दिवसेंदिवस वाढत गेली, बाहेरच्यांची नशा.<br /> <br /> बघता बघता मुंबईची, झाली दुर्दशा.<br /> <br /> "अश्रू कोणी बघु नये, डोळे तिचे झाका.<br /> <br /> दु:ख तिने सांगु नये, तोंड शिवून टाका."<br /> <br /> चालु राहिला अखंडीत, लुटण्याचा सपाटा.<br /> <br /> एक होती मुंबई. तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> मुंबईने जेव्हा आपली, व्यथा सांगितली,<br /> <br /> मिडियाने देशामध्ये, जी आग ओतली.<br /> <br /> आपल्या जागी मराठीच, झाला बंडखोर.<br /> <br /> शिवरायांच्या जमिनीवर, मराठीच चोर?<br /> <br /> मुंबईची कैफ़ियत, आता पुढे वाचा.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.<br /> <br /> आजही मराठी भाकर अर्धी अर्धी खाईल.<br /> <br /> तुमच्या बरोबर मुंबईच्या, पदराखाली राहील.<br /> <br /> पण आदर तिचा केला नाहीत, तर याद राखा!<br /> <br /> सपाटुन पडेल, मराठी तडाखा.<br /> <br /> घाईघाईत पकडायच्या, घराकडच्या वाटा.<br /> <br /> एक होती मुंबई, तीची ऐका गाथा.<br /> <br /> काय म्हणता नितिशजी, पासवान आणि लालु?<br /> <br /> मराठींच्या व्यथेवर, राजकारण चालु?<br /> <br /> बिहारमध्ये लावली तशी आग नका लाऊ.<br /> <br /> संतांच्या महाराष्ट्राचा, अंत नका पाहु.<br /> <br /> तुका म्हणे "नाठाळाच्या काठी हाणु माथा."<br /> <br /> एक होती मुंबई, तिची ऐका गाथा.</span></span><br /><br />-------नेटवरून साभार</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8523239922118107947?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-86872041356949930452012-01-14T22:34:00.004+05:302012-01-14T22:34:53.317+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">पानिपत पराक्रमाची शौर्यगाथा ...<br /> आज १४ जानेवारी १७६१<br /> साली झालेल्या पानिपतच्या महासंग्रामाला २५१<br /> वर्ष पूर्ण झाली...<br /> <br /><span class="text_exposed_show"> युध्दाचे नेतृत्व करणारे श्री. सदाशिवराव<br /> उर्फ भाऊ पेशवे<br /> यांना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> वयाच्या १८-२० वर्षी रणभूमीत पराक़म<br /> गाजवणारया श्री. विश्वासराव पेशवे,<br /> जणकोजी शिँदे आणि समशेर बहाद्यर या शूर<br /> वीरांना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> ... बुर्हाङी घाटात<br /> मर्दुमकी गाजवणारया सरदार<br /> दत्ताजी शिँदयांना त्रिवार<br /> मानाचा मुजरा....<br /> <br /> शत्रूच्या हत्तीवर स्वार होऊन<br /> त्याला मात देणारया यशवंतराव पवार<br /> यांना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> मराठी तोफखाना प्रमुख सरदार भीमराव<br /> पानसे यांना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> सरदार गोविंदपंत बुंदेले ,सरदार<br /> सिदोजी घाटगे ,सरदार भोईटे ,सरदार<br /> पुरंदरेँ यांना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> धन्याच्या शब्दावर विश्वास ठेऊन<br /> आपला संपूर्ण तोफखान्यासह<br /> पानिपतला येऊन युध्दाच्या सुरुवातीलाच<br /> रोहिले-गिलचे यांचे दाणादाण करुन<br /> पळता भुईथोडी करुन<br /> आपला फौजफाटा कुरबान करुन<br /> भाऊंच्या इमानाला वचनबद्ध<br /> राहून,शत्रूच्या अमिषाला झुगारुन<br /> प्राणाची आहुती देणारा इब्राहिम<br /> गारदी व रात्री शत्रूच्या गोटात शिरुन<br /> त्याच्या तोफा निकामी करणारा फत्तेखान<br /> या दोहोँना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> युध्दानंतर<br /> भाऊसाहेबांच्या पत्नी पार्वतीबाईंना सुखरुप<br /> परत आणणारया संताजी वाघ<br /> यांना त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> सुरुवातीच्या काळात रसद पुरवणारया व<br /> युध्दानंतर मराठी सैन्याला आश्रय<br /> देणारया अलासिंग जाठ या सिख<br /> राजाला त्रिवार मानाचा मुजरा...<br /> <br /> दुपारपर्यँत युध्दात पराक्रम गाजवून<br /> रणभूमीतून परतलेल्या सरदार मल्हारराव<br /> होळकर,सरदार विठ्ठल विंचूरकर<br /> यांनाही त्रिवार मानाचा मुजरा........<br /> <br /> ......मराठा वौरीअर्स</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8687204135694993045?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-19173719653219079452012-01-13T21:01:00.003+05:302012-01-13T21:01:27.618+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;"><span class="caption">वा रे वा मराठी हुशारी...!!!<br /> <br /> एकदा बिल गेट्स मायक्रोसॉफ्ट साठी नवा चेअरमन शोधायचा<span class="text_exposed_show"> असतो..!!!<br /> <br /> तो तशी पेपरात एड देतो...!!!<br /> ५००० जन इंटरव्यूसाठी येतात...!!<br /> <br /> त्यातला एक असतो आपला “प्रमोद ” <br /> <br /> बिल गेट्स :धन्यवाद आल्याबद्दल <br /> (आता बिल गेट्स हे सर्व इंग्लिश मध्ये बोलतो पण मी ट्रान्सलेट करून लिहीत आहे समजदार समजून जातील)<br /> <br /> ज्यांना कोणाला “जावा” लेन्ग्वेज येत नाही त्यांनी रूम सोडावी...!!!<br /> <br /> लगेच २००० लोक कमी होतात...!!<br /> <br /> प्रमोद (मनातल्या मनात):मला “जावा” तर येत नाही पण माझ्या जवळ गमवायला काय आहे...??? मी थांबतो आणि प्रयन्त करतो...!!!<br /> <br /> बिल गेट्स:ज्यांना कोणाला १०० लोक एकाचं वेळेस मेनेज करायचा अनुभव नसेल त्यांनी रूम सोडावी...!!!<br /> <br /> लगेचच २००० लोक बाहेर जातात..!!<br /> <br /> प्रमोद (मनातल्या मनात):मी कधीच कोणाला मेनेज केले नाही पण माझ्या जवळ गमवायला काय आहे...??? मी थांबतो आणि प्रयन्त करतो...!!!<br /> आणि तो थांबतो...!!!<br /> <br /> बिल गेट्स: ज्या कोणाजवळ एम.बी.ए. डिग्री नाही त्यांनी बाहेर जावे...!!!<br /> <br /> लगेचच ५०० लोक बाहेर जातात...!!!<br /> <br /> <br /> प्रमोद (मनातल्या मनात):मी शाळा १५ वर्षांचा असतांनाच सोडली पण माझ्या जवळ गमवायला काय आहे...??? मी थांबतो आणि प्रयन्त करतो...!!!<br /> <br /> आणि शेवटी <br /> बिल गेट्स:ज्यांना कोणाला सेब्रो कोट ही भाषा बोलता येत नाही त्यांनी बाहेर जावे...!!!<br /> <br /> <br /> मग काय ४९८ लोक निघून जातात...!!!<br /> <br /> प्रमोद (मनातल्या मनात):मला सेब्रो कोट भाषेतील एकाही शब्द येत नाही पण माझ्या जवळ गमवायला काय आहे...??? मी थांबतो आणि प्रयन्त करतो...!!!<br /> आणि तो थांबतो...!!!<br /> <br /> आणि शेवटी प्रमोद आणि फक्त एक जन तेथे शिल्लक राहतो...!!!<br /> <br /> बिल गेट्स त्या दोघांजवळ येतो आणि बोलतो,तुम्हा दोघांना फक्त सेब्रो कोट ही भाषा येते तर बोला एकमेकांशी...!!!<br /> <br /> <br /> शांतपणे प्रमोद वळतो आणि बाजुच्याला विचारतो...!!<br /> <br /> प्रमोद :कुठून आला आहेस...???<br /> <br /> तो दुसरा हळूच हसत बोलतो....<br /> .<br /> .<br /> .<br /> .<br /> “महाराष्ट्रातून”</span></span></span><br /><br />नेटवरून साभार<span style="font-size: small;"><span class="caption"><span class="text_exposed_show"> </span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1917371965321907945?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-43814838335896765852012-01-12T22:25:00.003+05:302012-01-12T22:25:21.445+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">श्वास हा मराठी सिनेमा आल्यानंतर मराठीत खूप दर्जेदार चित्रपट येत राहिले,पण गल्ला भरू हिंदी सिनेमाच्या गर्दीत मराठी चित्रपटाचा श्वास गुदमरला जात आहेत याची जाणीव मराठी तरुणांना होत नाही ही खरोखरीच शोकांतिका आहे. .ज्या दादासाहेब फाळकेमुळे सिनेमा बनवण्याचा उद्योग देशाला मिळाला त्यांच्याच आयुष्यावर बनलेला "हरिश्चंद्राची फॅक्टरी" तिकीट खिडकीवर आर्थिक गणिते जुळवू शकला नाही.गल्लाभरू हिंदी सिनेमाला गर्दी <span class="text_exposed_show">करताना आपण आपल्या मराठी चित्रपटना.... पर्यायाने आपल्या मराठीला कमी लेखतो आहे असे कुणालाच का वाटत नाही? आपण आपल्या मराठी कलाकारांना कधी डोक्यावर घेणार.? आपल्याच महाराष्ट्रात अजून सुद्धा मराठी चित्रपटासाठी आंदोलने करावी लागतात.? हिंदी सिनेमाचे २०-२४ शो मल्टीप्लेक्ष मध्ये चालू असताना मराठी चित्रपट फक्त १-२ शो पुरते च असतात याची मराठी लोकांना जरा सुद्धा शरम का वाटत नाही.?आपण देवळात गेल्यावर काही रुपये दान करत असतो कारण आपला धर्म वाढवा म्हणून....तीच गोष्ट मराठी धर्माची... त्यासाठी आपल्या मराठी भाषेचा प्रचार होणे खूप गरजचे आहे.चित्रपट,नाटक संगीत,पुस्तके ही काही माध्यमे....जरा गर्व बाळगा मराठी असल्याच्या.आपल्या मराठीचे धिंडवडे निघत असताना शांत बसू नका.</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4381483833589676585?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-19507370206251731422012-01-06T20:36:00.000+05:302012-01-06T20:36:02.098+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">◄आपण भारताचे नागरिक आहोत म्हणुन कंटाळा न<br /> करता एवढ वाचा, महत्त्वाचं आहे►<br /> <br /> ●रामेश्वरम या तत्कालीन मद्रास राज्यातील<br /><span class="text_exposed_show"> बेटासारख्या गावात तामिळ कुटुंबात १५ अक्टोबर १९३१<br /> मध्ये कलाम यांचा जन्म झाला. गावात हिंदु-मुस्लिम<br /> ऐक्य होते. बीएस्सी झाल्यावर कलाम<br /> यांनी मद्रासच्या एमआयटीमध्ये प्रवेश घेतला.<br /> <br /> ●१९५८ साली ते वरिष्ठ वैज्ञानिक अधिकारी झाले.<br /> नंतर त्यांनी अंतराळ संशोधनात कार्य केले. भारताचे<br /> पहिले उपग्रह प्रक्षेपक वाहन तसेच "अग्नी" हे<br /> क्षेपणास्त्र आणि १९९८ साली पोखरण येथे करण्यात<br /> आलेला अणुस्फोट या साऱ्यांमध्ये कलाम यांचा महत्वपूर्ण सहभाग होता.<br /> राष्ट्रपतीपदावरुन कलाम यांनी राष्ट्राला उद्देशून केलेल्या भाषणात सांगितले होते,<br /> देशाच्या उज्ज्वल भवितव्याविषयीमाझी तीन स्वप्ने<br /> आहेत. <br /> <br /> ●पहिलं आहे स्वातंत्र्य. भारताने कधीच कोणाचंही स्वातंत्र्य हीरावलेलं नाही तसेच ते कोणावर लादलेलेही नाही. आता स्वातंत्र्यप्राप्तीनंतर भारताने<br /> आपलं स्वातंत्र्य टिकवलं पाहिजे.<br /> ते भक्कम केले पाहिजे. <br /> <br /> माझं दुसरं स्वप्न आहे विकास. आता भारताने स्वतःला विकासनशील देश न समजता विकसित देश मानायला हवे.<br /> <br /> माझं तिसरं स्वप्न आहे भारताने जगात ताठ मानेने वावरले पाहिजे. यासाठी केवळ लष्करी क्षेत्रातच नाही तर आर्थिक क्षेत्रातही आपण सामर्थ्यशील<br /> असले पाहिजे.<br /> <br /> ●पण तुम्ही म्हणता, सरकार निष्क्रिय आहे. तुम्ही म्हणता, आपले कायदे जुने-पुराणे आहेत.<br /> तुम्ही म्हणता, महापालिका कचरा उचलत नाही.<br /> तुम्ही म्हणता, फोन चालत नाहीत. तुम्ही म्हणता, रेल्वे<br /> म्हणजे क्रूर विनोद आहे. काही म्हणतात, आपला देश<br /> खड्डयात चाललाय.<br /> <br /> ▶पण तुम्ही काय करताय?<br /> <br /> ▶दुबईमध्ये रमजानच्या काळात तुम्ही सार्वजनिक ठिकाणी आहार घ्याल? <br /> <br /> ▶जेद्दाहमध्ये तुम्ही डोकं न झाकता फेरफटका माराल?<br /> <br /> ▶लंडनमध्ये तुम्ही टेलिफोनच्या कर्मचाऱ्याला पैसे चारुन<br /> आयएसडी,एसटीडी दुसऱ्याच्या नावावर टाकायला सांगाल?<br /> <br /> ▶वॉशिंग्टनमध्ये<br /> तुम्ही वाह्तुकीच्या नियमांची ऐशी की तैशी कराल?<br /> <br /> ▶ऑस्ट्रेलियाच्या किनाऱ्यावर शहाळ पिऊन ते बाजूला फेकून द्याल?<br /> <br /> ▶टोकियोच्या रस्त्यावर पान खाऊन थुंकाल? बोस्टनमध्ये तोतया उमेदवार परीक्षेला बसवून ती उत्तीर्ण व्हाल?<br /> <br /> ●मग तुम्ही भारतातच असे का वागता?<br /> <br /> ●आपण फक्त मतदानाच्या दिवशी मत देऊन सरकार<br /> निवडतो आणि मग आपली जबाबदारी संपली असे<br /> मानतो. सरकारने सर्व काही करावे, पण<br /> आम्ही काहीही करणार नाही,<br /> असा आमचा खाक्या असतो. सरकारने रस्ते साफ करावेत,<br /> पण आम्ही रस्ते घाण करणं चालूच ठेवणार. आम्ही जोरजोराने हुंड्याच्या,<br /> स्त्री भृणहत्येच्या विरुद्ध ओरडणार, पण वेळ आली तर<br /> आम्ही तेच करणार.<br /> <br /> ●आम्ही म्हणणार, इथली व्यवस्थाच अशी आहे.<br /> मी एकट्याने आवाज उठवून काय होणार?? मग<br /> ही व्यवस्था सुधारणार कोण? मी भारताचा तरुण नागरिक<br /> आहे. माझ्याजवळ तंत्रज्ञान आहे. देशाबद्दल प्रेम<br /> आणि ज्ञान आहे म्हणून मला जाणिव आहे की, छोटं<br /> ध्येय ठेवणं हा गुन्हाच आहे. प्रगत भारताचे माझे स्वप्न साध्य करण्यासाठी ध्येयवादी मनाने काम केले व घाम गाळला तर चैतन्यशील आणि प्रगत भारताचे स्वप्न आपण साकार<br /> करु शकू.</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">आंतरजालावरून साभार</span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1950737020625173142?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-88072953259146831662012-01-04T20:19:00.003+05:302012-01-04T20:25:45.415+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">चीनी - आम्ही जाती मानीत नाही. अहो जाती तर सोडा, परंतु आम्ही धर्म सुद्धा मानीत नाही. जाती आणि धर्म न मानल्यामुळे आमचे सरकार कुठलेही आरक्षण देत नाही. योग्य लायकीचाच उमेदवार फक्त पदाधिकारी होतो. आमच्या इथे मोठ्या पदांवरील सर्व लोकप्रतिनिधी एकतर अभियंते आहेत किंवा उच्चशिक्षित आहेत. सरकारची ध्येये धोरणे ठरवितानी कुणीही आरडाओरड केल्यास आम्ही फाशी देतो.आमच्या देशात महासत्ता होण्याची ताकद आ<span class="text_exposed_show">हे आणि पुढची महासत्ता आमचाच देश आहे.<br /> <br /> अमेरिकन - आम्ही जाती-धर्म मानतो. प्रत्येकाला आपल्या जातीनुसार वा धर्मानुसार आचरण करण्याचा अधिकार आहे. परंतु कुठल्याही स्वरुपात सरकार - जाती, धर्म, लिंग, वंश वा रंग या गोष्टींवर भेदभाव करत नाही. योग्य लायकीचाच उमेदवार फक्त पदाधिकारी होतो. आमचे जवळ जवळ सर्व संसद सदस्य हे उच्चशिक्षित अथवा यशस्वी व्यावसायिक आहेत. संसदेमध्ये फक्त एखादा शब्द मध्ये बोलल्यास आम्ही त्या व्यक्तीचे संसद सदस्यत्व निलंबित करतो अथवा काढून घेतो. आमच्या देशात महासत्ता म्हणवून घेण्याची ताकद आहे आणि आम्हीच महासत्ता आहोत.<br /> <br /> भारतीय - आम्ही जाती-धर्म मानतो. प्रत्येकाला आपल्या जातीनुसार वा धर्मानुसार आचरण करण्याचा अधिकार आहे. सरकार - जाती, धर्म, लिंग, वंश वा रंग या गोष्टींवर व्यवस्थित भेदभाव करते. बिनलायकीचाच उमेदवार पदाधिकारी होतो. लोक जाती आणि धर्मावर आधारीत आरक्षण मिळविण्यासाठी आंदोलन करतात, रेल्वे अडवितात, रूळ उखडून टाकतात, रस्त्यावरील वाहने तोडतात. लोक स्वतःच्या जातीस 'मागास' म्हणवून घेण्यासाठी एकमेकाशी आणि इतर जातींशी भांडतात. आमचे बरेचशे संसद सदस्य हे खुनी, बलात्कारी आणि अट्टल गुन्हेगार आहेत.संसदेमध्ये धिंगाणा केल्यास, आम्ही संसद स्थगित करतो आणि मग संसद सदस्य चित्रपट, नाटके यांचा आनंद घेतात किंवा आरामात ताणून देतात.<br /> आमच्या देशात महासत्ता म्हणवून घेण्याची ताकद आहे परंतु आम्ही आमचा देश महासत्ता बनविण्याऐवजी त्यास दिवसेंदिवस आराजकतेकडे घेवून जात आहोत.</span></span></span></h6><span style="font-size: small;">आंतरजालावरून साभार....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8807295325914683166?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-50967650917997376042012-01-04T20:04:00.003+05:302012-01-04T20:04:58.699+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="commentBody" data-jsid="text">भारतीय गोलंदाजांकडून ऑस्ट्रेलियाचे फलंदाज बाद होत नसल्याने, आज केंद्रीय मंत्रिमंडळाच्या बैठकीत पुढील पर्यायांवर विचार करण्यात आला -<br /> <br /> १. रजनीकांत यास उद्यापासून भारताकडून मैदानात उतरवावे. सर्व मालिका संपण्यापूर्वीच ऑस्ट्रेलिया स्वत: कप भारताच्या स्वाधीन करेल.<br /> २. मैदानातील भारतीय प्रेक्षकांना 'कोलावारी डी' हे गाणे सतत वाजविण्यास सांगण्यात यावे, जेणेकरून बोर होवून फलंदाज बाद होतील.<br /> ३. मैदानावरील इलेक्ट्रोनिक धावफलकावर, दीपिका पदुकोनचा फोटो दाखविण्यात यावा, जेणेकरून 'मल्ल्या' खानदाणावरचा 'शनी' ऑस्ट्रेलियन संघावर जाईल.<br /> ४. उद्धव ठाकरे यांना सिडनीला पाठवावे आणि त्यांच्याकडून क्रिकेटचे पीच खोदुन घ्यावे , ज्यामुळे न होईल सामना आणि न पराभव !!<br /> ५. पृथ्वीराज चव्हाण यांना सिडनीचा महापौर करावे. उद्याच्या दिवशी सामना घ्यावा कि न घ्यावा यावर निर्णय न घेता, ते तसेच बसून राहतील आणि सामना अनिर्णयीत राहील.<br /> ६. रामदास आठवले, प्रकाश आणि आनंदराज आंबेडकर यांना सिडनीला पाठवावे. रात्रीच्या रात्रीत इंदू मिल प्रमाणेच सिडनी मैदानात रिपब्लिकन कार्यकर्ते बसतील आणि संपूर्ण मैदानावर आंबेडकर स्मारक झालेच पाहिजे यासाठी ठीया देतील.<br /> ७. मायावती यांस सिडनीला पाठवावे, ज्यामुळे संपूर्ण सिडनी मैदानात एका रात्रीत हत्तीचे पुतळे बसवून, सामन्यास आडकाठी करता येईल.<br /> ८. गडकरी आणि मुंडे काका-पुतणे या तिघांना सिडनीला पाठवावे, ज्यामुळे संपूर्ण सिडनी मैदानात तिघेही जोरजोरात भांडत बसतील आणि सामन्यास आडकाठी करता येईल.<br /> ९. सिडनी , बेळगावप्रमानेच कर्नाटकात असल्याचे जाहीर करावे . कर्नाटक सरकार सर्व ऑस्ट्रेलियन संघाला कानडीची सक्ती करून मारून टाकेल. मग राज ठाकरेंना बाकी शहरातील ऑस्ट्रेलियन लोकांस 'कानडी शिकावे' असा सल्ला देण्यास सांगावे.<br /> १०.अजित पवार यांना सिडनीला पाठवावे. उद्या पहाटेच्या आत सर्व ऑस्ट्रेलिया राष्ट्रवादी पक्षाच्या नावावर झालेले असेल, ज्यामुळे न होईल सामना आणि न पराभव !!<br /> <br /> थापाड्या </span>कडून साभार</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5096765091799737604?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-9593189994243093952012-01-03T22:50:00.003+05:302012-01-03T22:50:49.219+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span id="test" name="test" style="color: #999999; font-size: 12px; font-weight: normal;"></span><br /><div class="Normal"> डोळ्यात अंजन घालणाऱ्या 'टाटा टी'च्या या जाहिराती गदागदा हलवून जागं करतात. पण आपणच झोपलेल्याचं सोंग घेतलंय बहुतेक. <br /><br /> 'हर सुबह सिर्फ उठो मत, जागो रे!' निवडणुका आल्या की 'टाटा टी'च्या अॅड्स टीव्हीवर दिसू लागतात. डोळे उघडायला लावणारी ही कॅचलाइन. आधी मतं मागणाऱ्या पुढाऱ्याचा इंटरव्यू घेणारा तरुण यात दिसला. नंतर मतदानाच्या दिवशी सिनेमा बघणाऱ्यांना जागं करणारी अॅड आली. <br /><br /> आता विधानसभा निवडणुकीच्या आधी नवी जाहिरात आलीय. 'खिलाना बंद, पिलाना शुरू'. यात वेगवेगळ्या प्रकारे पैसे खाणारे दिसतात. पुढे 'लेकिन आपको पता हैं, ये लोग इतना खाते क्यों हैं?', हा प्रश्न विचारला जातो. उत्तर डोळ्यांत अंजन घालणारं, 'क्योंकि हम खिलाते है'. हे ऐकताना अन्याय करणाऱ्यापेक्षा अन्याय सहन करणारा अधिक दोषी असतो, हे गांधीजींचं वाक्य आठवतं. गांधीजींनी प्रत्येक गोष्टीला मूळापर्यंत खणून समजून घेतलं होतं. त्यामुळे ते एकदम वेगळ्या चौकटीतून जगाकडे बघू शकले. जागे होऊन. <br /><br /> पण आपण झोपलोय. खरं तर झोपेचं सोंग घेऊन पडलोय. भ्रष्टाचार आपण स्वीकारलाय. त्याच्याशिवाय आपली कामं होणारच नाहीत, असं आपल्याला ठामपणे वाटतं. एकदम क्रूसेडर बनावंच, असं नाही. पण शेकडो नव्वद कामं भ्रष्टाचाराशिवाय होऊ शकतात. अनेकदा आपणच उशीर करतो. फॉलोअपला वेळ नसतो. सिस्टम, नियम समजून घेतलेले नसतात. त्यातून आपण भ्रष्टाचाराचा शॉर्ट कट शोधतो. बथ्थड नोकरशाह पैशाच्या वजनाशिवाय हलायला तयार नसतात, हे शंभर टक्के खरं. पण अनेकदा आपणही दोषी असतो. ठरवलं तर आपण त्याला आळा घालू शकतो. त्यांना पैसे खायच्या सवयी आपणच लावतो, आपणच त्या सोडवूही शकतो. खरं तर पैशानंही जी कामं होत नाहीत. ती प्रसन्न वागणं, प्रेमळ शब्द आणि समोरच्यातल्या माणूसपणावर विश्वास असेल, तर होऊ शकतात. <br /><br /> मुळात फक्त पैशांची देवाणघेवाण म्हणजेच भ्रष्टाचार नाही. भ्रष्टाचार चहाच्या पेल्यापासून सुरू होतो आणि बाईच्या शरीरापर्यंत पोहोचतो, असं म्हणतात. त्याच्याही अलीकडे पलीकडे खूप भ्रष्टाचार आहे. आपण पूर्ण पगार घेतो, पण आठ तास नेमलेलं काम करत नाही. हा भ्रष्टाचार नाही का? सार्वजनिक गणपती बघायला वशिला लावून घुसतो, हा भ्रष्टाचार नाही का? मूळ पुस्तकातून अभ्यास न करता गाइड वाचून पास होतो, हा पण भ्रष्टाचारच नाही का? अशा अनेक छोट्या छोट्या गोष्टी. चिमूटभर खाल्लं, तरी त्याला शेण खाणंच म्हणतात. पण या सगळ्यातून आपला फायदा होत असतो. वेळ वाचतो, पैसे वाचतो. त्यातच आपण खूश असतो. मात्र यातून आपण नकळत आतल्या प्रामाणिकपणाच्या आगीवर राख टाकत असतो. हळूहळू ती आग विझत जाते आणि आपण कोणत्याही भ्रष्टाचाराच्या विरोधात नडायचा अधिकारच गमावून बसतो. आपल्या नकळत. अशा वेळेस आपण फार तर उठू शकतो. जागू शकत नाही. <br /><br /> सिर्फ उठो मत जागो, ही लाइन 'उत्तिष्ठित जाग्रत प्राप्यवरान्निबोधत' या वेदवचनावरून सूचलीय, हे उघड आहे. उठा, जागे व्हा, ध्येय मिळेपर्यंत थांबू नका, असं हे वचन सांगतं. खरा बोध मिळवण्यासाठी जागं होणं गरजेचं आहे. जागं होणं दूरच, आपण उठायला तरी तयार आहोत का? की असंच सोंग घेऊन झोपून राहणार? आता तरी उठूया ना! <br /><br /> - सचिन परब </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-959318999424309395?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-14984176496811138852012-01-03T21:45:00.003+05:302012-01-03T21:45:22.363+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">मालवणी माणसा मुंबईत रवतस...<br /> मालवणी बोलाक लाजा नको....!<br /> शिवराळ आसली तरी प्रेमळ भाषा...<br /> चाकरमानी झालस म्हणान इसरा नको...!<br /> कोकणची माती, प्रेमाची नाती..<br /><span class="text_exposed_show"> गावचो कुणगो-कोपरो इसरा नको...!<br /> माडा-पोफलीची, आंब्या फणसाची झाडा लाव..<br /> फुकटची गावली म्हणान तोडा नको...!<br /> कोकणची कला, दशावतारी नाटका...<br /> मालवणी जत्रा, सोडा नको...!<br /> गावची संस्कृती, संताची आठवण...<br /> शिमगो, गणपती, इसरा नको...!<br /> प्रासादिक भजना, खेळ, नृत्य, कला...<br /> गावची गावर्हाठी, खोटी समजा नको...!<br /> चढत्या वेलिक, वर चढाक दे...<br /> पुढे जाताल्याक, मागे खेचा नको...!<br /> <br /> आंतरजालावरून साभार....</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1498417649681113885?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-42059428948962234902012-01-01T19:07:00.004+05:302012-01-01T19:07:22.309+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">गाडी मिरवणाऱ्या श्रीमंत पेक्षा <br /> झोपडीत हसणाऱ्या गरीबाकडे पहावं <br /> आयुष्य जास्त सुंदर वाटत..<br /> <br /> नशिबाची चाकरी करण्यापेक्षा<br /><span class="text_exposed_show"> कर्तृत्वाला आपल्या हाताखाली बाळगाव <br /> आयुष्य जास्त सुंदर बनत..<br /> <br /> भविष्याचे चित्र काढण्यापेक्षा <br /> वर्तमानातल पूर्ण कराव भूतकालातल रंगवून पहावं <br /> आयुष्य जास्त सुंदर वाटत..<br /> <br /> कायमच मागण्या करण्यापेक्षा <br /> कधीतरी काहीतरी देऊन पहावं <br /> आयुष्य जास्त सुंदर वाटत..<br /> <br /> हरल्यावर एकटेच पश्चात्ताप करण्यापेक्षा <br /> मित्राच्या खांद्यावर रडून पहावं <br /> आयुष्य नक्कीच सुंदर वाटत..<br /> <br /> चारचौघात एकट बसण्यापेक्षा <br /> कधी कधी समुद्रकिनाऱ्यावर आठवणींना घेऊन बसावं <br /> आयुष्य जास्त सुंदर वाटत..<br /> <br /> आपल्याला कोण हवंय यापेक्षा <br /> आपण कोणाला हवंय हे सुद्धा कधीतरी पहावं <br /> आयुष्य जास्त सुंदर वाटत..<br /> <br /> आकाशातले तारे कधीच मोजून होत नाहीत <br /> माणसाच्या गरजा कधीच संपत नाहीत <br /> शक्य तेवढे तारे मोजून समाधानी रहावं <br /> आयुष्य जास्त सुंदर वाटत....<br /> <br /> -अनामिक.</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4205942894896223490?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-55065581191964901152012-01-01T08:47:00.003+05:302012-01-01T08:47:31.079+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span id="test" name="test" style="color: #999999; font-size: 12px; font-weight: normal;"></span><br /><div class="Normal"> <span style="font-size: small;"><span style="color: black;">प्रगती फास्ट टीम </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> तुमचं स्पेशलायझेशन कॉमर्समध्ये असेल, तर तुम्हाला फायनान्स क्षेत्रात भरपूर संधी आहेत. अनुभवी लोकांसह अगदी फ्रेशर्सनाही करिअरचे खूप मार्ग मोकळे आहेत. या क्षेत्रातल्या वाढत्या संधींचा घेतलेला वेध... </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> सामान्य माणसाच्या दृष्टीने फायनान्स म्हणजे पैशाचं व्यवस्थापन आणि अकाउण्टिंग म्हणजे व्यवहारांची योग्य पद्धतीने ठेवलेली नोंद. परंतु, यात विविध प्रकारची काम आणि त्यासाठी विविध प्रकारची कौशल्यं आवश्यक असतात. पूवीर्च्या काळात सध्यासारखी व्यवहाराच्या प्रत्येक क्षेत्रात अकाउण्टन्सी किंवा फायनान्स क्षेत्रातील तज्ज्ञांची गरज लागत नव्हती. मात्र, बदलत्या अर्थव्यवस्थेमुळे अनेक संस्थांना अशा तज्ज्ञांची सेवा घेण्याची गरज भासू लागली. सध्याच्या काळात फायनान्स आणि अकाउण्टिंग या शाखा कंपनीच्या लाइफलाइन बनल्या आहेत. म्हणूनच कंपन्याही तज्ज्ञ आणि कुशल व्यक्तींचीच निवड करतात. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> संधी कोणत्या? </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> बीकॉम किंवा बीबीएच्या पदवीनंतर तुम्ही पोस्ट ग्रॅज्युएट डिप्लोमा किंवा डिग्री करू शकता. यात एमकॉम, एमबीए फायनान्समध्ये पीजीडीएम, कॅपिटल माकेर्टमधील कोसेर्स, वेल्थ मॅनेजमेंट, इन्शुरन्स, रिस्क मॅनेजमेंट, सीए, आयसीडब्ल्यूए, सीएस, सीएफपी, सीएफए असे बहुविध पर्याय उपलब्ध आहेत. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> चार्टर्ड अकाउण्टंट (सीए) </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> सीए हे खूप आव्हानात्मक आणि तुमच्या क्षमतांना वाव देणारे असे करिअर आहे. अकाउण्टन्सीचे नियमन करणारी प्रत्येक देशाची स्वतंत्र संस्था यासाठीचे नियम ठरवते. चार्टर्ड अकाउण्टन्सी हा अकाउण्टन्सीमधील प्रोफेशनल कोर्स भारतात १९४९ मध्ये सुरू झाला. हा कोर्स चार्टर्ड अकाउण्टंट अॅक्टनुसार चालविण्यात येतो. हा अभ्यासक्रम म्हणजे थिअरी आणि पॅक्टिकलचे मिश्रण आहे. अभ्यासक्रमाच्या तीन वर्षांत विद्यार्थ्यांना दोन्ही शिक्षण एकदमच (पॅरलल) घ्यावे लागते. तीन वर्षांच्या काळात विद्यार्थ्यांना प्रोफेशनल अकाउण्टंट बनण्यासाठी आवश्यक ते ज्ञान, कौशल्यं आत्मसात करता येतात आणि त्यांच्या क्षमतांचाही विकास होतो. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> आयसीडब्ल्यूए </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> कोणतीही संस्था टिकून राहण्यासाठी अथवा सुरळितपणे चालण्यासाठी कॉस्ट मॅनेजमेण्ट महत्त्वाची असते. जागतिक स्तरावरील वाढत्या स्पधेर्मुळे कंपन्यांवर कमीत कमी दरात सेवा देण्यासाठी दबाव येत आहे. कॉस्ट अकाउण्टन्सीच्या कोर्सला बारावी किंवा पदवीनंतर (कॉमर्सला प्राधान्य) प्रवेश घेता येतो. इन्स्टिट्युट ऑफ कॉस्ट अँड र्वक्स अकौंटंट्स ऑफ इंडिया (आयसीडब्ल्यूए) ही संस्था कॉस्ट अकाउण्टन्सीचे कोसेर्स चालवते. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> सीएफए </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> सीएफए या अभ्यासक्रमात अकाउण्ट्सची मूलभूत तत्वे, व्यवसायांच्या विविध प्रकारांची माहिती, वित्तीय धोरणे आदी गोष्टींची इत्थंभूत माहिती दिली जाते. सीएफए अभ्यासक्रमासाठी पदवी (कॉमर्स विथ मॅथ्सला प्राधान्य) ही किमान पात्रता आहे. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> एमबीए (फायनान्स) </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> एमबीए (फायनान्स) ही एक सर्वसमावेशक पदवी आहे. यात नेहमीच्या वित्तीय व्यवस्थापनासोबतच गुंतवणूक, शेअरमधील गुंतवणूक आणि ब्रोकरेज, अर्थशास्त्र, माकेर्ट अॅनलिसिस आणि व्यवस्थापनाशी संबंधित अन्य गोष्टी शिकविल्या जातात. यासाठी तुम्ही किमान पदवीधर असणे गरजेचं आहे. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> एनएसई सटिर्फिकेशन </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> ज्यांना शेअर (स्टॉक) ट्रेडिंगची माहिती आहे, अशांसाठी एनएसई (नॅशनल स्टॉक एक्स्चेंज) सटिर्फिकेशन हा चांगला पर्याय ठरतो. यामध्ये १०० तासांचं प्रशिक्षण आणि २० तासांचं प्रत्यक्ष ट्रेडिंगचं प्रशिक्षण याचा समावेश आहे. </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black; font-weight: bold;"> सीएफपी </span><br style="color: black;" /><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> बँकांमध्ये रिलेशनशिप मॅनेजर म्हणून; तसेच वेल्थ मॅनेजमेण्ट कंपन्यांमध्ये, इन्शुरन्स, म्युच्युअल फंड्समध्ये किंवा अन्य वित्तीय संस्थांमध्ये काम करणाऱ्या व्यक्ती सटिर्फाइड फायनान्शियल प्लॅनिंग प्रोगॅम (सीएफपी) हा अभ्यासक्रम करू शकतात. भारतासारख्या देशात ५० हजारांहून अधिक सीएफपींची गरज असताना प्रत्यक्षात केवळ १३०० सीएफपीच उपलब्ध आहेत. सीएफपी या सटिर्फिकेटला जगातल्या २३ देशांमध्ये मान्यता आहे. फायनान्शिअल प्लॅनिंग स्टॅण्डर्ड्स ऑफ इंडिया (एफपीएसबी) तफेर् हा अभ्यासक्रम चालविण्यात येतो. हा अभ्यासक्रम १६५ ते १८० तासांचा असून, एफपीएसबीच्या एज्युकेशन पार्टनर्समार्फत शिकविला जातो. सीएफपी उमेदवाराला अन्य व्यक्तींपेक्षा ३० टक्के जास्त पगार मिळतो; तसेच काही कंपन्यांकडून नोकरीसाठी प्राधान्यही दिले जाते. </span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5506558119196490115?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-1367840213716942862011-12-30T22:14:00.000+05:302011-12-30T22:14:42.697+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">कधी कधी मला माझ्या जुन्या आठवणी एक वेगळाच आनंद देऊन जातात.. नाही म्हटलं तर थोडा का होईना - एक फ्रेश मुड.... तुम्हाला आठवतयं:<br /> <br /> १. तो दुरदर्शनचा गोल-गोल फिरत येणारा लोगो<br /> २. दुरदर्शनचा तो पट्ट्या-पट्ट्याच स्र्कीनसेव्हर<br /> ३. मालगुडी डेज<br /><span class="text_exposed_show"> ४. देख भाई देख<br /> ५. रामायण<br /> ६. मिले सुर मेरा तुम्हारा<br /> ७. टर्निंग प्वाइंट<br /> ८. भारत एक खोज<br /> ९. आलिफ लैला<br /> १०. ब्योमकेश बक्षी<br /> ११. तहकीकात<br /> १२. ही मॅन<br /> १३. सलमा सुलताना - ती दुरदर्शनवरची न्युज रीडर<br /> १४. विको टरमरिक, नहीं कौस्मेटीक.... विको टरमरिक आयुर्वेदिक क्रीम<br /> १५. ट्वँ.........ग!<br /> वाशिंग पाउडर निरमा.. वाशिंग पाउडर निरमा.<br /> दुध सी सफेदी, निरमा से आयी...<br /> रंगीन कपडेभी खिल-खिल जायें!<br /> १६. आय ऐम कौम्प्लॅन बौय [शाहिद कपुर] आणि आय ऐम कौम्प्लॅन गर्ल [आयेशा टाकिया]<br /> १७. "सुरभि" वाले रेणुका शहाणे आणि सिद्धार्थ<br /> १८. आणि त्यानंतरचे - "मुंगेरीलाल जे हसिन सपने", करमचंद, विक्रम वेता़ळ आणि असे बरे........च!<br /> <br /> ८० आणि ९० सालचा काय काळ होता तो!<br /> नो सिटबेल्टस् ... नो एअरबॅग्ज .... ट्रकच्या मागच्या 'फाळक्यात' बसणेही एक मेजवाणी असायची!<br /> लहाण मुलांच्या त्या रंगबिरंगी "बाबा-गाड्या" ... "टॅपरप्रुफ बौटल टौप्स" चा आता-पता ही नाही!<br /> <br /> सायकलच्या मागच्या चाकाला कार्डबोर्डचा तुकडा लाऊन त्याचा फटरररररार - मोटार सायकल सारखा - आवाज करत तासन् तास फिरायचे.. त्या सायकलच्या शर्यती... नो सेप्टी हेल्मेट्स, नो क्नी / एल्बो पॅड !<br /> <br /> तहाण लागली की नळालाच तोंड लाऊन पाणी पिणे.. बौटल्ड वौटर - एक रहस्यच होते!<br /> <br /> ते पोष्टाची तिकीटं... काडीपेटीचे कव्हर्स आणि बरंच काही जमा करण्याचा आणि जोपासण्याचे छंद!<br /> <br /> सुट्टीच्या दिवशी, दिवसभर उनाडक्या - खेळ.. मात्र अंधार व्हायच्या आत घरी, ब-याचदा अगदी जेवणाच्याच वेळी!<br /> <br /> खेळाच्या नादात अनेकदा पडलेले दात, खरचडले हात - पाय ... मात्र कुणीही तक्रार करायची नाही!<br /> <br /> मित्रांसोबत चालत शाळेत जाणं... मोबाईलशीवायही आम्ही एकमेकांना नेहमीच शोधुन काढत असू! कसं? काही माहित नाही..!<br /> <br /> खाण्यात अगदी केक, ब्रेड, चौकलेटस्, निंबुपाणी, साखरेचा तो आले-पाक... सगळं चालायचं... नो डायट - नथिंग!!<br /> <br /> मित्रांना खेळायला बोलवाची ती ट्रीक - बेल न वाजवता अगदी चुपचाप मागच्या रस्त्याने जाणं...<br /> <br /> बॅटच्या जागी ते लाकडी फळीचे क्रीकेट, त्या आट्या-पाट्या, सुरपारंब्या... डौक्टर - डौक्टर, लपाछपी ... असे किती तरी खेळ....<br /> <br /> परीक्षेत नापास झालो तरी त्याच ग्रेडवर - वरच्या वर्गात ढकलला - अशी सोय..... नो नीड टु विजिट सायकॅट्रिस्ट, सायकोलोजिस्ट वा कौन्सेलर्स...<br /> <br /> ..... काय दिवस होते ते...!<br /> <br /> स्वातंत्र्य, यश, अपयश , जबाबदा-या ... आणि या सर्वांसोबत एकमेकांबद्दल कमालीचा आदरही द्यायला अन् घ्यायलाही शिकलो..<br /> <br /> ................<br /> .........................<br /><span> ..............................</span><wbr></wbr><span class="word_break"></span>..<br /> <br /> तुम्ही ही याच 'कालखंडातील' आहात का? .. हो..! तर मग मित्रांनाही याचा उल्लेख करा.... काय सांगावे कदाचित हे वाचुन तुम्हाला - तुमचा अन् मित्रांचा थोडा स्ट्रेस कमी होईल... नाहीच झाला तर वाढणार नाही हे मात्र नक्की... :)</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">आंतरजालावरून साभार</span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-136784021371694286?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-88227162115574376242011-12-30T21:59:00.001+05:302011-12-30T21:59:34.357+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: small;">एका मुलाची कथा<br /> ७ वी ला असताना ...<br /><br /> मी माझ्या बाजूच्या बाकावर बसणाऱ्या मुली कडे पाहत राहायचो ..</span> <span style="font-size: small;"><br /> ती माझी"बेस्ट फ्रेंड"होती ...<br /> मला ती खरच खूप आवडायची I<br /> पण तिने मला कधी त्या नजरेतून पाहिलं नव्हत<br /> आणि ते मला माहित होत....<br /> वर्ग सुटल्या नंतर तिने माझ्याकडे तिच्या मिस झालेल्या तासांच्या notes मागितल्या<br /> मी तिला दिल्या<br /> ती गेली तिला मला सांगायचा होत बरच काही पण जमलच नाही<br /> "माहित नाही का.....??":(((<br /><br /> कॉलेग ला असताना</span> <span style="font-size: small;"><br /><br /> माझ्या फोन वर call आला...</span> <span style="font-size: small;"><br /> तिचा चा होता तो ...<br /> ती रडत होती आणि त्यातच पुट पूटत होती<br /> आणि ती मला सांगत होती तिचा ज्याच्या वर प्रेम होता त्याने कसा त्रास दिला तिला...<br /> तिने मला भेटायला बोलवलं होत<br /> मी तिला भेटायला गेलो...<br /> मी तिच्या समोरचं बसलो होतो<br /> मी तिच्या डोळ्यात आणि अश्रू पाहत बसलो होतो...<br /> २ तास काही बोललो नाही .. मला तिला सांगायचा होतं...<br /> मी तिच्या साठी आणि माझ्या साठी चित्रपटाची तिकीट काढली...<br /> पण तिने मला म्हटलं मी झोपते..<br /> तिने म्हटलं"बर वाटल तू माझ्या साठी इथे आलास..."<br /> खूप वेळा शांत उभे होतो...<br /> मग मी निघालो...<br /> आज हि मला म्हणता नाही आला कि माझा तिच्या वर किती प्रेम आहे ...<br /> माहित नाही का???<br /> .<br /><br /> सिनियर वर्षाला</span> <span style="font-size: small;"><br /><br /> आमच्या कॉलेज मध्ये prom night होती..ज्यात मुलगा आणि मुलीने एका जोडी त जायचं</span> <span style="font-size: small;"><br /> ती माझ्या locker जवळ आणि म्हणाली...<br /> माझ्या सोबत कोणी नाही आहे... रु माझ्या सोबत येशील...<br /> माझ्या सोबत हि कोणी नव्हत...<br /> आम्ही दोघांनी"बेस्ट फ्रेंड्स"ह्या नात्याने जाण्याचा नित्नय घेतला ...<br /><br /> PROM निघत ला ...</span> <span style="font-size: small;"><br /><br /> prom NIGHT ला सगळ काही नित झाल..</span> <span style="font-size: small;"><br /> आम्ही दोघे निघालो... मी तिची वाट पाहत होतो...<br /> ती तेवढ्यात आली... तिने माझ्या कडे बघून एक smile दिली<br /> आज हि नेहमी सारखा तिला काही बोलू शकलो नाही..<br /> पण मी खुश होतो... कि ती खुश आहे...<br /><br /> GRADUATION दय ला ...</span> <span style="font-size: small;"><br /><br /> दिवसा मागून दिवस गेले...</span> <span style="font-size: small;"><br /> आठवडे लोटले किती तरी महिने गेले<br /> तिला काही बोलण्या आधीच was graduation दय आला ...<br /> मी तिला पाहिलं ...<br /> तीनेव साडी नेसली होती... खूप छान दिसत होती..<br /> माझा तिच्या वर एका तर्फी प्रेम होत पण काय करणार तिचा जमत नव्हत ना<br /> आमची शेवरी ची भेट होणार होती...<br /> ती समोरून आली... मला तर काही बोलताच आलं नाही...<br /> तिने माझ्या चेहर्या वरून हात फिरवला ...<br /> आणि म्हटली"आपण नक्की भेटू कधी तरी काळजी घे.."<br /> बघाना गंमत आज हि जमल नाही बोलायला<br /><br /> काही वर्षांनी</span> <span style="font-size: small;"><br /><br /> मी लग्नात आलो होतो...</span> <span style="font-size: small;"><br /> आणि ते लग्न होत तीच .. तिचा दुसर्या सोबत लग्न ठरलं होत ..<br /> माझं प्रेम कधी व्यक्त चा नाही करता आलं...पण तिला मैत्रीचः नात जास्त पसंत होत आणि मी तेव्चा निभावल....<br /> "तू आज हि माझ्या सोबत आहेस"असं ती म्हणाली डोळ्यातले अश्रू लपवत हो म्हटले ..<br /> आज हि तिला म्हणता आले नाही कि माझं तुझ्या वर प्रेम आहे..<br /><br /> खूप वर्षांनी...</span> <span style="font-size: small;"><br /> मी आमच्या शाळेत एकदा गेलो ...<br /> तिथे आमच्या वर्गातले सगळे जन आले होते...<br /> ती हि...<br /> तिथे प्रत्येकाने आपली लहान पाणी लिहिलेली पत्र ठेवली होती...<br /> मी तिने लिहिलेलं एक पत्र सहज घेतलं... आणि वाचायला लागलो...<br /> 7th:"वर्गात असताना विनीत नेहमीचं माझ्या कडे बघत असतो... किती वेडा आहे हा मुलगा"<br /> college year:"आज हि मी त्याला खोत सांगितलं कि माझं ब्रेअक उप झाला तरी हा वेडा माझ्या साठी आलं"<br /> prom night"आज तरी त्याने मला म्हणावं कि माझ्या वर प्रेम आहे .... मी वाट बगहातेय,...<br /> मला त्याला सांगावस वाटतंय कि माझा हि त्याच्यावर खूप प्रेम आहे त्यालाही कळू दे..."<br /> graduation year:"किती लाजाळू आहे हा साडीत पाहून नाही काही बोलला नाही"<br /> marriage day:"आज माझा लग्न आहे... माझा त्याच्यावर प्रेम आहे पण त्याने अजून नाही मला काही म्हटलं नाही तुझ्या आठवणी माझ्या नेहमी स्मरणात राहतील....."</span><br /><br /><span style="font-size: small;">हे सगळं वाचल्या नंतर तो तिथेच रडायला लागला...<br /> आणि त्याने पाहिलं तर समोर तीही आज रडत होती...<br /> कारण एकाचा दोघांचा असीम प्रेम पण जमल नाही व्यक्त करायला..</span> <br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">आंतरजालावरून साभार</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8822716211557437624?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-29425962597066182172011-12-30T21:54:00.002+05:302011-12-30T21:54:38.962+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">मराठी पाऊल पडते पुढे ...<br /> खरा स्वधर्म हा आपुला<br /> जरी का कठीण जाहला <br /> तरी हाचि अनुष्ठिला<br /> भला देखे<br /><span class="text_exposed_show"> स्वराज्य तोरण ...<br /> स्वराज्य तोरण चढे<br /> गर्जती तोफांचे चौघडे<br /> मराठी पाऊल पडते पुढे<br /> मराठी पाऊल पडते पुढे ॥ध्र॥<br /> <br /> माय भवानी प्रसन्न झाली<br /> सोनपावली घरास आली<br /> आजच दसरा आज दिवाळी<br /> चला सयांनो, अंगणी घालू<br /> कुंकुमकेशर सडे,<br /> मराठी पाऊल पडते पुढे ,<br /> मराठी पाऊल पढते पुढे ॥1॥<br /> <br /> बच्चे आम्ही वीर उद्याचे<br /> बाळ मुठीला बळ वज्राचे<br /> वारस होऊ अभिमन्युचे<br /> दुध आईचे तेज प्रवाही<br /> नसांतुनि सळसळे<br /> मराठी पाऊल पढते पुढे <br /> मराठी पाऊल पढते पुढे ॥2॥<br /> <br /> स्वंये शस्ञ देशार्थ<br /> हाती धरावे<br /> पिटावे रिपुला रणी वा मरावे<br /> तुझ्या रक्षणा तुच रे सिध्द होई<br /> तदा संकटी देव धावुन येई<br /> जय जय रघुवीर समर्थ<br /> जय जय रघुवीर समर्थ<br /> शुभघडीला शुभमुहूर्ती<br /> सनई सांगे शकुनवती<br /> शुभघडीला शुभमुहूर्ती<br /> जय भवानी...जय भवानी...<br /> जय भवानी... जय भवानी...<br /> दश दिशांना घुमत वाणी<br /> जय भवानी.......<br /> जय जयकारे<br /> दुमदुमवू हे सह्याद्रीचे कडे..</span></span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2942596259706618217?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-23527613485438985752011-12-28T22:05:00.003+05:302011-12-28T22:05:30.863+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">अण्णा आम्हाला माफ करा....दिल्लीकरांनी ज्या प्रकारे तुम्हाला प्रचंड पाठिंबा दिला त्या प्रकारे तुमच्याच महाराष्ट्रात तुम्हाला पाठिंबा देवू शकलो नाही.शिवाजी महाराजांचे आदर्श सोडा आम्ही त्याचे मावळेही होऊ शकलो नाही. गुलामगिरीची,किड्या मुंग्यासारखे जगायची इतकी सवय झाली आहे आम्हाला कि आम्ही आमच्या पिढी साठी काय ठेवून जाणार यांची ही आम्हाला पर्वा नाही.आमची मने मेली आहेत.फेसबुकवर मी अण्णा हजारे बोलत तुमचे चित्र प्रोफाईलवर वापरणारे आम्ही, आता इंग्रजाच्या सण साजरे करण्यात गर्क आहोत.३१ डिसेंबर कुठे जायचे यांचे कार्यक्रम आखण्यात गर्क आहोत.आम्ही तर आमची संस्कृतीच विसरलो आहोत.मी भला आणि माझे जीवन भले इतके आम्ही स्वार्थी झालो आहोत. अण्णा आम्हाला माफ करा...</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2352761348543898575?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-12753098874929992922011-12-25T22:56:00.003+05:302011-12-25T22:56:14.054+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">मनमोहन सिंग – कोंबडी चोरीच्या घटनेची मी कठोर शब्दात निंदा करतो. सर्वांना मी शांततेचे आवाहन करतो.<br /><br />पी. चितंबरम - यात परकीय शक्तींचा हात आहे का? याची तपासणी चालू आहे.<br /><br />दिग्विजयसिंह – कोंबडी पळवण्याच्या मागे संघाचा हात आहे.<br /><br />अण्णा हजारे – जर कोंबडी आणि कोंबडी चोर हे हिवाळी अधिवेशन संपेपर्यंत सापडले नाही तर, मी पुन्हा ‘आमरण उपोषणाला’ बसेन.<br /><br />रामदेवबाबा – कोंबडी पळवणे म्हणजे देशद्रोह आहे. अरे! जर कोंबडी सापडली नाही. तर अंडी कोठून मिळणार? आणि देश स्वस्थ कसा राहणार?<br /><br />अटलबिहारी वाजपेयी – कोंबडी पळवणे… ही.. चांगली गोष्ट नाही. मी सरकारला… अनुरोध.. करेन की…. त्यांनी लवकरात लवकर… त्या कोंबडी चोराचा छडा.. लावावा.<br /><br />अजित पवार – मी कोंबडी पळवली नाही. माझ्या वाटेला जाल तर याद राखा.<br /><br />लालू प्रसाद यादव – अरे मुर्गी थो चोरी हुई है न! मिल जायेगी| भेस थोडी है जो नीतीस के घर जायेगी||<br /><br />राज ठाकरे – जर कोंबडी मराठी असेल तर, कोंबडी चोराला तंगडी धरून लंगडी घालायला लावल्याशिवाय मी स्वस्थ बसणार नाही.<br /><br />उद्धव ठाकरे – गेल्या चाळीस वर्षापासून आम्हीच कोंबडी चोरीचा मुद्दा मांडत आलो आहोत. इतरांनी नाक खुपसू नये.<br /><br />आर आर पाटील – मोठ्या शहरात अशा छोट् छोट्या घटना घडत असतात. परंतु, कुणीही कायदा हातात घेऊ नये..<br /><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-size: small;"><b><span style="font-weight: normal;"><span style="font-family: Arial;">आंतरजालावरून साभार</span></span></b></span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1275309887492999292?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-38514537346206068312011-12-24T22:36:00.001+05:302011-12-24T22:36:32.488+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">अलीकडं पंधरा-वीस दिवसांपासून टीव्हीचं बटण ऑन करताना थोडी धास्तीच वाटते. त्याचं कारणही आहे. कोणता तरी एक सिनेमा झळकलाय. त्यानं बॉक्‍स ऑफिसवर धंदाही केलाय. या सिनेमाची एक जाहिरात बहुतेक चॅनेलवर झळकतेय. मीही एकदा ती पाहिली आणि धक्काच बसला. बी डर्टी... अशी जाहिरात आहे. हे वाक्‍य वारंवार येतंय आणि जणू हात जोडून विनंती केल्याप्रमाणे बोलतंय- "भाईयो, बहनों और बच्चे लोग, बी डर्टी...' बाप रे बाप! हे कसं काय वाचायचं?... घाणेरडे बना असा संदेश जाहिरातीसाठी तयार केला गेलाय... मुळातच आपण पर्यावरणात तयार होत असलेल्या... मूल्य आणि संस्कार यांच्या ऱ्हासातून तयार होत असलेल्या घाणीत अडकतोय की काय, असं वाटत असतानाच ही जाहिरात झळकतेय... बी डर्टी... बी डर्टी आणि बी डर्टी... काही वर्षांपूर्वी "जागते रहो'सारखे संदेश मिळायचे, स्वच्छ राहा, असे संदेश मिळायचे आणि आता एकदम यू टर्न... स्वच्छतेकडून घाणीकडे... घाणेरडे बना... आता घाणेरडं बनायचं तर वर्तन, व्यवहार तसा करायचा किंवा दारात अनियमित येणाऱ्या घंटागाडीत लोळायचं... एकीकडं सरकारी चॅनेलमधून स्वच्छतेचा मंत्र आळवला जातोय... दिवसातून किमान आठ-दहा वेळा तरी हात स्वच्छ केले पाहिजेत, अशा सांगणाऱ्या जाहिराती आहेत... न धुतलेल्या हाताच्या एका रंध्रावर लाखो जिवाणू बसतात, असं सांगितलं जातंय... तात्पर्य, जो वारंवार हात धुवत नाही तो असंस्कृत... स्वच्छता हा सुंदर संस्कार. स्वच्छतेमुळे आरोग्य लाभते आणि आरोग्यामुळे आयुष्य लाभते. स्वच्छतापुराण जसं ताणू तसं हॅंड लिक्विडच्या खपाचे आकडेच्या आकडे दिसतील. स्वच्छतेमुळे प्रतिष्ठाही लाभते. नॅपकिनही खपतात. शरीरालाही ते चांगलं असतं. एकीकडे स्वच्छतेसाठी प्रचार, प्रयोग चालू आहेत... ग्रामपंचायतीपासून ते थेट जगाची कचेरी असलेल्या युनोपर्यंत... पण मध्येच हा सिनेमा आला आणि एकदम या स्वच्छतापुराणाची वाटच लागली... घाणेरडे बना! खरं तर आपण स्वतः जमेल त्या मार्गानं स्वच्छ राहण्याचा प्रयत्न करीत असतो... स्वच्छतेमुळे सौंदर्य लाभतं, सौंदर्याला देवत्व लाभतं, काय काय करून आपण स्वतःसह सारा समाज स्वच्छतेकडं नेत होतो आणि एकदम घाणेरडं होण्याचा मंत्र कोणीतरी पडद्यावरून देऊ लागलं... हा सिनेमा पाहून आलेल्या तरुणांच्या प्रतिक्रियाही ऐकण्यासारख्या आहेत. "अरे मैंने डर्टी देख लिया। बहुत अच्छा है... डर्टी देखो यार' वगैरे वगैरे...' एके काळी डर्टी शब्द उच्चारताना संकोच वाटायचा आणि आता हा शब्द जणू समाजमान्य आणि संस्कारमान्य बनवला जातोय... निगेटिव्हकडून पॉझिटिव्हकडं जाण्याऐवजी निगेटिव्हकडून निगेटिव्हकडं जाण्याचा म्हणजेच घाणीकडून घाणीकडं जाण्याचाच हा प्रकार आहे... जाहिरातीचं एक जबरदस्त तंत्र आहे. लोकांना स्वच्छ व्हा, असं सांगितलं की ते कदाचित ऐकणार नाहीत; पण घाणेरडं व्हा म्हटलं, की त्यांना स्वच्छतेची जाण येईल... स्वच्छ व्हायचं याचाच अर्थ घाणमुक्त व्हायचं... स्वच्छता तेव्हाच कळते, जेव्हा पाचों उंगलियां घाणीत अडकतात... खोटं बोला असं शिकवलं, की लोकांना खऱ्याचं महत्त्व कळू लागेल, चोरी करा असं सांगितलं, की कष्टाचं महत्त्व कळलं आणि खून करा म्हटलं की जगण्याचं महत्त्व कळेल... वा रे वा! काय भारी सिद्धान्त आहे, नाही? त्याचा संबंध मूल्याशी नाही तर गल्ल्याशी आहे. गल्ला म्हणजे पैसे ठेवण्याची किंवा वाढविण्याची जागा... गल्ला वाढविण्यासाठी मूल्यं नष्ट करण्याचा हा प्रयत्न आहे का, असं जर कोणी विचारलं की उत्तर येईल, "काहीतरी संपल्याशिवाय काहीतरी निर्माण होत नाही.' आपण काय संपवायला निघालो आहोत? काय शिकवायला निघालो आहोत? उजेडाचा तिरस्कार, स्वच्छतेचा तिरस्कार, सत्याचा, मूल्याचा तिरस्कार तरी शिकवत नाही आहोत? कोणतं हे मार्केट तयार होतंय, की जेथे डर्टी सजवून ठेवलं जातंय आणि स्वच्छतेला लाथ घातली जातेय... एकदा कपड्यांच्या दुकानात गेलो होतो. थोड्या वेळानं एक कुटुंब तिथं आलं. सेल्समन काय पाहिजे विचारू लागला. कुटुंबानं आपल्यातल्या लहान मुलाला प्रथम विचारलं, ""बेटा, तुला काय हवंय?'' <br /><br />बेटा हसत म्हणाला, ""पप्पा, मम्मी, ये अंदर की बात है...'' <br /><br />त्याला अंडरवेअर हवी होती. कोठून तरी म्हणण्यापेक्षा कुठल्या तरी छोट्या पडद्यावर त्यानं हे वाक्‍य ऐकलं असावं... पाहिलं असावं. त्याच्या उत्तरावर सारं दुकान हसलं. आई-वडिलांना राग नाही आला. उलट "किस का बेटा है' अशा एका स्वाभिमानी भावनेनं ते आपल्या मुलाकडे बघू लागले... त्याच्या डोक्‍यावरून हात फिरवू लागले. <br /><br />कितीतरी अशा गोष्टी सांगता येतील... प्रत्येकाकडे यापैकी काही ना काही अनुभव असेल... कोणी बोलतं, कोणी बोलत नाही... <br /><br />छोटा पडदा नुसताच बोलत नाही, तर काही गोष्टी पाठ करून घेतो... पाठ होईपर्यंत आपला मूळ मेंदू सपाट करू लागतो. मग कधी डाग अच्छे लगते है म्हणत डागाचे, तर कधी डर्टीचे उंचवटे मेंदूत तयार करू लागतो....सगळंच उलटं वाटू लागलंय...ज्यांना उलटं वाटतं किंवा प्रसंगी उलट्याच होतात, तेव्हा त्यांना घाणीचं समर्थन करणारी व्यवस्था कालबाह्य ठरवते. कुणा खानाचा डायलॉग मारते, "अब सब डर्टी है... दुनिया डर्टी है... जिंदगी भी तो एक डर्टी है, रास्ता डर्टी है, आदमी डर्टी है वगैरे वगैरे...' डाग ही घालवायची किंवा संपवायची गोष्ट होती; पण ती मिरवायची झाली... "डर्टी' ही गोष्टही संपवायची होती ती आता सजवायची झाली आहे. या सगळ्या व्यवहारातून जन्माला येणारी भाषाही मोठी मजेशीर असते. माझा पोरगा म्हणाला, ""अरे, दोनशे रुपये दे पप्पा. थोडं डर्टी बघून येतो...'' <br /><br />त्याचं ऐकून शुगर एकदम टॉपला जाण्याची वेळ आली. त्यातूनही मी म्हणालो, ""अरे, त्याला ए सर्टिफिकेट आहे.'' <br />यावर तो म्हणाला, ""मी एटीन प्लस आहे...'' <br />एकूण काय, तर डर्टी पाहण्यासाठीची पात्रताही त्यानं मिळवलेली असावी. <br /><br />काळ बदलतोय... पण कोणत्या अंगानं, ते महत्त्वाचं आहे. मला तर नेहमीच वाटत आलंय, की आपण अतिशय कष्टानं जपलेलं, उपाशीपोटीही जपलेलं असं काहीतरी तो काळ ओढून घेतोय... हिसकावून घेतोय... गमावतोय आपण काहीतरी... प्रतिकार कसा करायचा?... एखाद्यानं एखाद्याला सांगितलं, की अमुक अमुक गोष्ट वाईट आहे, ती बघू नकोस. तर उत्तर मिळतं, की ठीकंय. वाईट कशी आहे ती बघून घेतो. नंतर बघत नाही. पण वाईट सारं अनुभवातूनच समजून घ्यायचं का?... <br /><br />गेल्या आठवड्यात मी "एसबीआय'च्या एका ए.टी.एम.समोर उभा होतो. रांगेत उभा होतो. आत एक परदेशी नागरिक होता. तो बाहेर आला आणि म्हणाला, ""एटीएममध्ये पैसे नाहीत. तशी स्लिप बाहेर पडतेय. कृपा करून जाऊ नका... वेळ वाया घालवू नका.'' <br /><br />रांगेतल्यांनी ते ऐकलं आणि तरी ते आत निघाले ते पैसे कसे येत नाहीत, हे पाहायला... <br /><br />वाईट आपला पाठलाग करत राहणार, सावलीसारखं मागं राहणार, यात शंका नाही. प्रश्‍न आहे तो आपण त्याला चुकवू शकतो की नाही? मला वाटतं चुकवू शकतो... प्रचंड गर्दीत आपण अपघात चुकवत चालू शकतो, मरणाचा पाठलाग चुकवत जगू शकतो, बऱ्याच काही गोष्टी आपण चुकवत असतो तसं हे डर्टीही चुकवायला हवं... गटारीत लोळणाऱ्या डुकराशी झुंज द्यायची म्हटलं की स्वतः गटारीत उतरावं लागतं आणि जेवढी डुकराशी झुंज देऊ गटारीत राहू, तेवढं डुकरालाच बरं वाटतं... आणि आपलं सारं खराब व्हायला लागतं... डर्टीबरोबर झुंजायचं तर डर्टी व्हावं लागतं... आपण स्पर्श कुणाला करणार आहोत? चंदनाला की डुकराला, हे ठरवायचा अधिकार तर आपल्यालाच आहे... निदान नो (No) टु डर्टी एवढं तर म्हणू शकतो! जर तसं म्हणू शकलो नाही तर एक दिवस असा येईल, की चांगलं आणि वाईट याची व्याख्याच बदलेल. असभ्य सभ्य होईल आणि सभ्य असभ्य होईल. नाही तर युरोपमध्ये अनेक ठिकाणी असलेल्या हॉटेस्ट किंवा नॉनव्हेज क्‍लबमध्ये जाणाऱ्याचं स्वागत करणारा म्हणत असतो, "जेंटलमन, वेलकम टु नॉनव्हेज क्‍लब...'' अश्‍लीलतेचा महापूर पाहायला जाणारा "जेंटलमन' कसा? बघा बुवा काय काय घडतंय... ही कोणत्या कल्चरची लॅंग्वेज?...<br />आंतरजालावरून साभार <br /><br /><br /><div class="yiv839188057NewsDetails"><strong><span class="yiv839188057Apple-style-span"><span class="yiv839188057Apple-style-span" style="font-style: normal;"><span class="yiv839188057Apple-style-span" style="color: maroon;"></span></span></span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-3851453734620606831?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-15626889091053786742011-12-24T22:08:00.003+05:302011-12-24T22:08:46.688+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="caption">‘थर्टी फस्ट’चा बेभान जल्लोष करण्यापूर्वी. हे पत्र वाचा.! आणि मग हिंमत असेल, तर च<span class="text_exposed_show">ालवा दारू पिऊन गाडी.!<br /> <br /> आई,<br /> तू म्हणाली होतीस, <br /> पार्टीला जायचंय, तर जा..<br /> पण ‘पिऊ’ नकोस.. ! <br /> <br /> आई,<br /> खरं सांगतो. मी नाही प्यायलो.<br /> मी फक्त सॉफ्टड्रिंक प्यायलो. <br /> सोडा असलेलं..! <br /> <br /> आई,<br /> खूप आग्रह केला मित्रांनी. <br /> म्हणाले पी रे. पी रे.<br /> पण नाही प्यायलो मी.<br /> सगळ्यांनी चिडवलं मला,<br /> भरीस पाडलं.<br /> पण मी नाहीच ग्लासला हात लावला.<br /> तुला दिलेलं प्रॉमिस पाळलं. न पिण्याचं.!<br /> <br /> आई,<br /> कोणी काहीही म्हणो.<br /> न पिता एन्जॉय करता येतं<br /> हे तुझं वाक्य माझ्या लक्षात होतं.<br /> मला गरजच नाही वाटली नशेची.!<br /> <br /> आई,<br /> पार्टी संपत आली आहे आत्ता.<br /> जो तो घराकडे निघालाय.<br /> खूप पिऊन ‘टाईट’ झालेले<br /> माझे मित्र <br /> स्वत ड्राईव्ह करत घराकडे निघालेत.<br /> मीही माझ्या कारजवळ पोहोचलोय.<br /> निघालोय. पूर्ण शुद्धीत..!<br /> मी येईन घरी धडधाकट.<br /> नशेत गाडी ठोकण्याचा,<br /> काहीबाही होण्याचा प्रश्नच नाही<br /> मी प्यालोच नाही.<br /> तर बेभान होण्याचं काही कारणही नाही.<br /> <br /> आई,<br /> मी निघालो. <br /> गाडी काढतच होतो बाहेर.<br /> पण पाहतो तर काय<br /> समोरून एक गाडी सुसाट <br /> येताना दिसतेय.<br /> माझ्या जवळ अगदी जवळ येतेय ती. माझ्या गाडीवर..आदळतेय..<br /> <br /> आई,<br /> मी पडलोय गाडीबाहोर..<br /> काहीच कळत नाहीये.<br /> अंगातून काहीतरी <br /> कारंजं फुटल्यासारखं उडतंय.<br /> कोणीतरी हवालदार ओरडतोय जोरजोरात.<br /> दारू पिऊन बुंगाट गाडी चालवत होती ती पोरं.<br /> त्यांच्या गाडीनं ठोकलं याला.<br /> मरणार हे पोरगं हकनाक.<br /> <br /> आई,.<br /> मला वेदना होताहेत गं खूप.<br /> तू जवळ असावीस असं वाटतंय.<br /> मी. मी.? आई.<br /> मला का ठोकलं गं त्यांनी. <br /> रक्ताच्या थारोळ्यात पडलोय मी.<br /> जमलेत इथे सगळं जण.<br /> डॉक्टर, पोलीस, .<br /> ते डॉक्टर म्हणताहेत..<br /> काही चान्सेस नाही,<br /> संपलंय सारं.<br /> काहीच उपाय नाही.<br /> नाही वाचणार हा.<br /> <br /> आई,<br /> तुझी शपथ. <br /> मी ‘प्यायलो’ नव्हतो गं.<br /> त्या गाडीतली मुलं नशेत होती.<br /> खूप प्यायली होती.<br /> दारू पिऊन गाडी चालवत होती..<br /> <br /> आई,<br /> ती मुलंही माझ्याच बरोबर <br /> त्या पार्टीत होती बहुतेक<br /> फरक इतकाच..<br /> की प्यायले ते आणि मरतोय मी.! <br /> का पितात गं आई हे लोकं.? <br /> सगळं आयुष्य नासवतात..<br /> स्वत:चं.<br /> आणि दुसर्‍यांचंही. ! <br /> <br /> आई,<br /> मला आता असह्य वेदना होतायंत.<br /> आतल्या आत काहीतरी चिरत, कापत जातंय.<br /> <br /> आई,<br /> ज्या मुलाने माझी ही अवस्था केली<br /> तो शुद्धीत येतोय आता.<br /> मी कळवळतोय आणि<br /> तो फक्त पाहतोय. सुन्नपणे. !<br /> आई, <br /> माझ्यासारखंच त्यालाही कुणीतरी सांगायला हवं होतं.<br /> दारू पिऊन गाडी चालवू नकोस.<br /> त्यानं ते ऐकलं असतं तर<br /> आज मी जिवंत राहिलो असतो गं.<br /> <br /> आई,<br /> मला आता श्‍वास लागायला लागलाय.<br /> तुटायला लागलोय मी अख्खा. आतल्या आत.<br /> पण <br /> तू नाही रडायचंस माझ्यासाठी.<br /> मला जेव्हा जेव्हा तुझी गरज होती.<br /> तेव्हा तेव्हा होतीस तू माझ्या बरोबर.<br /> माझ्यासाठी.! <br /> पण मरताना मला फक्त <br /> एक शेवटचा प्रश्न पडलाय.<br /> जर मी दारू पिऊन गाडी चालवत नव्हतो तर मग मी का मरायंचं?<br /> दुसर्‍याच्या चुकीची शिक्षा <br /> मीच का भोगायची..? <br /> आई. का लोक दारू पिऊन गाडी चालवतात गं.?<br /> <br /> स्त्रोत : मयूर आर. पाटील</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1562688909105378674?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-75406842323936587162011-12-23T22:11:00.001+05:302011-12-23T22:11:24.411+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-AdHJMhtXaQs/TvSvHb44RfI/AAAAAAAACQA/wmPLgJC5LEs/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-AdHJMhtXaQs/TvSvHb44RfI/AAAAAAAACQA/wmPLgJC5LEs/s1600/1.jpg" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-7540684232393658716?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-34725464524329422832011-12-23T22:10:00.002+05:302011-12-23T22:10:27.655+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-um-bxgJgWoI/TvSu1tcSW_I/AAAAAAAACP0/m_Ze6Z5VMuw/s1600/download.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-um-bxgJgWoI/TvSu1tcSW_I/AAAAAAAACP0/m_Ze6Z5VMuw/s1600/download.jpg" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-3472546452432942283?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-29047793009629131382011-12-22T20:57:00.004+05:302011-12-22T20:57:53.442+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">छत्रपती शिवाजी महाराज की जय .........फक्त जय म्हणून काय होणार....&nbsp; हीच वेळ आहे काही तरी करून दाखवायची ........... मातीत मरणारे कैक असतात ,पण मातीसाठी मरणारे फक्त मराठेच असतात...!!! आजचा वर्तमानकाळ आपल्याला सांगतो तरी काय ?? इतिहासाच्या पुस्तकामधील शिवाजी महाराजांच्या गाथा वाचाव्या,ऐकाव्या,पाहाव्या आण<span class="text_exposed_show">ि उत्तरपत्रिकेत लिहाव्या आणि मार्कांचे धनी व्हावे एवढच..??? शिवजयंतीच्या निम्मित्ताने राजेंची मिरवणूक काढावी,जयजयकार करावा ,गुलाल उधळावा फक्त एवढच ??? याच्या पलीकडे आमच्याकडे काय झाल..!! महाराष्ट्राची अस्मिता आता आहे तरी कुठे ?? आजच्या वर्तमानकालीन जगण्याला राजेंचा महाराष्ट्राला कुठला अर्थ देता येईल ?? आता एखादा तानाजी ,आता एखादा बाजी ,आता एखादा मुरार बाजी का भेटत नाही कुठ आता ?? इंद्रायणी भीमेच्या तीरावर मरणाला निधड्या छातीने समोर जाणारा साम्हजी का भेटत नाही कुठ आता ?? दुष्मनाचे हत्यार वार काळजावर झेलता झेलता स्वराज्यासाठी स्वताला दफन करून टाकणारा एकेक छावा का उभारत नाही इथ आता ?? कधी आळंदीला गेला तर ज्ञानेश्वरांच्या पादुकावर लखलखत दिसेल पण ज्ञानाचा प्रकाश पसरवणारा ज्ञानोबा भेटत नाही कुठ आता .......!! आता गाड्या भरपूर आल्या तवेरा आली,बोलेरो आली ,स्कोर्पिओ आली,आल्तो आली,इंडिगो आली पण समाज कल्याणासाठी जगभ्रमंती करणारा एकही नामदेव का दिसत नाही आता ??? आता बागायतदार भरपूर आले पण कांदा मुळा भाजी ,अवघी मिठाई माजी म्हणणारा सावतामाळी कुठल्या शेतात गवसत नाही आता ........!! राजे कैक झाले पण रयतेच्या डोयिवर सुखाचा छत्र धरव यासाठी स्वताच्या आयुष्याचा रणकंदन करणारा राजा शिवाजी भेटत नाही कुठ आता............!!!!! अब्जोवधी ,करोडपती खूप झाले इथ पण एक फुट्क घाडग आणि एक झाडू ज्याची एस्तेत पण गावागावाना स्वच्छतेची श्रीमंती बहाल करणारा गाडगे बाबा कुठ दिसत नाही आता ......!! आता तुकड्या तुकड्यात जगणार आम्ही पण समाजाला पूर्णत्व बहाल करणारा संत तुकडोजी दिसत नाही आता.....!!! आमची पोर रशिया,चीन ,आफ्रिका ,अमेरिका ला जाऊन येतात पण माज्या भारतीय संस्कृतीचा पताका खांद्याला घेऊन अमेरिकेच्या शिकागोच्या धर्मापरीश्ध्ये मध्ये माज्या संस्कृतीचा तेजोमय निर्माण करणारा विवेकानंद बोलत नाही कुठ आता .........!!!!!! आता देवी खूप झाल्या पण समाज्याला पुण्य बहाल करणारे पुण्यश्लोक आहिल्यादेवी कुठ दिसत नाही आता.......!! आता घराघरात आया आहेत पण शिवाजी पैदा करणारी जिजाऊ दिसत नाही कुठ आता ............???? ...................म्हणजे माणसं तर काल हि जन्माला येत होती माणसं आज हि जन्माला येत आहेत ....माणसांची गर्दी काल हि होती माणसांची गर्दी आज हि आहे ....पण कालच्या गर्दीत माणसं होती पण आजच्या माणसांच्या गर्दीत आम्हाला माणसं शोधावी लागतात हि आमची सगळ्यात मोठी अडचण आहे...................!!!!!! मग आमच्या महाराष्ट्राची कूस वांज झाली कि काय ....???? या सगळ्या गोष्टीना आपणच कारणीभूत ठरलो आहोत.........आणि आपणच ठरत राहतो......!!! एक काळ असा होता आम्ही स्वाभिमानी संस्कृतीचे पैक होतो आता श्वान संस्कृतीचे पैक झालो आहोत..........!!!!! पूर्वी आमच्या घरावर पाटी असायची "अतिथी देवो भवं ..!!!" पण आता ती पाटी बदलून त्या ठिकाणी दुसरी पाटी लागली आहे "कुत्र्या पासून सावधान..........!!!!" महाराष्ट्र मेला तर राष्ट्र मेले ........इतर प्रांतांना भूगोल आहे पण महाराष्ट्राला इतिहास आहे...........!! मराठे जन्माला येतात तर संघर्ष करायला जन्माला येतात आयता त्यांना इथ काही मिळाल नाही ........... महाराष्ट्रात जन्माला आला न म्हणजे खांद्यावर संकट घेऊनच पैदा झाला ............!! एकीकडे मेजवानी झाडणारी माणसं ,तर एकीकडे कुपोषणात मारणारी माणसं ......... एकीकडे गाड्यांची रेलचेल,तर एकीकडे पायात एक तुटका वाहन नाही .......... एकीकडे फटाके वाजवून दिवाळी साजरी होते तर दुसरीकडे त्यांच्या फटक्यावर आवाज.....!! हे शिवाजी महाराज्यांच स्वराज्य आहे का ??? राजेंनी स्वराज्य निर्माण केल पण आम्ही सुराज्य नाही .......... एकीकडे लचके तोड चाललेली ,कुणी विदर्भ वेगळा मागायचा ,कुणी बेळगाव सीमा भाग आमचा म्हणायचा........तुकड्या तुकड्यांचे सारे पुजारी सारे ...........!! अरे ........!! मागायचा तर मागायचा अखंड हिंदुस्थान मागा ना ..............!!!!!!! चत्कोराची भूक काय कामाची............???? या सगळ्या गोष्टीना आपणच कारणीभूत आहोत............!!! मग पुन्हा एकदा मनात येते राजे तुम्ही नाही आहात तेच ठीक आहे............!! जर वाटलंच यायचा तर एक काम करा राजे.............येताना मां साहेब जिजाऊ ना घेऊन या. जय शिवराय&nbsp;</span><br />आंतरजालावरून साभार<span class="text_exposed_show"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2904779300962913138?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-88677667476748533752011-12-22T20:54:00.001+05:302011-12-22T20:54:05.479+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">खरंच खूप विचित्र आहेत भारतामधील लोक...<br /> ५ वर्ष ज्या सरकारच्या नावाने शिव्या देतात त्याच सरकारला मग बाटली,पैसे घेऊन परत निवडून देतात...<br /> देव सगळीकडे आहे म्हणतात आणि देवळापुढे प्रचंड रांगा लावतात...<br /> साईबाबा स्वतः फकिरासारखे जगले त्यांना सोन्याचा मुकुट,सिंहासन अपर्ण करतात<br /> राजकारणाच्या आचरणावर वर गप्पा मारतात आणि जिथे जागा मिळेल तिथे पचा पचा थुंकून जागा लाल करतात.<br /><span class="text_exposed_show"> पाकिस्तानी लोकांचा तिटकारा करतात पण त्याच पाकिस्तानी कलाकाराचे चित्रपट,टीवी मालिका डोक्यावर घेतात.<br /> १५ ऑगस्ट आणि २६ जानेवारीला यांची देशभक्ती जागी होते मात्र बाकीचे दिवस अमेरिकेमध्ये किंवा युरोप मध्ये नोकरी कशी मिळेल यांचा विचार करतात.<br /> फक्त घरच्या मैदानावर वाघ आणि परदेशात शेळीसारखी अवस्था करून घेणारे क्रिकेट पटू साठी भारतरत्न ची मागणी होते पण ज्या समाज सेवकांनी आपले सपूर्ण जीवन समाजसेवे साठी घालवले त्या प्रकाश- मंदा आमटे, अभय- राणी बंग यांचा मात्र विसरतात..<br /> शेतकरी/कामगार यांचे प्रश्न मांडण्या ऐवजी इथली मिडिया ऐश्वर्या रायच्या गरोदर होणाच्या,खान बंधूच्या माकड चाळाच्या कौतक सोहळे दाखवत बसतात.</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8867766747674853375?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-57352316736450293712011-12-22T20:53:00.003+05:302011-12-22T20:53:19.455+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">भारतीय विनोद : सरकारी लोकपाल बिल<br /> भारताचा सुपुत्र : राहुल गांधी<br /> भारताचा रिमोट: मनमोहन सिंग<br /> भारतीय बँक: स्विस बँक<br /> भारताचा जावई: कसाब आणि रोबेर्ट वधेरा<br /><span class="text_exposed_show"> भारतीय दलालl:अमर सिंग<br /> भारतीय सून :सोनिया गांधी<br /> भारतीय प्राणी घर-बिग बॉसचे घर i<br /> भारताची चिंता : सलमानचे लग्न<br /> भारताची सर्वात मोठी यातना- रा-वन<br /> भारतीयाची सर्वात मोठी भीती - येणारा रा-वन पार्ट-२<br /> बेशरम भारतीय-दिग्विजय सिंग<br /> भारतीय क्रिकेट मंत्री -शरद पवार<br /> भारतीय कंपन्याचा दलाल-शरद पवार<br /> भारतीय जोकर -लालू प्रसाद यादव.</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5735231673645029371?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-9489732825315513302011-12-20T07:19:00.000+05:302011-12-20T07:19:17.741+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">गोंविदाग्रज , उर्फ राम गणेश गडकरी यांनी पानिपताच्या या रणसंग्रामावर अंगावर काटा उभा राहील असा फटका लिहिला . द्वापरकाळात कौरव – पांडवांच्या झालेल्या लढाईशी कलियुगातील पानपताशी त्यांनी तुलना केली आहे . हा फटका जसाच्या तसा ….<br />( चाल: भल्या माणसा , दसलाखाची.)<br /><br />कौरव -पांडव-संगर-तांडव द्वापर-काली होय अती<br />तसे मराठे गिलचे साचे कलींत लढले पानपती ॥ धृ.॥<br /><br />जासुद आला कथी पुण्याला – ” शिंदा दत्ताजी पडला ;<br />कुतुबशहानें शिर चरणानें उडवुनि तो अपमानियला । ”<br />भारतवीरा वृत्त ऐकतां कोप अनावर येत महा<br />रागें भाऊ बोले , ” जाऊ हिंदुस्थाना , नीट पहा.<br />‘ काळा ‘ शी घनयुध्द करुं मग अबदल्लीची काय कथा ?<br />दत्ताजीचा सूड न घेतां जन्म आमुचा खरा वृथा. ”<br />बोले नाना , ” युक्ती नाना करुनी यवना ठार करा ;<br />शिंद्यांचा अपमान नसे हा ; असे मराठया बोला खरा. ”<br />उद्गीरचा वीर निघाला ; घाला हिंदुस्थानाला ;<br />जमाव झाला ; तुंबळ भरला सेनासागर त्या काळा.<br />तीन लक्ष दळ भय कराया यवनाधीशा चालतसे ;<br />वृध्द बाल ते केवळ उरले तरुण निघाले वीररसें.<br />होळकराचे भाले साचे , जनकोजीचे वीर गडी ,<br />गायकवाडी वीर अघाडी एकावरती एक कडी.<br />समशेराची समशेर न ती म्यानामध्यें धीर धरी ;<br />महादजीची बिजली साची बिजलीवरती ताण करी.<br />निघे भोसले पवार चाले बुंदेल्यांची त्वरा खरी ;<br />धीर गारदी न करी गरदी नीटनेटकी चाल करी.<br />मेहेंदळे अति जळी अंतरी विंचुरकरही त्याचपरी ;<br />नारोशंकर , सखाराम हरि , सूड घ्यावया अशी धरी.<br />अन्य वीर हे किती निघाले गणना त्यांची कशी करा ?<br />जितका हिंदू तितका जाई धीर उरेना जरा नरां.<br />भाऊ सेनापती चालती विश्वासातें घेति सवें ,<br />सूड ! सूड !! मनिं सूड दिसे त्या सूडासाठी जाति जवें.<br />वीररसाची दीप्ती साची वीरमुखांवर तदा दिसे ;<br />या राष्ट्राचे स्वातंत्र्याचे दृढस्तंभ ते निघति असे.<br />वानर राक्षस पूर्वी लढले जसे सुवेलाद्रीवरती<br />तसे मराठे गिलचे साचे कलींत लढले पानपती ॥ कौ. १ ॥<br />( २ )<br /><br />जमले यापरि पानपतावरि- राष्ट्रसभा जणुं दुसरि दिसे ;<br />वीर वीरमदयुक्त सभासद सेनानायक प्रतिनिधिसें.<br />अध्यक्ष नेमिले दक्ष भाउ अरि भक्ष कराया तक्षकसे ;<br />प्रतिपक्षखंडना स्वममंडना ; तंबू ठोकिती मंडपसे.<br />शस्त्रशब्द हीं सुरस भाषणें सभेंत करिती आवेशें ;<br />रणभूमीचा कागद पसरुनि ठराव लिहिती रक्तरसें.<br />एका कार्या जमति सभा या , कृति दोघींची भिन्न किती !<br />बघतां नयनीं वाहतीलची पूर अश्रूंचे स्वैरमति<br />पूर्ववीरबल करांत राहे , आहे सांप्रत मुखामधी ;<br />हाय ! तयांचे वंशज साचे असुनी झालों असे कुधी !<br />जमले यापरि पानपतावरि भारतसुंदरिपुत्र गुणी<br />युध्द कराया , रिपु शिक्षाया , संरक्षाया यशा रणी ॥ कौ. २ ॥<br />( ३ )<br /><br />अडदांड यवन रणमंडपिं जमले ; युध्दकांड येथोनि सुरु.<br />करिती निश्चय उभयवीर रणधीर ” मारुं वा रणीं मरुं ”<br />पुढें पडे दुष्काळ चमूंमधि अन्न व खाया वीरांना ;<br />म्हणती , ” अन्नावांचुनि मरण्यापेक्षा जाऊं चला रणा. ”<br />मग सेनेनें एक दिलानें निश्चय केला लढण्याचा ;<br />स्वस्थ होळकर मात्र नीचतर पगडभाई तो यवनांचा.<br />परधान्यहरणमिष करुनि रणांगणि पढले आधीं बुंदेले ;<br />श्रीशिवराया युध्द पहाया हांक द्यावया कीं गेले ?<br />धन्य मराठे ! धन्य यवन ते रणांगणांमधिं लढणारे !<br />आम्ही त्यांचे वंशज केवळ हक्कांसाठी रडणारे<br />आवेश प्रवेशे दोन्ही सैन्यामधें कराया युध्दखळी ;<br />परि स्वार्थ अनिवार मार दे , आर्यजनांमधि करि दुफळी.<br />आर्यजनांचें दैवहि नाचे अभिमानाचें रुप धरी ;<br />करि वसति मनिं सदाशिवाच्या ; होय अमुच्या उरा सुरी.<br />सुरासुरी जणुं डाव मांडिला बुध्दिबळाचा भूमिवरी ;<br />परि दुर्दैवें वेळ साधिली प्यादीं आलीं अम्हांवरी !<br />कलह माजला , झालि यादवी , नवीन संकट ओढवले ;<br />कारस्थानीं हिंदुस्थाना व्यापुनि पूर्णचि नागविले .<br />कुणि यवनांचा बाप जाहला , ताप तयाचा हरावया ,<br />नवा सोडुनी जया दवडुनी कुणीं लाविल डाग वया.<br />कुणि दिल्लीची वाहि काळजी , कोणी तख्तासाठिं झुरे ;<br />कुणा लागला ध्यास प्रीतिचा विचार सारासारिं नुरे.<br />” लालन लालन ! ” करि कुणि , साधी मर्जीनेची कुणि मरजी ;<br />असे घसरले , साफ विसरले युध्दरीती अति खडतर जी.<br />गारदीच मज माफ रुचे जरि यवन न सोडी विश्वासा ;<br />निजबंधूंची करणी ऐकूनि सोडिं , वाचका , नि:श्वासा !<br />कलहा करिती काय विसरती क्षुद्र वस्तुच्या अभिमानें ,<br />जसे हल्लिंचे लोक तोकसम कलहा करिती नेमानें ,<br />नेमानेमाच्या या गोष्टी कष्टी होतें मन श्रवणीं<br />असो ; बुडाली एकी , बेकी राज्य चालवी वीरगणीं<br />सरदारांच्या बुध्दिमंदिरा आग लागी कलहाची<br />शिपाइभाई परि नच चळले ; रीति सोडिली न मर्दाची.<br />नाहीं लढले , लढणारहि नच कुणी पुनरपि या जगती ;<br />तसे मराठे गिलचे मोठे कलिंत लढले पानपती ॥ कौ. ॥ ३॥<br />( ४ )<br /><br />एके दिवशी रवि अस्ताशी जातां झाला विचार हा -<br />” प्रात:काली स्मरुनी काली युध्द करुं धनदाट महा. ”<br />निरोप गेला बदशहाला , ” युध्द कराया उद्यां चला ;<br />समरांत मरा वा कीर्ति वरा जय मिळवुनि आम्हांवरि अचला. ”<br />सकल यामिन आर्यवाहिनी करी तयारी लढण्याची ;<br />वीरश्रीचा कळस जाहला परवा न कुणा मरणाची .<br />परस्परांतें धीर मराठे गोष्टि सांगती युध्दांच्या ,<br />वीरश्रीच्या शस्त्रकलेच्या जयाजयांच्या अश्वांच्या.<br />बोले कोणी , ” माझा न गणी वंशचि मृत्यूभयासिं कधी ;<br />आजा , पपजा , बापहि माझा पडला मेला रणामधीं.<br />बापसवाई बेटा होई खोटा होइल नेम कसा ?<br />पोटासाठी लढाइ नच परि मान मिळविण्या हवा तसा ! ”<br />कुणी धरी तलवार करीं तिस पाहुनि आनंदें डोले ,<br />फिरवी गरगर करि खालीं वर वीर मराठा मग बोले -<br />” अफाट वाढीची ही बेटी मोठी झाली लग्नाला<br />प्राणधनाचें द्याज घेउनी उद्यांच देइन यवनाला. ”<br />अशी चालली गडबड सगळी निद्रा कोण नच आली ;<br />कोठें गेली अशी पळाली रात्र न कोणाला कळली.<br />प्रभातरुपें ईर्षा आली ; भीति पळाली निशामिषें ;<br />भय मरणाचे कैचें त्यांना ? काय करावें हरा विषे ?<br />शिंग वाजलें संगरसूचक कूच कराया मिळे मुभा ;<br />धांवति नरवर समरभूमिवर ; राहे धनगर दूर उभा<br />हटवायातें देशदरिद्रा मुखा हरिद्रा लावुनिया ,<br />कीर्तिवधूतते जाति वराया समरमंडपीं धांवुनिया.<br />शहावलीचा हलीसारखा अताइ नामा पुत्र बली<br />यवनदलीं मुख्यत्व घेत कीं पापावलिमधिं जसा कली ,<br />प्रणव जसा वेदांस सदाशिव तसा आर्यबलसेनानी ;<br />विश्वासातें पाहुनि वदनीं अंगुलि घातलि यवनांनी.<br />आले यापरि रणभूमीवरि ; जसे जात कवि यापुढतीं<br />तसे मराठे गिलचे साचे कलींत लढले पानपतीं ॥ कौ. ॥ ४॥<br />( ५ )<br /><br />वाढे जैसा दिवस , वाढलें युध्द तसें अतिनिकरानें<br />हातघाइला लढाइ आली ; अंबर भरलें नादानें.<br />उभय वीरवर गर्जति ‘ हरहर ‘, ‘ अल्ला अकबर ‘ उल्हासें ;<br />भासे आला प्रळय ; यमाला दिली मोकळिक जगदीशें.<br />अश्ववीरगज भक्तमंडळी गोंधळ भारतदेवीचा ;<br />तलवारींच्या दिवटया केल्या ; सडा घातला रक्ताचा.<br />धूळ उडाली गुलाल झाली ; ” उदे ” गर्जती भक्तबळी ,<br />परस्परांचे बळी अर्पिती भूमि तर्पिती शिरकमळी ,<br />रणवाद्य भंयकर भराड वाजे शुध्द न कोणी देहाची ;<br />रणमदमदिरामत्त जाहले , हले फणाही शेषाची.<br />मनुजेंद्रयरा जणुं अंत न उरला देवेंद्राची नच परवा<br />म्हणुनि धूलिकण नभीं धाडुनी मेघसंघ कीं रचिति नवा ?<br />रक्तपाट अतिदाट वाहती घाट बांधिले अस्थीचे ;<br />मृतगजतुरंग मकर खेळती कृत्य अगाधचि वीरांचें.<br />घोर कर्म हें बघुनी वाटे रविहि धरी निजसदनपथा ;<br />कांपे थरथर स्थीर न क्षणभर ; इतरांची मग काय कथा !<br />यापरि चाले लढाइ ; भ्याले दाढीवाले , मग हटले ;<br />पळती , धांवति सैरावैरा ; आर्यवीर त्यांवरि उठले.<br />आर्यजनां आवेश नावरे ; भरे कांपरें यवनाला ;<br />म्हणति ” मिळला जय हिंदूला लढाइ आली अंताला ! ”<br />तोंच अताई दूरदृष्टिचा धीर देत निजसैन्याला ,<br />स्वयें धांवला , पुढें जाहला , स्फूर्ति पुन्हां ये यवनाला.<br />त्वरित पूर्ववत् समर चाललें , हले भरंवसा विजयाचा ;<br />दाढी शेंडी एक जाहली खेळ शहाच्या दैवाचा.<br />करी अताई जबर लढाई नाहीं उपमा शौर्याला ;<br />त्यावरि ये विश्वास , भासलें कीं खानाचा यम आला !<br />विश्वासानें अतिअवसानें खान पाडिला भूमिवरी<br />करिवरचरणीं मरण तया ये , शरश एक मग यमनगरी ,<br />धीर सोडिती पीर शहाचे पळती आवरती न कुणा ;<br />शहावलीची कमाल झाली यत्न तयाचा पडे उणा.<br />पहात होता शहा खेळ हा दुरुनी , तोही घाबरला ,<br />म्हणे , ” करावें काय ? न ठावें ! ” दैव हात दे परि त्याला.<br />दक्ष वीर लक्षैकधीर तनुरक्षक सेनेसह धावे ;<br />म्हणे चमूला , ” पळति यवन ये कंठ तयांचे छेदावे. ”<br />पुन्हा उलटले यवन लढाया हुकुम ऐकतां छेदावे. ”<br />शहा तयातें सहाय होतां मारा करितो जोराचा.<br />जसे लढावे वीर संगरीं कविज्ञन इच्छा मनिं करिती ,<br />तसे मराठे गिलचे याचे कलींत लढलें पानपती ॥ कौ. ॥ ५ ॥<br />( ६ )<br /><br />नभोमध्यगत सूर्य होत मग युध्दहि आलें मध्याला ;<br />हाय ! हाय ! या आर्यभूमिचा भाग्यसूर्य तो शेवटला !<br />सदा अम्हांला विजय मिळावा , प्रताप गावा जगतानें !<br />सदाशिवाचा उजवा बाहू राहु रिपुस्त्रीमुखविधुचा ,<br />बाऊ केवळ म्लेंच्छजनांचा , भाऊ माधवरायाचा ,<br />बेटा ब्राह्मण बादशहाचा ; पेटा साचा वाघाचा ,<br />वीरफुलांतील गुलाबगोटा , वाली मोठा धर्माचा ,<br />ताण जयाची द्रौणीवर उद्राण आणितां आर्याला ,<br />विजयाचा विश्वास असा विश्वास – लागला शर त्याला !<br />मर्म हाणि तो वर्मी लागे कर्म आमुचें ओढवलें ;<br />धर्म-सभेला आत्मा गेला , धर्मवधूकरिं शव पडलें.<br />अश्रू नयनीं आणि लक्ष्मी प्रिय भार्या त्या आर्याची ;<br />उत्तरे चर्या , अघा न मर्या , परि ये स्मृति तिस कार्याची.<br />करी विचारा वीराचारा दारा वीराची स्वमनीं -<br />” नाथघात सैन्यांत समजतां धीर उरेल न आर्यजनीं. ”<br />छातीचा करि कोट , लोटिला दु:खलोट अनिवार जरी ,<br />नीट बैसवी प्रेता देवी धुनष्य त्याच्या दिलें करी.<br />धन्य सती ती ! धन्य तिचा पति ! धन्यचि जननीजनकाला !<br />धन्य कवीचें भाग्य असे या म्हणुनि मिळे हें गायाला !<br />परि जें घडलें लपले कुठलें ? वेग फार दुर्वार्तेला ;<br />अल्पचि काळें भाउस कळलें – ” गिळिलें काळानें बाळा ! ”<br />” हाय लाडक्या ! काय कृत्य हें ? घाय काय हा भान करी<br />गोंडस बाळा , तोंड पुण्याला दावुं कसें ? कथिं तोड तरी , ”<br />असा करी ती शोक ऐकुनी दु:ख जाहलें सकळांला<br />अश्वावरती स्वार जाहला भाऊराया मरण्याला.<br />व्यंग समजतां भंग कराया आर्याच्या चतुरंग बळा<br />सिध्द जाहला शहा ; तयाला देवानें आधार दिला.<br />फिरति मराठे आला वाटे अंत शिवाजीराज्याला ;<br />भाऊराया योजि उपाया – तोही वायां परि गेला.<br />मान सोडिला , साम जोडिला ; दूत धाडिला होळकरा ;<br />प्रसंग येता मत किंकरा धनी जोडिती असे करां.<br />दूर निघाला. सत्वर आला , होळकरांला नमन करी ;<br />म्हणे , ” भाउचा निरोप एका – ‘ साह्य करा या समयिं तरी.<br />उणें बोललों , प्रमत्त झालों , बहु अपराधी मी काका ;<br />माफ करा , मन साफ करा , या आफतींत मज नच टाका.<br />मत्प्राणाची नाही परवा बरवा समरी मृत्यु हवा ;<br />परी लागतो डाग यशाला शिवरायाच्या तो दुरवा.<br />देशकार्य हें व्यक्तीचें नच ; सक्ति नको ; भक्तीच हवी ;<br />आसक्ती सर्वांची असतां मिळवूं आतां कीर्ति नवी.<br />राग नका धरु ; आग लागते यशा ; भाग हा सर्वांचा ;<br />शब्द मुलाचा धरितां कैचा ? हाच मान का काकाचा ?<br />साह्य कराया यवन बधाया धीर द्यावया या काका ! ”<br />असें विनविलें , हात जोडिले , दया न आली परि काका.<br />रट्टा दे भूमातेला ; धरि कट्टा वैरी मान तिची<br />बट्टा लावी वयास ; केली थट्टा ऐशा विनतीची ;<br />दु:खावरतीं डाग द्यायला करी होळकर हुकूम दळा -<br />” पळा , मिळाला जय यवनाला! ” काय म्हणावें अशा खळा ?<br />फिरले भाले-भाले कैचे ? दैवचि फिरलें आर्यांचें ;<br />पाहे भाऊ , वाहे नयनीं नीर ; करपलें मन त्याचें.<br />निरोप धाडी पुन्हा तयाला – ” पळा वांचवा प्राण तरी<br />पळतांना परि कुटुंबकबिला न्यावा आमुचा सवें घरीं ”<br />घेत होळकर वीरवधूंतें ; मग दक्षिणची वाट धरी ;<br />देशहितांची करुनी होळी नाम होळकर सार्थ करी !<br />करी दुजा विश्वासघात हा ; निजबंधूंच्या दे साची<br />परवशतेची माथीं मोळी , हातीं झोळी भिक्षेची !<br />काय कथावी युध्द-कथा ? मग वृथा भाउचा श्रम झाला ;<br />धीर सोडुनी पळति मराठे , पूर्ण पराभव त्यां आला.<br />कोणी वेणीमाधव धांवे ; वार तयाचा शिरीं जडे ;<br />भारतरमणीकंठतन्मणी धरतीवरतीं झणी पडे.<br />भूदेवीची तुटे गळसरी ! फुटे दैव कीं आर्यांचे<br />आकाशाची कुऱ्हाड पडली ; कडे लोटले दु:खाचे !<br />सैरावैरा आर्य धावती ; हरहर ! कोणी नच त्राता !<br />यवन करिति ज्या मग प्रळय भयंकर: वदा कशाला तो आतां ?<br />वर्णन करितां ज्या रीतीनें कुंठित होइल सुकविमति ,<br />तसे मराठे गिलचे साचे कलींत लढले पानपतीं ॥ कौ. ॥ ॥ ६ ॥<br />( ७ )<br /><br />सन सतराशें एकसष्ट अतिनष्ट वर्ष या देशाला<br />हर्ष मरे , उत्कर्ष उरेना ; सकळां आली प्रेतकळा.<br />फुटे बांगडी दीड लाख ती ; राख जहाली तरुणांची<br />आग पाखडी दैव अम्हांवर ; मूर्ति अवतरे करुणाची .<br />घरोघरीं आकांत परोपरि ; खरोखरीचा प्रळय दिसे ;<br />भरोभरीं रक्ताच्या अश्रू अबला गाळिती शोकरसें.<br />‘ दोन हरवली मोति ; मोहरा गेल्या सत्तावीस तशा ;<br />रुपये खुर्दा न ये मोजितां ‘ – वचना वदती वृध्द अशा ;<br />धोर वृत्त हें दूतमुखानें कानीं पडलें नानाच्या ;<br />‘ भाऊ भाऊ ‘ करितां जाई भेटिस भाऊरायाच्या.<br />उघडा पडला देश तयातें हें नव संकट कां यावे !<br />दु:ख एकटें कविं न येत परि दु:खामागुनि दु:ख नवें !<br />धक्का बसला आर्ययशाला ; तेथुनि जाई राज्य लया ,<br />रघुनाथाचें धैर्य हरपलें , जोड उरेना हिमालया.<br />” नाथ ! चाललां सोडुनि अबला ! पाहूं कुणाच्या मुखाकडे ? ”<br />” वाळा ! कैसा जासि लोटुनि दु:खाचे मजवरतिं कडे ? ”<br />जिकडे तिकडे हंबरडे यापरी परिसती जन फिरतां ;<br />कोणिकडेही तरुण दिसेना ; सेनासागर होय रिता.<br />उडे दरारा , पडे पसारा राज्याचा ; बळ घेत रजा ;<br />उघडें पडलें मढें हत्तिचें कोल्हे त्यावरि करिती मजा !<br />भलते सलते पुढें सरकले , खरे बुडाले नीच -करीं.<br />मालक पडतां नीट बैसले पाटावरती वारकरी.<br />नडे आमुची करणी आम्हां ; ! खडे चारले यवनांनी ;<br />तडे पडोनी यशपात्राला रडे सदोदित भूरमणी.<br />गंजीफांचा डाव संपला दिली अखेरी यवनांते<br />स्वातंत्र्यासह सर्वस्वातें दूर लोटिलें निज हातें.<br />रुमशामला धूम ठोकितां पुणें हातिचें घालविलें ;<br />दुग्धासाठी जातां मार्गी पात्र ठेवुनी घरिं आले !<br />करि माधव नव उपाय पुढतीं परि ते पडती सर्व फशीं ;<br />परिटघटी उघडिल्या एकदा बसेल कैशी पुन्हा तशी ?<br />जसा नदीचा ओघ फिरावा पात्रीं पडतां गिरिशिखरें<br />पानपताच्या पर्वतपातें इतिहासाचा ओघ फिरे.<br />इतिहासाचें पान येथचें काळें झालें दैवबळें ,<br />या देशावर अपमानाची स्वारी दु:खासहित वळे.<br />सर्वस्वाचा नाश जयाने वर्णु तयातें अतां किती ?<br />व्यास वर्णितां थकले यातें मग मी कोठें अल्पमति ?<br />जसें झगडतां त्वरित फिरावी सकल जगाची सरळ गति<br />तसे मराठे गिलचे साचे कलींत लढले पानपतीं ॥ कौ. ॥ ७ ॥<br />( ८ )<br /><br />जें झाले ते होउनि गेलें फळ नच रडुनी लेशभरी ;<br />मिळे ठेंच पुढल्यास मागले होऊं शहाणे अजुनि तरी.<br />पुरें पुरें हे राष्ट्रविघातक परपस्परांतिल वैर अहो !<br />पानपताची कथा ऐकुनी बोध एवढा तरि घ्या हो !<br />भारतबांधव ! पहा केवढा नाश दुहीने हा झाला !<br />परस्परांशी कलहा करितां मरण मराठी राज्याला.<br />हा हिंदू , हा यवन , पारशी हा , यहुदी हा भेद असा ,<br />नको नको हो ! एकी राहो ! सांगू आपणां किती कसा ?<br />एक आइचीं बाळें साचीं आपण सारे हें स्मरुनी ,<br />एकदिलानें एकमतानें यत्न करु तध्दितकरणीं.<br />कथी रडकथा निजदेशाची वाचुनि ऐसा हा फटका<br />लटका जाउनि कलह परस्पर लागो एकीचा चटका !<br />कौरवपांडव- संगरतांडव द्वापरकालीं होय अती ;<br />तसे मराठे गिलचे साचे कलींत लढले पानपती ॥ ८ ॥<br />(www.ramganeshgadkari.com वरून साभार)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-948973282531551330?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-53969896945543911402011-12-12T21:39:00.003+05:302011-12-12T21:40:45.097+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">कुठे उधळला गुलाल,कुठे फुलांची माळ,<br /> ह्या खुर्चीसाठी मांडला आज राजकारण्यांनी सारीपाट<br /> <br /> महागाई, भ्रष्ठाचार देशासमोर दत्त बनुन उभे आहेत<br /> आमचे हे नेते मात्र पैश्याचा गंगेत डुंबत आहेत<br /><span class="text_exposed_show"> गोरगरीबांच्या डोळ्यांतील अश्रुदेखील आता सुकले आहेत<br /> सभाग्रुह डोक्यावर घेऊन हे मात्र थकले आहेत<br /> <br /> भुमीपुत्र आकाशाकडे चातकाप्रमाणे पाहात आहे<br /> हे मात्र संसदेत पैश्यांची बंडले नाचवत आहेत<br /> गरीबांच्या जिवाची इथे कुणाला पर्वा आहे<br /> आपला खिसा कसा भरेल ह्याचीच सर्वांना चिंता आहे<br /> <br /> सगळेच असे जसे एकाच माळेचे मणी<br /> शोधुनही सापडणार नाही धुतलेल्या तांदळासारखा कोणी<br /> बरणीत भरलेल्या खेकड्यांची ही ह्यांची जमात आहे<br /> एकाचा पाय खेचुन वर चढायला दुसरा लगेच तयार आहे<br /> <br /> आरोप प्रत्यारोपांच्या नुसत्या फैरी झाडल्या जातात<br /> आणी मग आपण कसे निर्दोष हे पटवुन देतात<br /> कौरवांनी डाव मांडलाय ध्रुताचा क्रुष्णा पुन्हा एकदा डावावर आहे<br /> समोर पांडव बनुन आपल्यातीलच लोकप्रतिनिधी आहेत<br /> <br /> तो बघ बनुन शकुनी फासे फेकतोय भ्रष्ठाचार<br /> ऊठ आतातरी नाही तर पुन्हा "महाभारत" घडणारच आहे <br /> <br /> कवी-- अज्ञात</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5396989694554391140?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-25917913115659253812011-12-12T21:39:00.000+05:302011-12-12T21:39:01.670+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">मनाप्रमाणे जगावयाचे किती किती छान बेत होते!<br /> कुठेतरी मी उभाच होतो..कुठेतरी दैव नेत होते!<br /> <br /> वसंत आला पुढे, तरीही सुगंध मी घेतलाच नाही!<br /> उगीच का ताटवे फुलांचे मला शिव्याशाप देत होते?<br /><span class="text_exposed_show"> <br /> कुठेतरी पाहिले तुला मी, जरी तुझे नाव आठवेना...<br /> करु तरी काय? हाय, तेव्हा खरेच डोळे नशेत होते!<br /> <br /> असूनही बेचिराख जेव्हा जगायचे श्रेय जिंकले मी,<br /> कितीतरी लोक आसवांची प्रमाणपत्रेच घेत होते!<br /> <br /> जरी जिवाला नकोनकोशी हयात हासून काढली मी<br /> निदान जे दुःख सोसले, ते सुखात होते! मजेत होते!<br /> <br /> बघून रस्त्यावरील गर्दी कशास मी पाहण्यास गेलो?<br /> धुळीत बेवारशी कधीचे पडुन माझेच प्रेत होते!<br /> <br /> मला विचारु नकोस आता, कुठून हे शब्द आणले मी?<br /> तुझेच आलाप काल राञी उसासणाऱ्या हवेत होते!</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2591791311565925381?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-86392722864146439262011-12-11T23:06:00.001+05:302011-12-11T23:06:55.193+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">"ट्रक किंवा रिक्शाच्या मागील सुविचार....! जय हो..!"<br /> <br /> 1) "बघतोस काय ? मुजरा कर .....!" <br /> 2) बघतोस काय रागाने, ओव्हरटेक केलय वाघाने!<br /> 3) "बघ माझी आठवण येते का ?"<br /><span class="text_exposed_show"> 4) ''पाहतेस काय प्रेमात पडशिल''<br /> 5) साधू नाही झालात तरी चालेल. संत नाही झालात तरी चालेल. पण माणूस व्हा माणूस.<br /> 6) अं हं. घाई करायची नाही तुम्च्या हॉर्नने सिग्नल बदलत नाही<br /> 7) तुच आहेस तुझ्या जेवणाचा शिल्पकार..'<br /> 8) 'अहो, इकडे पण बघा ना...'<br /> 9) "हे ईश्वरा सर्वांचं भलं कर..... पण सुरुवात माझ्यापासुन कर".<br /> 10) थांब लक्षुमी कुंकू लावते!<br /> 11) तुमचे लक्ष आमच्याकडे का?<br /> 12) "लायनीत घे ना भौ"<br /> 13) चिटके तो फटके!<br /> 14) राजे तुम्हि पुन्हा जन्माला या<br /><span> 15) अयोध्या,बेळगाव्,कारवार्,निपाणि</span><wbr></wbr><span class="word_break"></span>,इंदौर्,गुलबर्गा,न्यू जर्सी,ह्युस्टन,सॅन्टा, सनिव्हेल, फ्रिमॉन्ट्, हेवर्ड,बिजिंग ह्यांच्यासह संयुक्त महाराष्ट्र झालाच पाहिजे.<br /> 16) १३ १३ १३ सुरूर !<br /> 17) "नाद खुळा"<br /> 18) "हाय हे असं हाय बग"<br /> 19) आई तुझा आशिर्वाद.<br /> 20) "सासरेबुवांची कृपा "<br /> 21) "आबा कावत्यात!"<br /> 22) पाहा पन प्रेमाणे<br /> 23) नवतीचा नखरा, गुलजार पाखरा, खरा न धरा, भैरोबा-भैरोबा स्मरा.<br /> 24) "हे तुम्हाला वाचता येत असेल तर तुम्ही फार जवळ आलेला आहात!"<br /> 25) अच्छा, टाटा, फिर मिलेंगे.<br /> 26) हरी ओम हरी, श्रीदेवी मेरी...<br /> 27) योग्य अंतर ठेवा वाहनामध्ये ...आणि ...मुलांमध्ये..<br /> 28) वाट पाहिन पण एस टी नेच जाईन.<br /> 29) गेले ते दिवस राहिल्या त्या आठवणी<br /> 30) हेही दिवस जातील<br /> 31) नाद नाही करायचा ढाण्या वाघाचा<br /> 32) घर कब आओगे?<br /> 33) १ १३ ६ रा<br /> 34) सायकल सोडून बोला<br /> 35) हॉर्न . ओके. प्लीज<br /> 36) "भीऊ नकोस, मी तुझ्या पुढे आहे"<br /> 37) एका एस. टी. च्या मागे (बहुधा ट्रक ड्रायव्हर्स ना उद्देशून)<br /> 38) तुमच्या वाहनात ऊस, कापूस, कणसं<br /> 39) माझ्या वाहनात लाख मोलाची माणसं याचा विचार करून गाडी चालवा<br /> 40) बाकईच्या मागे सापडलेली काही वाक्ये--<br /> सुसाईड मशिन<br /> मिसगाईडेड मिसाईल<br /> मॉम सेज नो गल्स<br /> 41) एका ट्रक च्या मागे लिहले होते:<br /> राजू, चिंटू , सोनू ....!<br /> अणि खाली लिहले होते .....<br /> बैंक ऑफ़ महाराष्ट्र याच्या सौजन्याने !<br /> 42) एका टेम्पोच्या मागे लिहिलेले: "मझाशी पैज लाऊ नाका लय भरी पडेल"<br /> खाली लिहिले होते....<br /> "ड्रायवर शिकत आहे" (बारीक़ अक्षरात)<br /> 43) अजस्त्र डंपरच्या पाठीमागे<br /> उगीच हॉर्न वाजवू नये, तुला चिरडायला एक सेकंद पुरेल<br /> 44) एका टेम्पोच्या मागे..<br /> आलात आनंद, बसलात अत्यानंद, उतरलात परमानंद!&nbsp;</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">आंतरजालावरून साभार</span><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"> </span></span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8639272286414643926?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-80299932075480137202011-12-11T07:33:00.001+05:302011-12-11T07:35:04.546+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><b><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-weight: normal;">बाऊन्सरवर सिक्सर<br /> <br /> मुलाखतीला गेलात. आणि तुमच्यावर येऊन पडला प्रश्नांचा गुगली. तर त्या गुगलीवर खणखणीत फूल शॉट मारून एक सिक्सर कसा खेचाल.? - हे वाचा. आणि पुढच्या वेळेस मुलाखतीला जाताना ठरवा. की मुलाखत घेणारा त्याला हवे ते नाही आपल्याला हवे ते प्रश्न कसे विचारीन.! एच.आर.वाल्यांच्या जुलमी प्रश्नावर जालीम उत्तर..<br /> <br /> नोकरी मिळवायची तर मुलाखत देणं चुकत नाही.<br /> मुलाखत म्हटली की टेन्शन येतंच.<br /> काय प्रश्न विचारणार, देव जाणे.! आपल्याला त्याची उत्तर देता येतील की नाही.<br /> त्यात आपण ज्या पोस्टसाठी इंटरव्ह्यू द्यायला चाललोय. त्यासंबंधी विचारलेच प्रश्न तर ठीकच.<br /> पण भलतंच काही विचारलं तर..? तर करूच काय शकतो आपण.? समजा विचारलंच की, सांगा अण्णांशी मनमोहन सिंगांनी कसं डील करायचं.? किंवा मध्य पूर्वेतल्या तरुणांच्या आंदोलनाविषयी तुमचं काय मत आहे तर.?<br /> पेपर रोज वाचतो, टीव्ही पाहतो. जेमतेम वेळ मारत याही प्रश्नांची उत्तरं आपण देऊ शकतो.<br /> पण आपली दांडी उडवणारे गुगली किंवा बाऊन्सरच पडले तर.?<br /> हल्ली एच.आर.चा राऊण्ड सोपा नसतो, आपला विषय सोडूनही हे एच.आर.वाले काहीही प्रश्न विचारू शकतात. अगदी ‘गोलमाल’मध्ये अमोल पालेकरला उत्पल दत्त विचारता तसे. ते कसे असू शकतात. आणि उमेदवारांची किती कसोटी लागू शकते हे सांगणारे हे काही भन्नाट प्रश्न आणि त्याची एक नंबर उत्तरं.! प्रश्न नीट वाचा, अगदी नीट वाचा. गमतीनं तुम्ही हसाल. पण कल्पना करून पाहा, असा इंटरव्ह्यू आपल्या वाट्याला आला तर.?<br /> <br /> १) मी जर तुझ्या बहिणीला पळवून नेलं तर तू काय करशील ?<br /> - (जो उमेदवार त्यादिवशी सिलेक्ट झाला त्यानं दिलेलं उत्तर..) सर, मला माझ्या बहिणीसाठी तुमच्याइतका उत्तम जोडीदार मिळूच शकणार नाही. त्यामुळे तुम्ही जर माझ्या बहिणीच्या मागे लागलात तर मला आनंदच होईल ! (तुम्हाला डिवचणार्‍या प्रश्नाचं हे पॉझिटिव्ह उत्तर. तुम्ही परिस्थिती कसे हाताळता, ते कळतं म्हणे अशा प्रश्नांच्या उत्तरातून.!)<br /> <br /> २) कॉलेजातून नुकत्याच पासआऊट झालेल्या एका मुलीला प्रश्न पहिल्यावहिल्या मुलाखतीत प्रश्न विचारण्यात आला.. एका सकाळी तू उठलीस आणि अचानक तुला कळलं की तू प्रेगनंट आहेस तर.. ?<br /> (मुळात लग्नही न झालेल्या अशा जेमतेम विशीतल्या मुलीला, कुणीतरी नवखा माणूस हा प्रश्न अचानक विचारतो म्हटल्यावर ती भंजाळूनच जाईल. पण या मुलीने दिलं एक सोपं सरळ पण समोरच्याला चक्रावून टाकणारं उत्तर!)<br /> ती म्हणाली, ‘मी फार एक्साईट होईन. प्रचंड आनंद होईल मला. मी तो क्षण माझ्या नवर्‍यासोबत सेलिब्रेट करेन. आमच्या आयुष्यातला सगळ्यात चांगला क्षण असेल तो. सुट्टी घेईन मी त्या दिवशी, दांडी ऑफिसला !<br /> (त्या मुलीने विचार केला, आपण हा प्रश्न भलत्या अर्थाने का घ्यायचा. कधीतरी असं होईलच, मग पॉझिटिव्ह विचार करावा याबाबत.)<br /> <br /> ३) मुलाखत घेणार्‍या माणसाने कॉफीची ऑर्डर दिली. समोर उमेदवार बसलेला होता. कॉफी आली.<br /> मग त्या माणसाने त्या उमेदवाराला विचारलं.<br /> - वॉट इज बीफोर यू ?<br /> (तुम्हाला माहितीये काय उत्तर दिलं असेल त्याने.? थोडी शक्कल लढवून पाहा..)<br /> तो उमेदवार म्हणाला - टी ! (?)<br /> (चुकलं उत्तर. वाटलं ना तुम्हाला. त्यानं हे असं काय उत्तर दिलं असं वाटलच असेल.! पण मुळात प्रश्न होता की, वीच अल्फाबेट कमस बीफोर ’यू’ ? म्हणजे बाराखडीत यू अक्षराच्या आधी कोणतं अक्षर येतं. वाचा प्रश्न पुन्हा. यालाच डोकं चालवणं असं म्हणत असावेत कदाचित ! )<br /> <br /> ४) रामाने पहिली दिवाळी कुठे साजरी केली? या प्रश्नाच्या उत्तराचा विचार करताना अयोध्या, मिथिला, लंका असली ठिकाणी आठवली ना तुम्हालाही? आठवू शकतात. हे आठवणं साहजिकच आहे.<br /> (इंटरव्ह्यूसाठी गेलेला उमेदवार साधारण एक इंटर्नशीप करून गेलेला. त्यानं उत्तर देण्यासाठी काही सेकंदांचा वेळ घेतला. आणि म्हणाला.)<br /> उमेदवार - रामाने कधीच दिवाळी साजरी केली नाही ! (का???? तर द्वापारयुगात दिवाळी साजरी करण्याची प्रथा सुरू झाली. पण कृष्णाचा हा रामाचाच पुढचा अवतार. त्यामुळे रामाने दिवाळी साजरी करण्याची काही शक्यताच नाही. )<br /> <br /> ५) प्रश्न - तू एकटाच गाडी घेऊन एका वादळी वार्‍यांच्या रस्त्यावरून निघालास.. भयंकर जोरात पाऊस कोसळतोय.. तीन माणसं वाटेत तुला दिसतात. बसची वाट पाहात उभी आहेत. एक म्हातारी बाई (जिची अवस्था फार वाईट आहे आणि ती कधीही मरेल असं चित्र आहे.)<br /> तुझा एक मित्र (याच मित्राने तुझा जीव वाचवला होता एकदा)<br /> आणि.<br /> ती. जिच्यावर तुमचं जिवापाड प्रेम आहे ती.<br /> काय कराल.? कुणाला गाडीत बसवून घ्याल.?<br /> आता विचार करा, या प्रश्नाचं आपण काय उत्तर दिलं असतं.?<br /> आपल्याला लगेच माणुसकी आठवली असती. नैतिक दडपण आलं असतं. आपण विचार केला असता, म्हातारी बिचारी. तिचा जीव वाचवायला हवा. पण मग मित्राचं काय, त्याचे उपकार आहेत आपल्यावर. या नैतिक घोळातच फसलो असतो आपण.<br /> साधारणपणे यातलं कोणत्याही उत्तराचा आपण विचार करू शकतो. पण सिलेक्ट झालेल्या उमेदवाराने उत्तर दिलं..<br /> ‘मी गाडीची चावी माझ्या मित्राकडे देईन, त्याला त्या म्हातार्‍या बाईला दवाखान्यात घेऊन जायला सांगेन. आणि मी ‘तिच्या’बरोबर बसची वाट पाहत उभा राहीन<br /> (हा उमेदवार २00 उमेदवारांमधून फक्त या एका उत्तरासाठी सिलेक्ट झाला! ना कसला नैतिक घोळ. ना खोटेपणा. ना मोठेपणाचा आव. मुलाखतीत अशी साधी प्रॅक्टिकल सोल्यूशन असणारी उत्तरं आपण का देऊ शकत नाही.)<br /> <br /> ६) ते म्हणाले, आता हा शेवटचा प्रश्न, यावर ठरेल तुला नोकरी द्यायची की नाही.? ‘मला या टेबलचा सेण्टर पॉईण्ट म्हणजे मध्यबिंदू कुठेय ते सांग.’. उमेदवाराने आत्मविश्‍वासाने टेबलावरच्या एका भागावर बोट ठेवलं.<br /> प्रश्न विचारणार्‍याने पुन्हा विचारलं.<br /> असं का.. हीच जागा का. ? उमेदवाराने उत्तर दिले - सर तुम्ही शेवटचा, </span></span></span></b><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"></span></span><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span style="font-weight: normal;">ए</span><span style="font-weight: normal;">कच प्रश्न विचारणार असं ठरलं होतं ना, मग आता हा पुढचा प्रश्न कसा.? त्याचं प्रसंगावधान पाहून बॉसलोक खूश झाले. त्याला नोकरी मिळाली, हे वेगळं सांगायला नको.</span><br style="font-weight: normal;" /><span style="font-weight: normal;"> </span><br style="font-weight: normal;" /><span style="font-weight: normal;"> तात्पर्य काय.? थिंक आऊटसाईड ऑफ द बॉक्स म्हणजे नेहमीपेक्षा जरा वेगळा, प्रसंगी सोपा-साधा, विचार करून पाहा. छापील आणि घोकीव उत्तरांच्या पायवाटांच्या पलीकडे अशा काही वाटा असतात ज्या आनंददायीही असतात आणि यशदायीही.!</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}" style="font-weight: normal;">&nbsp;</span><span style="font-weight: normal;">आंतरजालावरून साभार</span><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"> </span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8029993207548013720?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-88573276649729946292011-12-08T21:17:00.001+05:302011-12-08T21:17:35.654+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">आदरणीय सर,<br /> <br /> तुमच्याच शाळेत शिकतो माझा मुलगा. <br /> <br /> लहानच आहे अजून, निदान माझ्यासाठी तरी,<br /> <br /> सहलीला जाण्याचा आनंद मनात न मावण्याइतका तर नक्कीच. <br /> <br /> कालपर्यंत तो तेव्हढाच खुश होता. अगदी तुमच पत्र माझ्या हातात देईपर्यंत. <br /> <br /> पत्र कसलं एक साधासा अर्ज होता. <br /> <br /> सहलीला जाउ ईच्छिणार्‍या मुलांच्या पालकांनी भरायचा. <br /> <br /> फारसा मजकूर नव्हताच त्यात. फक्त एव्हढच लिहिलं होतं <br /> <br /> "सहलीसाठी निघाल्यापासून ते परत येईपर्यंत, मुलाची कुठलीही जबाबदारी शाळेची नसेल. पालकांनी आपल्या जबाबदारीवर मुलांना पाठवावे" <br /> <br /> मी सही करणारच होतो, खरं तर न वाचताच.<br /> <br /> कारण तुमच्यावर आणि शाळेवर विश्वास आहे माझा.<br /> <br /> पण या वाक्याचा अर्थच कळेना. <br /> <br /> आमचं मूल ही आमचीच जबाबदारी आहे सर. अगदी आम्ही जिवंत असेपर्यंत. <br /> <br /> पण ज्या विश्वासाने आम्ही त्यांना तुमच्या शाळेकडे सोपवलय त्याचं काय ?<br /> <br /> त्या दिवशी तुम्ही त्यांच्या सुरक्षिततेची जबाबदारी घेउ शकत नसलात तर आम्ही कोणाच्या जबाबदारीवर पाठवायचं त्यांना ?<br /> <br /> त्याच्या स्वतःच्या जबाबदारीवर पाठवावा इतका मोठा नाहीये हो तो अजून.<br /> <br /> मी हे जाणतो सर, की एव्हढ्या सगळ्या मुलांना अनोळखी ठिकाणी कानात वारं भरल्यागत हुंदडताना आवरणं अवघड असतं.<br /> <br /> पण आमच्या मुलांइतकाच आम्ही तुमच्या अनुभवावरही विश्वास ठेवतो.<br /> <br /> काय कराव ते कळत नव्हत सर, पण न कळताही सही करावीशी वाटली. मुलाच्या डोळ्यातले भाव बघून.<br /> <br /> लहान मुलांच जग जास्त मोठ नसतं हो. त्यांचे आनंदही त्यांच्या रुसव्याइतकेच क्षणिक असतात. पण तुमच्या माझ्या अनंदांपेक्षापेक्षा ते खूप खरे असतात.<br /> <br /> मी त्याला जवळ घेतलं, त्याला समजवणं खूप कठीण वाटलं मला.<br /> <br /> "बाबा, तूला काळजी वाटतेय का रे माझी?" त्याने विचारलं<br /> <br /> "हो रे बाळा. तिकडे तुझ्याकडे लक्ष कोण देणार?"<br /> <br /> "ठीक आहे. मग नाही जात मी. पण टिचरला तू सांगशील?"<br /> <br /> मी रडता रडता हसलो. देवाशप्पथ सांगतो सर, जास्त मोठा नाहीये तो. पण त्याक्षणी तो मला माझ्यापेक्षाही मोठा वाटला.<br /> <br /> तुमचे खूप खूप आभार सर. मुलांची जबाबदारी न घेउन तूम्ही त्यांनाच जबाबदार व्हायला शिकवताय.</span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">&nbsp;</span>आंतरजालावरून साभार</span><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"> </span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8857327664972994629?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-44191906087141132222011-12-05T22:02:00.001+05:302011-12-05T22:04:17.588+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="yiv883789106caption"></span><br /><div class="yiv883789106text_exposed_root yiv883789106text_exposed" style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">तू मला का आवडतोस?<br />मला नाही माहित,<br />पण खूप आवडतोस,<br />इतकच मला माहित....<br /><br /><span class="yiv883789106text_exposed_hide">...</span><span class="yiv883789106text_exposed_show"> ना तू राजकुमार,ना तू खूप सुंदर,<br />तरीही तू खूप छळतोस मला,<br />किती लाजल्यासारखं होतं माहितीय??<br />हळूच तिरक्या नजरेने जेव्हा बघतोस मला.<br /><br />मिठीत तुझ्या काय सांगू...वाटतं कसं?<br />देठावर कळीने अलगत उमलावं तसं,<br />स्पर्शाने तुझ्या काय सांगू...वाटतं कसं?<br />मयूरपंखाने अंगावरून सरकावं तसं...<br /><br />मी काहीही केले तरी तुला ते सुंदरच वाटते,<br />तुज्यासोबत मी न जाने कितीदा संसार थाटते.<br />तू नेहमी विचारतोस ना मी इतकी सुंदर कशी?<br />सुंदर नाही रे मी....प्रेमात मला पाहताना तुझी नजरच तशी.<br /><br />आवडतं मला तुझं.....माझ्या स्वप्नात येणं,<br />माझा हात चालता चालता तुझ्या हातात घेणं<br />हे सगळं असंच मला आयुष्यभर देशील का?<br />स्वर्ग नकोय मला...असंच नेहमी तुझ्या मिठीत घेशील का?<br /><br />अक्षरश: वेडी आहे मी तुझ्यासाठी,<br />फक्त एक कर माझ्यासाठी..<br />बाकी काही नाही दिलेस तरी चालेल,<br />फक्त खूप आठवणी दे मला....मरताना हसण्यासाठी....</span></span></div><div class="yiv883789106text_exposed_root yiv883789106text_exposed" style="text-align: left;"></div><div class="yiv883789106text_exposed_root yiv883789106text_exposed" style="text-align: left;">आंतरजालावरून साभार<span style="font-size: small;"><span class="yiv883789106text_exposed_show"> </span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4419190608714113222?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-91146015526613920212011-12-05T21:58:00.001+05:302011-12-05T22:00:29.724+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HSuQVV7Ftu8/TtzxMFGcbxI/AAAAAAAACPc/lqnfbH2MRZ0/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="291" src="http://1.bp.blogspot.com/-HSuQVV7Ftu8/TtzxMFGcbxI/AAAAAAAACPc/lqnfbH2MRZ0/s400/1.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-9114601552661392021?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-27862490918848065182011-12-05T21:51:00.001+05:302011-12-05T21:52:25.868+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div>कोलावेरी दि मराठी मध्ये</div><div>&nbsp;</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?<br />का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू? .</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>दूर असतो चंद्र...चंद्र...चंद्र तो शुभ्र...</div><div>शुभ्र चंद्राआड रात्र...रात्रीचा रंग ब्लैक</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>गोरीपान मुलगी...मुलगी...मुलीचे हृदय ब्लैक...</div><div>नजरेला मिळाली नजर..फ्युचर माझे डार्क...<br />का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>पा पा पां पा पा पां पा पा पा पा पा पां</div><div>हातात ग्लास...ग्लासात स्कॉंच...डोळ्यात अश्रू भरपूर</div><div>खाली आयुष्य...आली मुलगी...आयुष्य रिवर्स गिअर</div><div>माझी प्रिये...माझी प्रिये...दाखविलेस तू खरे रंग...</div><div>गेली कुठेस...माझी प्रिये...जीव झाला कासावीस..</div><div>प्राण आला कंठी माझा...देवा बघते कशी ती हसून..</div><div>हे गाणं नाकाम मजनूंच</div><div>नाही काही आम्हा पर्याय</div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?<div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div><div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?</div>का असे छळतेस...छळतेस...छळतेस...मला तू?<br /><br />आंतरजालावरून साभार</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2786249091884806518?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-7121643571354589972011-12-03T22:11:00.001+05:302011-12-03T22:12:12.023+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}" style="font-size: small;">एक विनोद, निखील वागळे साहेबांनसाठी,<br /> <br /> एकदा वागळे साहेब आजचा सवाल संपऊन घरी येतात घरातले वातावरण गरम दिसते श्रिमती रागावलेल्या असतात,<br /> श्रिमती : रोज राञी 12 , 1 वाजतात यायला तुम्हाला, आमची तर काही काळजीच नाही बुवा जेव्हा बघाव तेव्हा हातवारे करत बातम्या देता राञी झोपत पण भाई 1 मिनिट थांबा, चांदुलकर पुर्ण करा, अण्णा बोला बोला, मेधा ताई याच ऊत्तर द्या अशी नाव घेता माणसाला झोप म्हणुन येऊ देत नाही<br /> <br /><span class="text_exposed_show"> वागळे(हातवारे करत)<br /> काय मागण्या आहेत आपल्या ?<br /> यावर आपणाला शांततेच्या मार्गाने उपाय काढता येणार नाही का ?<br /> <br /> श्रिमती<br /> मलाही वाटते तुम्ही कधी तरी प्रेमाचे दोन शब्द बोलावे माझ्याशी, एखादी छानशी चारोळी लिहावी माझ्यासाठी, पण तुमच आपल फक्त आँफिस आणि बातम्या हं हं हअअअअअअ<br /> <br /> वागळे<br /> ठिके, अहो तुम्ही रडु नका<br /> यावर उपाय आहे<br /> मला उत्तर देऊ द्या<br /> ब्रेकवर जाण्यापुर्वी माझा प्रश्न पहा<br /> घरातील लोकांना मि वेळ देत नाही हा आरोप योग्य आहे का ?<br /> होय म्हणतात 99 टक्के लोक,<br /> जनता श्रिमतीच्या बाजुने आहे ब्रेकवर जाणापुर्वी माझे ऊत्तर देखील ऐका, श्रिमतीजीँसाठी एक चारोळी,<br /> <br /> तेरे प्यार मेँ लिखे मेँने हजारे खत<br /> ते रे<br /> तेरे<br /> तेरे प्यार मेँ लिखे मेँने हजारे खत<br /> .<br /> .<br /> .<br /> .<br /> .<br /> .<br /> .<br /> अचुक बातमी ठाम मत पहा फक्त आयबीयन लोकमत<br /> :-द<br /> <br /> साभार - अशक्य पांचट</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-712164357135458997?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-32289078510636716322011-12-02T20:06:00.001+05:302011-12-02T20:07:51.057+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="yiv93396988imgWrapper"><b><div><span><div class="yiv93396988content-open"><div class="yiv93396988article-title">४ रूपयांवरून २० रूपयांवर कसा पोहचतो कांदा?&nbsp;&nbsp;स्टार माझा वर, प्रत्येकाने&nbsp;वाचले&nbsp;पाहिजे &nbsp;</div><div class="yiv93396988article-date"><div class="yiv93396988article-facebookbttns"><br /></div>मयुर परिख, स्टार माझा, नाशिक<br /><span class="yiv93396988grey-italic">Thursday, 01 December 2011 19:47</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-elml7A6nfZk/TtjiijFEbJI/AAAAAAAACPU/N4XqyH3CUHM/s1600/a.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-elml7A6nfZk/TtjiijFEbJI/AAAAAAAACPU/N4XqyH3CUHM/s1600/a.jpg" /></a></div><div class="yiv93396988article-date"><span class="yiv93396988grey-italic">&nbsp;</span></div></div></span>मुंबईपर्यंत येतांना कांद्याचा भाव कसा वाढतो ?</div></b></div><b>नाशिक : </b>महागाई वाढल्याने सरकारने परदेशी गुंतवणूक वाढवून महागाई कमी करण्याचा प्रयत्न केलाय. यामुळे शेवटी महागाई कशामुळे वाढते हा प्रश्न निर्माण झालाय. या प्रश्नाचं उत्तर शोधण्यासाठी स्टार माझाचा प्रतिनिधी मयुर परीखने शेतापासून बाजारात कांदा येईपर्यंतचा आढावा घेतला.<br /><br />नाशिक जिल्ह्यातील पिंपळगावची कांद्याची बाजारपेठे ही आशियातील दोन नंबरची बाजारपेठ आहे. कांदा येथून मुंबईला पोहचतो, पण मुंबईत येऊन कांदा महागतो, ग्राहकांना रडवतो.<br /><br /><b>मयुर परिखने थेट निफाड तालुक्यातील एका शेतातून कांद्याची माहिती घेण्यास सुरूवात केली</b>. शेतमालकाच्या म्हणजेच शेतकऱ्याच्या घरात एकुण सहा जण आहेत. पत्नी आणि चार मुलांचा हा परिवार आहे. संपूर्ण परिवार एकाच शेतात काम करतं. २० एकर शेतात या शेतकऱयानं कांद्याची लागवड केलीय.<div>यंदा कांद्याला चांगला भाव मिळेल अशी आशा शेतकऱ्याला आहे. संपूर्ण परिवार शेतात राबून कांद्याचं उत्पादन घेतं. ट्रॅक्टरमध्ये टाकून हे कांदे पिंपळगाव बाजारपेठेत नेले जातात.<br /><br />बाजारात कांद्याच्या बोलीला १०० रूपये प्रतिक्विंटलपासून सुरूवात होतेय. पिंपळगावच्या शेतकऱ्याचाही नंबर आलाय. पण त्याची घोर निराशा झालीय. त्याच्या कांद्याला फक्त ४०० रूपये प्रतिक्विंटल भाव मिळाला. म्हणजेच ४ रूपये किलो. निफाडचा हा शेतकरी दु:खी झालाय. त्याच्याकडे दुसरा उपायही नाहीय. यंदा कांद्याच्या पिकानं त्याला फटका दिलाय.<br /><br />एकरी ७५० रूपये त्याला मशागतीचा खर्च आलाय, खतासाठी प्रति एकर ८०० रूपये, बियाणे ८०० रूपये, कांदे लावणीला खर्च १ हजार रूपये, पाणी आणि फवारणीचा खर्च १५०० रूपये. (प्रति एकर) सहा लोकांची चार महिन्यांची मेहनत.<br /><b><br />निफाडच्या शेतकऱ्याचं उत्पन्न</b><br />उत्पन्न एका एकरला ५० क्विंटल म्हणजेच ५ हजार किलो कांद्याचं उत्पादन<br /><b>भाव :</b> ५ हजार किलो कांद्याचं ४ रूपये किलोप्रमाणे उत्पन्न २५ हजार रूपये<br />१५०० रूपये एपीएमसी मार्केटचा कर<br />३ हजार लोडिंग-अनलोडींग आणि मालाला बाजारात पोहचवण्याचा खर्च<br />शेतकऱ्याकडून एमपीएमसी ६ टक्के खर्च हा हमालीसाठी द्यावा लागतो.<br />म्हणजे खरी कमाई चार महिन्यांची १५ हजार ५०० यातून खर्च वजा केल्यास शेतकऱ्याला काय मिळणार<br />आपल्याला कुणीतरी लुटलंय, असं या शेतकऱ्याला वाटतंय, पण यावर काहीही उपाय नाहीय.<br /><br /><b>शेतकऱ्याचा माल आता व्यापाऱ्याच्या मार्केटला पोहचलाय.</b><br />शेतकऱ्याकडून कांद्याची खरेदी व्यापाऱ्याने केलीय. व्यापाऱ्याकडे ५० जण काम करतात. कांदा येथे साफ केला जातो. त्यानंतर कांद्याची प्रतवारी केली जाते. कांद्यांची पॅकींग होते. ज्यानं हा माल खरेदी केला त्याला हा माल पोहचवण्यात येतो. हा व्यापारी महागाईनं त्रस्त आहे. कारण अनेक वर्ष व्यापार केल्यानंतरही लेबर आणि ट्रान्सपोर्ट यावर खुप सारा खर्च होतोय.<br /><br /><b>या व्यापाऱ्याचं गणित स्पष्ट आहे.</b><br />हा माल खरेदी केल्यानंतर व्यापाऱ्याला एकूण किंमतीच्या १.२५ टक्के पैसा चुकवावा लागतो.<br />यह माल खरीदने के बाद किसन को माल की कुल कीमत का एपीएमसी बाजार को 1.25 फीसदी पैसा चुकाना पडता है.<br />यानंतर साफ सफाई आणि पॅकिंगचा प्रति क्विंटल खर्च १०० रूपये येतो.<br />हा माल मुंबईला रवाना करायचा असेल तर, प्रतिक्विंटल ३०० रूपये खर्च सोसावा लागतो. कारण हा माल १७५ किलोमीटरचा प्रवास करतो.<br /><br />याशिवाय हमाली आणि इतर खर्चानंतर या व्यापाऱ्याला नफा मिळतो १ रूपया प्रति किलो.</div><div><br /><b>मुंबईत प्रवेश करतांना कांदा ४ रूपयांनी महागतो.</b><br />सरकारचा कायदा आहे की, भाजीबाजारात माल सरळ नेता येणार नाही. त्याआधी तुम्हाला तुमचा माल एपीएमसी वाशी मार्केटला न्यावा लागेल. यासाठी वाशी मार्केटचा कारभार आपल्याला जाणून घ्यावा लागेल.</div><div><b>रूमालाच्या खाली</b><br />माल वाशी मार्केटला आला की मलाच्या सव्वा टक्के पैसे एपीएमसीला द्यावे लागतात. माल मोजणे आणि मजुरीसाठी १२ टक्के द्यावे लागतात. कांद्याची भाववाढ सुरूच राहते. एपीएमसी बाजारात सौदा सुरू होतो पण उघड-उघड नाही तर रूमालाच्या खाली.</div><div>जो सर्वात जास्त बोली लावतो त्याला माल दिला जातो. कांद्याचा भाव येथे १२ रूपये प्रति किलो होतो. या व्यवहाराने होलसेल व्यापारीही नाराज आहेत. त्यांना असं वाटतं की या धंद्यात साडेसहा टक्के कमाई आहे, किंवा प्रतिकिलोमागे १ रूपया पेक्षा जास्त कमाई नाही.<br /><br />माल खरेदीनंतर होलसेल व्यापारी किंवा खरेदीदार यांना एपीएमसीचे कर आणि फी त्यासह लोडींग अनलोडींग खर्चानंतर हा कांदा १५ रूपये किलो होतो.</div><div><b>कांद्याचा प्रवास ४ रूपयांवर १७ रूपयांवर</b><br />शेतकऱ्याकडून चार रूपये किलोने खरेदी केलेला कांदा होलसेल व्यापाऱ्याकडे १५ रूपये किलोने येतो. होलसेल व्यापारी या मालावर एक रूपया नफा घेतो. खर्चासह किरकोळ बाजारात माल १७ रूपयांवर येतो.</div><div><b>ग्राहकांपर्यंत कांदा २० रूपयांपर्यंत</b><br />किरकोळ बाजारात हा माल आकर्षक पॅकिंगमध्ये पॅक केला जातो, यामुळे किलोमागे २ रूपयाने कांदा महागतो. पॅकिंगची किंमत आणखी १ रूपया लावली जाते. बाजारात कांदा येतो तेव्हा किंमत असते प्रति किलो २० रूपये.</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-3228907851063671632?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-45181961523297443392011-12-01T22:42:00.001+05:302011-12-01T22:42:49.685+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">बिल गेट्‍स यांचे 11 नियम :-<br /> <br /> नियम 1.<br /> जीवन चांगले असेलच असे नाही. त्याचा चांगला वापर करायला शिका.<br /> <br /><span class="text_exposed_show"> नियम 2.<br /> जग हे तुमच्या सन्मानाची कधीच पर्वा करणार नाही. त्यासाठी आधी तुम्हाला काही तरी करून दाखवावे लागेल.<br /> <br /> नियम 3.<br /> शाळेतून शिक्षण पूर्ण करून बाहेर पडल्या पडल्या तुम्हाला कोणीच जास्त पगार देणार नाही किंवा तु्म्हाला कार व मोबाईल अशा सेवाही देणार नाही. यासाठी तुम्हाला आधी खूप मेहनत करावी लागेल व उच्च पदापर्यंत स्वत: उडी घ्यावी लागेल.<br /> <br /> नियम 4.<br /> तुमचे शिक्षक कडक आहेत, असा तुम्ही जर विचार करत असाल तर थोडे थांबा. तुम्हाला वरिष्ठ अधिकारी होण्यासाठी प्रतिक्षा करावी लागेल.<br /> <br /> नियम 5<br /> मोठा बर्गर तुमच्या पुढे काहीच नाही. परंतु त्यासाठी तुमचे वडिल बर्गर लिपिंगसाठी दुसर्‍या अर्थाचा शब्द वापरतात तर त्याला चांगली संधी म्हणावी लागेल.<br /> <br /> नियम 6<br /> तुम्ही मनमिळाऊ स्वभावाचे नसाल यात तुमच्या पालकांचा काही दोष नाही. तुम्ही स्वतःत बदल घडवून आणले पाहिजेत. त्यातूनदेखील नवीनच काही तरी शिकायला मिळेल.<br /> <br /> नियम 7<br /> तुमच्या जन्मानंतर तुमचे आई-वडिल तुमच्याकडे जास्त लक्ष देत नसतील. पण आता ते तुमच्याविषयी अधिक जागरूकता दाखवित असतील. तुम्हाला त्यांची परिक्षा घ्यावीशी वाटत असेल तर रात्रीच्या वेळी तुमच्या खोलीचा दरवाजा थोडा उघडा ठेवा.<br /> <br /> नियम 8<br /> तुम्ही तुमच्या जीवनात यश- अपयश पाहिले असेलच. पण झालेली चूक कोणीच मान्य करत नाही. काही शाळांमध्ये असे दिसून आले आहे की, 'नापास' हा शब्दच त्याच्या शब्दकोशातून पुसुन टाकला आहे. त्यामुळे जीवनात कधीही अपयशाचा जास्त विचार न करता यशाचीच कास धरली पाहिजे.<br /> <br /> नियम 9<br /> जीवनाला सेमिस्टरमध्ये वाटू नका. तसेच त्याला उन्हाळ्याची सुटी देखील मिळत नाही. त्यामुळे स्वत:ला शोधायचे असेल तर आधी आत्मविश्वास वाढविला पाहिजे.<br /> <br /> नियम 10<br /> टिव्हीवर जीवनाचे खरे दर्शन घडविले जात नाही. व्यक्तिला विविध टप्प्‍यातून काम करायला जावे लागते. त्याचवेळी जीवन काय आहे ते कळते.<br /> <br /> नियम 11<br /> आयुष्यातल्या संधी कधीच संपत नाहीत. एक गेली तर दुसरी लगेच आपल्या समोर उभी राहते</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">आंतरजालावरून साभार</span><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"> </span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4518196152329744339?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-18472721834494795032011-12-01T21:51:00.001+05:302011-12-01T21:51:36.797+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="yiv849108550gmail_quote"><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">दहा&nbsp;</span><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">News Channel वाल्यांनी&nbsp;</span><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">, दहा मुखांनी, आज दाखविला शो&nbsp;</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">बसण्य आधी अजून लाथा ,ऐका&nbsp;थप्पड &nbsp;गाथा, श्रोते ऐका हो !<br /><br />माझ्या गालाची कातडी कोणी सोलली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />पत्रकार लोकांना&nbsp;&nbsp; पैसे देवून केले होते मोठे नाव<br />सुखी समाधानी होते&nbsp;, सुप्रिया&nbsp; आणि अजित&nbsp; राव<br />त्याला हरविंदरसिंघची नजर लागली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />काटेवाडी&nbsp; गावि होता एक सोवळा संत<br />सदा त्याच्यवर संशय हीच होती त्याला खंत&nbsp;</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">त्याला इटालियन सोनियाची&nbsp; सोबत नडली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />भष्टाचाराची नको ती लफडी बाहेर आली&nbsp;</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">सीबीआयला हाताशी धरून लाख झाकपाक केली<br />पण जनता&nbsp; सूड भावनेनं, उभी पेटली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />नव्या गांधीने बारामतीच्या नावाने शिमगा केला<br />तरीही अन्नासाठी&nbsp; सारा देश&nbsp; येडा झाला<br />लोकांच्या आरोपांनी पाठ माझी नाही सोडली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />भाषण&nbsp; करावया गेलो&nbsp;, तिथे उलटला&nbsp;डाव<br />गर्दीच्या&nbsp;भोवऱ्यात हरविंदर सिंग कमावले नाव<br />त्याच्या एका थप्पड ने माझी दुनिया घुमली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />वेळीच&nbsp;कळला नाही, खोटा सोनियाचा&nbsp; खेळ<br />अपमान&nbsp; झाला &nbsp;आता , सरदार दिसला तरी येते भोवळ<br />ऐका माणसाला&nbsp;त्याने मांजराची दशा आणली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />जन्मभरी फसगत महाराष्ट्राची केली&nbsp;,&nbsp;</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">आज&nbsp;</span><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">माझाच झाला&nbsp; तमाशा</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">हसले mobile &nbsp;वरील&nbsp;sms .</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">तुडुंब वाहू लागले&nbsp;</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">facebook,twitter वरील&nbsp;comments<br />youtube ने&nbsp;देखील माझी फजिती&nbsp;&nbsp;गायिली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !<br /><br />याची देही याची डोळा पाहिले</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">पूर्ण देशाने माझे थप्पड प्रकरण<br />कोण&nbsp; असेल याच्या मागे</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">कोणते असेल कारण&nbsp;</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">याच विचारात गाडी माझी बारामतीला&nbsp;&nbsp;चालली<br />कशी नशीबाने थट्टा आज मांडली !</span></div><div><span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;">&nbsp;</span></div><div>आंतरजालावरून साभार<span style="font-family: 'Arial Unicode MS'; font-size: 17px;"> </span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1847272183449479503?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-87781703693650733682011-11-29T06:47:00.001+05:302011-11-29T06:48:21.725+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">"तो एक काळ होता,<br /> राम आई साठी वनवासात गेला होता,<br /> आज पुन्हा त्या रामाची गरज आहे.....<br /> <br /> फेसबुक वर मित्रांच्या स्टेटस वर १०० कमेंट्स देणाऱ्या आम्हाला<br /><span class="text_exposed_show"> घरातल्या आईला "कशी आहेस गं?"<br /> हे विचारायला वेळ नाही.<br /> आज पुन्हा त्या रामाची गरज आहे.<br /> <br /> मित्र मैत्रिणीचा वाढदिवस एक एक<br /> महिना आधी लक्षात ठेवणाऱ्या आम्हाला<br /> आई वडिलांच्या साध्या जन्मतारखा माहित नाहीत<br /> आज पुन्हा त्या रामाची गरज आहे.<br /> <br /> गर्लफ्रेंड बरोबर एक तास एक मैल फिरणाऱ्या<br /> आम्हाला आईने सांगितल्या वर<br /> हाकेच्या अंतरावरून दळण आणायला वेळ नाही<br /> आज पुन्हा त्या रामाची गरज आहे.<br /> <br /> ऑफिसमध्ये मित्रांच्या डब्यातले<br /> खाऊन "आईला सांग मस्त झालीय भाजी"<br /> अशी स्तुती करणाऱ्या आम्हाला<br /> घरातल्या आईने केलेल्या पिठल्याची<br /> स्तुती करायला आमच्याकडे वेळ नाही.<br /> आज पुन्हा त्या रामाची गरज आहे........<br /> <br /> आजारी मैत्रिणीला हजारवेळा<br /> हॉस्पिटल मध्ये भेटायला जाणाऱ्या<br /> आम्हाला घरातल्या<br /> बाबांना "आता कसे आहेत पाय तुमचे?"<br /> ह्या पाच शब्दांसाठी वेळ नाही,<br /> आज पुन्हा त्या रामाची गरज आहे..."<br /> <br /> "कोणती नाती कशी सांभाळायची हे तुमच्याच हातात आहे"</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;">आंतरजालावरून साभार</span><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"> </span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8778170369365073368?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-44133479688503514452011-11-28T09:48:00.001+05:302011-11-28T09:48:47.908+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="commentBody" data-jsid="text">मुंबईच्या वैभवाला साजेश्या हॉटेल ताजला सलाम...<br /> हॉटेल ट्रायडेंटला सलाम..कॅफे लिओपोल्डला सलाम...<br /> बोटीतून आलेल्या त्या दहशतवाद्याना सलाम...<br /> तिथे गोळ्या घालून मारलेल्यांना सलाम...<br /> रक्ताच्या थारोळ्यात पडलेल्या मुंबईकरांना सलाम...<br /><span class="text_exposed_show"> सागरी सुरक्षेवर लक्ष नसणार्‍या सुरक्षा यंत्रणेला सलाम...<br /> कोळी बांधवांनी दहशतवाद्याना दाखवलेल्या कोयत्याला सलाम...<br /> सीएसटीला स्टेशनमध्ये प्राण गमावलेल्यांना सलाम...<br /> शहीद करकरेंना सलाम…साळसकर साहेबांना सलाम...<br /> जाबाझ कामटे यांचा प्राण घेणार्‍या लास्ट बुलेटला सलाम...<br /> हुतात्मा मेजर संदीप उन्नीकृष्णन याला सलाम...<br /> त्यांच्या गोळ्या लागून ठार झालेल्या प्रत्येक भारतीयाला सलाम...<br /> मुंबईवर हल्ला करणार्‍या पाकिस्तानला सलाम…<br /> पुरावे दाखवून त्यांच्यावर आरोप करणार्‍या आपल्या नेत्यांना सलाम...<br /> हल्लेखोर आम्ही नव्हेच म्हणणार्‍या त्यांच्या नेत्यांना सलाम...<br /> हल्ल्याच लाइव्ह फुटेज टीवीवर दाखवणार्‍याला मीडीयाला सलाम…<br /> त्याच रिपीट टेलीकास्ट करण्याच्या त्यांच्या मानसिकतेला सलाम...<br /> वर्षातून एकदाच आठवण येऊन श्रद्धांजली देणार्‍या प्रत्येकाला सलाम...<br /> कोरडे अश्रू ढाळणार्‍या लोकांना सलाम…<br /> शहीदांच्या पराक्रमांचे बॅनर लावणार्‍या घोटाळेबाज राज्यकर्त्यांना सलाम...<br /> कसाबला जिवंत पकडणार्‍या पोलिसांना सलाम..<br /> त्याला पोसणार्‍या आपल्या सरकारला सलाम…<br /> त्याला फाशी देणार्‍या आपल्या न्यायदेवतेला सलाम…<br /> त्याला सुधारू द्या असा म्हणणार्‍या मानवाधिकार समितीला सलाम..<br /> बॅनर घेऊन मूक मोर्चे काढणार्‍यांना सलाम…<br /> मृतांचे फोटो पुन्हापुन्हा प्रदर्शित करणार्‍या वृत्तपत्राला सलाम..<br /> पोस्टर्सला बघून हळहळ व्यक्त करणार्‍याला सलाम..<br /> उद्या त्याच पोस्टर्सचा कचरा उचलणार्‍याला सलाम…<br /> फेसबुकवर स्टेटस टाकून श्रद्धांजली देणाऱ्याला सलाम...<br /> कमीत कमी शब्दात जास्त सांगून जाणारे ट्विट करणाऱ्याला सलाम...<br /> कॉंग्रेस सरकारला सलाम..त्यांच्या आदर्श राजकारणाला सलाम..<br /> सगळा माहीत असूनही षंढ असलेल्या आपणा सर्वांना सलाम..<br /> ज्यांना सलाम करायचा राहिला त्या सगळ्यांना सलाम..<br /> गांडीवर हात न ठेवता दोन्ही हाताने करतो सलाम…<br /> लाथ नाही पडणार, गोळीने किवा बॉम्बने मरणार ह्या माझ्या विश्वासाला सलाम..<br /> <br /> सलाम तुम्हा सर्वांना सलाम… ... सलाम तुम्हा सर्वांना सलाम… !! <br /> <br /> सुहास झेले</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4413347968850351445?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-29960915303110684902011-11-28T09:38:00.001+05:302011-12-01T21:53:03.613+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">||श्री नथू रामाय नमः ||<br />काल सकाळ वृत्तपत्राने ने तर गहजब केला शरद पवारांवर हल्ला म्हणजे एखाद्या<br />साधूवर हल्ला झाला ह्या थाटात त्यांना काय काय बिरुदावली दिल्या<br />कुणास ठावूक? काय तर म्हणे संयमावर हल्ला,<br />महाराष्ट्राच्या मराठी माणसावर हल्ला अरे वारे वा जर शरद पवार हा हरामखोर<br />मराठी माणूस असेल तर मी मराठी नाही मला माझ्या मराठी असल्याची लाज वाटली पाहिजे.<br />"महाराष्ट्राचा स्वाभिमान सोनिया चरणी टाकला गहाण"<br />अशी या माणसाची करणी,,,,<br />पवारांचे चारित्र्य सांगायला महाकाव्य थिट पडेल .<br />पण तरीही पाठीत खंजीर खुपसणे हा वाक्प्रचार त्यांच्यावरून रूढ झाला<br />हे सारा देश जाणतो. आणखी काय तर जनता राजा ,,,साक्षात महाराजांशी तुलना ?<br />अरे महाराजांच्या नखाच्या वार्यालाही उभे राहावे ईतकी तरी लायकी आहे का या माणसाची?<br />शेतकऱ्यांच्या शेतातील एकही उसाच्या कांड्याला हात लावू नये अशी सक्त ताकीद असायची महाराजांची ,<br />आणि हा माणूस? उसाच्या कांड्यालाच&nbsp; नाही त्याच्या चीपाडाला नाही सोडत.<br />असो महाराजंची बाजू मी मांडवी ईतका मी मोठा नाही.<br />आणि तीही या भुक्कड पवारासाठी?<br />काल अण्णा म्हणाले ,एकाच कानाखाली ,,,<br />तर सारी पवार पिलावळ गेली राळेगण सिदीला काय तर म्हणे आत्मक्लेश ?<br />हाच आत्मक्लेश तेव्हा नाही करावासा वाटला जेव्हा मावळातील लोकांना शेतकऱ्याला<br />कमरेखाली गोळ्या घालून मारण्यात आले ?<br />काय करत होते जाणता राजा?<br />मत पेटीला रंगपेटी कुणी बनवल?<br />जाणता राजानं<br />मराठवाड्यात दंगली कुणामुळे झाल्या ?<br />जाणता राजामुळे .<br />मराठवाडा विद्या पिठाला बाबासाहेबच कुणी दिल?<br />जाणत्या राजानं <br />विदर्भ शेतकऱ्याच्या पाठीत खंजीर खुपसला कोणी....???<br />जाणता राजानं<br />राह्य सहकारी बँक लुटली कोणी....??<br />जाणता राजानं<br />लातूरच्या भूकंपात भ्रष्टाचार केला कोणी....??<br />जाणता राजानं<br />अन्नधान्याची टंचाई करून महागाई वाढविली कोणी.....???<br />जाणता राजानं<br />अण्णांवर सातत्याने टीका केली कोणी...???<br />जाणता राजानं<br />स्वतःच्या&nbsp; स्वार्थासाठी महाराष्ट्राची आन,बाण आणि शान विकली कोणी...??<br />जाणता राजानं<br />मराठी तरुणाला भिकेला लावले कोणी...???<br />जाणता राजानं<br />प्रत्येक गोष्टीत राजकारण केले कोणी....??<br />जाणता राजानं<br />स्वाभिमानाच्या नावाखाली काढलेल्या पक्षाला सत्तेसाठी लाचार व्हायला लावले कोणी...??<br />जाणता राजानं<br />हरविनदार सिंगने केलेला हल्ला हि फक्त प्रतिकृती होती...पिक्चर अजून बाकी आहे....ज्याला जी भाषा कळते त्याच भाषेत उत्तर दिलंय....<br />जे काम मराठी माणसाने करायला हवे होते ते एका सरदाराने केले.......<br /><b></b><br /><b>म्हणून आई भवानी कडे मी आज मागण मागतोय</b><br /><b>शिखंना जसा राग येतो तसा मराठी माणसाला कधी येणार?</b><br /><b>आई तुझ्या चरणी एकाच प्राथना पवारच्या दुसर्या कानाखाली मारणारा जन्माला घाल .</b><br /><b>पण थांब असा जन्माला घालणार असशीलच तर ते भग्य माझ्याच पदरी टाक</b><br /><b>जेणे करून आज पर्यंत झालेल्या केलेल्या पापच निदान क्षालन तरी होईल.</b>तेव्हा पवार वेळीच सुधारा नाहीतर जनता आहेच.......हल्ल्याचा आम्हाला अभिमानाच आहे आणि तो असायालाच हवा....<br />एका राजकारण्याच्या कानफाडीत मारल्या वर संपूर्ण महाराष्ट्र बंद होतो ,संसदेत त्याची चर्चा होते........<br />ज्या भूमीत छत्रपती शिवाजी महाराजांनी सोन्याचा नांगर फिरवला त्याच भूमीत आज हजारो शेतकरी आत्महत्या करतात ......<br />त्यांच्या वर अन्याय होतो.....तेव्हा का नाही महाराष्ट्र बंद होत???? तेव्हा का नाही संसदेत चर्चा होत?????.<br /><b></b><br /><b>तेव्हा लक्षात ठेवा मित्रानो......</b><br /><b>पवारांचा अपमान म्हणजे महाराष्ट्राचा अभिमान आहे.....आणि आपण सगळ्यांनी मिरवला पाहिजे.</b><br /><br />आंतरजालावरून साभार<b> </b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-2996091530311068490?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-44746258504414051902011-11-28T09:36:00.001+05:302011-11-28T09:36:27.155+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">अलीकडेच जगप्रसिद्ध ‘हॉपकिन्स इन्स्टिट्यूट’मधल्या शास्त्रज्ञांनी प्रदीर्घ संशोधन करून असा शोध लावलाय की, गणित येणं न येणं याचा हुशारीशी काही संबंध नाही. ते तुमच्या मेंदूतील काही ‘सेल्स’वर अवलंबून असते.<br />गणित हा विषय मला कधीही आवडला नाही. आवडला नाही कारण आला नाही. गणितात कसेबसे पास होण्यापुरते मार्क मिळवायचे याच्यापुढे माझी महत्त्वाकांक्षा गेली नाही. पन्नासपैकी सतरा, शंभरपैकी पस्तीस. परीक्षेत प्रश्‍नपत्रिका वाचल्यावर आपण पासिंग मार्क कसे मिळवणार हेच मला कळत नसे. याला पास कसं करायचं हे शिक्षकांनाही कळत नसे. शेवटी ते आपले नापास करून टाकत. मलाही गणित सुटल्यासारखं हायसं वाटायचं. चुकून गणितात पास झालो असतो तर मी गणितज्ञ व्हावं असं माझ्या पालकांना व मलाही वाटलं असतं आणि मग जे काही आयुष्याचं गणित झालं असतं ते सोडवण्यासाठी प्राणाची किंमत मोजावी लागली असती. गणितापेक्षा भूगोल परवडला. भूगोलापेक्षा नागरिकशास्त्र परवडलं. नागरिकशास्त्रापेक्षा भूमिती परवडली... ही यादी मोठी आहे, पण इथेही अमक्यापेक्षा गणित परवडलं हे बोलायला माझी जीभ रेटत नाही. पाढे माझ्या जिभेवर होते. थँक्स टु माय आजीज रिलेंटलेस एफर्टस्, पावकी, निमकी, पाऊणकी, सव्वाकी, दीडकी, अडीचकी यांचे माझ्या जिभेवर थर होते, पण म्हणून काही मला एकही गणित सुटत नसे. पेपरात ‘अडीचकी लिहा’ असं काही आलं असतं तर मी पैकीच्या पैकी गुण मिळवले असते, पण आम्हाला येत नाही तेच वेचून वेचून विचारायचं ही विकृती त्या काळी पेपर काढणार्‍यांमध्ये बोकाळली होती. मला नेमत नाहीत म्हणून नाहीतर प्रश्‍नपत्रिकेत मी स्वच्छ लिहिलं असतं ‘या विषयात तुम्हाला जे येतंय ते लिहा.’ पोरांच्या ज्ञानाची कसोटी घेता की अज्ञानाची? शंभरपैकी पस्तीस गुण मिळवून पास होणारा पासष्ट टक्के अज्ञान बाळगून असतोच ना? शंभरातून पस्तीस गेले की, पासष्ट राहतात हा हिशेब तोंडी करणार्‍याला गणित येत नाही असं तुम्ही म्हणताच कसं? बायकोजवळ घरखर्चाला म्हणून दहा हजार रुपये दिले की, बघता बघता ते संपून कसे जातात हे कॉंप्लिकेटेड गणितही ज्याला कळतं त्याला गणित येत नाही’...<br />काळ माझा नेहमीच वैरी होता. काम करणं हा माझा पिंड नव्हता. वेग माझ्या तब्येतीला मानवत नव्हता. मग आता तुम्हीच सांगा, काळ-काम-वेग यांची ती तिरपागडी उटपटांग गणितं मला कशी येणार? आर यू गोइंग टु ब्लेम मी फॉर दॅट? कोणा रिकामटेकड्या निरुद्योगी माणसाने हौदात दोन तोट्यांनी पाणी आत सोडायचा व एका तोटीने बाहेर सोडायचा टाइमपास खेळ खेळला तर आमचा त्यात संबंध येतो कुठे? हौद भरायला किती वेळ लागेल हे त्याला विचारा. आम्ही सांगितलं होतं, पाणी आतबाहेर करायचे धंदे करायला? हे चांगलं आहे. बिनडोकपणाचे उपद्व्याप यांचे आणि उत्तरे आम्ही द्यायची. नाही देत जा... हे असंच उत्तर मी एका परीक्षेत लिहिलं होतं. वास्तविक माझा युक्तिवाद बिनतोड होता, पण त्या गणिताच्या मास्तुरड्याला तो काय कळणार? आकड्यांच्या जगात सदैव वावरणार्‍या माणसाला माझ्याच बाबतीत शून्य हा एकच आकडा का दिसायचा? माझ्या प्रखर बुद्धीचं तेज जोखण्यासाठी गणित ही मोजपट्टी अगदीच थिटी आहे, ही साधी गोष्ट त्यांना कळत नव्हती. माणूस मोठा व कर्तृत्ववान होण्यासाठी त्याला गणित यावं लागत नाही. नेपोलियन, शेक्सपियर, मोझार्ट, राजा रविवर्मा, महंमद अली, एलिझाबेथ टेलर, भीमसेन जोशी, गारफिल्ड सोबर्स, लता मंगेशकर हे काय गणितज्ञ होते? मी तरी कुठाय?<br />अलीकडेच जगप्रसिद्ध ‘हॉपकिन्स इन्स्टिट्यूट’मधल्या शास्त्रज्ञांनी प्रदीर्घ संशोधन करून असा शोध लावलाय की, गणित येणं न येणं याचा हुशारीशी काही संबंध नाही. ते तुमच्या मेंदूतील काही ‘सेल्स’वर अवलंबून असते. बघितलंत? माझ्यासारख्या अत्यंत हुशार माणसाला गणितात अजिबात गती नाही यावरूनच त्याचा हुशारीशी संबंध नाही हे मी ओळखलं होतं (‘हॉपकिन्स इन्स्टिट्यूट’ला त्यासाठी काही वर्षे लागली. मला एकट्याला भेटले असते तर चुटकीसरशी त्यांचं संशोधन पूर्ण झालं असतं).<br />मी सायन्सला गेलो नाही. कारण तिथं गणित असतं असं माझ्या वडिलांच्या हॉस्पिटलमधील एक वॉर्डबॉयने मला सांगितलं. मी कॉमर्सला गेलो नाही. कारण तिथे ‘अकाऊंटन्सी’ वगैरे विषयात गणित असतं असं माझ्या वडिलांच्या हॉस्पिटलातील एका नर्सने मला सांगितलं. आर्टस्ला गणित असतं असं माझ्या वडिलांच्या हॉस्पिटलातील एखाद्या आयाने मला सांगितलं असतं तर मी कॉलेजमध्येच गेलो नसतो व सचिन तेंडुलकरसारखा लोकप्रिय झालो असतो.<br />माझं असं अभ्यासपूर्ण व प्रामाणिक मत आहे की, गणित हा विषय कुठल्याही अभ्यासक्रमात असू नये. एक ‘कॅलक्युलेटर’ खिशात असला की झालं.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4474625850441405190?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-7199035613500003112011-11-25T22:32:00.001+05:302011-11-25T22:33:05.450+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">सिगारेटचा जेंव्हा तुम्ही<br /> मजेत घेता मस्त झुरका<br /> आवडलेल्या आमटीचा<br /> आवाज करीत मारता भुरका<br /> विश्वास ठेवा यात काही पाप नाही<br /><span class="text_exposed_show"> ......आनंदाने जगायचं नाकरणं<br /> याच्यासारखा दुसरा शाप नाही<br /> <br /> जबरदस्त डुलकी येते<br /> धर्मग्रंथ वाचता वाचता<br /> लहान बाळासारखे तुम्ही<br /> खुर्चीतच पेंगू लागता<br /> विश्वास ठेवा यात काही पाप नाही<br /> आनंदाने जगायचं नाकरणं<br /> याच्यासारखा दुसरा शाप नाही<br /> <br /> देवळापुढील रांग टाळून<br /> तुम्ही वेगळी वाट धरता<br /> गरम कांदाभजी खाऊन<br /> पोटोबाची पूजा करता<br /> विश्वास ठेवा यात काही पाप नाही<br /> आनंदाने जगायचं नाकरणं<br /> याच्यासारखा दुसरा शाप नाही<br /> <br /> प्रेमाची हाक येते<br /> तुम्ही धुंद साद देता<br /> कवितेच्या ओळी ऐकून<br /> मनापासून दाद देता<br /> विश्वास ठेवा यात काही पाप नाही<br /> आनंदाने जगायचं नाकरणं<br /> याच्यासारखा दुसरा शाप नाही<br /> <br /> <br /> मंगेश पाडगावकर</span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-719903561350000311?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-77149692856842810332011-11-21T21:51:00.001+05:302011-11-21T21:52:13.946+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">मी पाहतो तिथे तू दिसतोस,<br /> कोण बोलेल तू फक्त मंदिरतच असतोस....<br /> <br /> मी पाहतो जेव्हा आईला घरात वावरताना,<br /> तेव्हा नेहमी जाणवतो तूच आहेस माझी काळजी घेताना...<br /> <br /> मी पाहतो जेव्हा बाबाना माझयावर रागावताना,<br /> तेव्हा नेहमी जाणवतो तूच आहेस मला समाजावताना....<br /> <br /> मी पाहतो जेव्हा शाळेत गुरुजी शिकवताना,<br /> तेव्हा नेहमी जाणवतो तूच आहेस मला मार्ग दाखवताना.....<br /> <br /> तू तर नेहमी माझया सोबतच असतोस,<br /> मग,कोण बोलेल तू फक्त मंदिरातच असतोस....<br /><br />आंतरजालावरून साभार </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-7714969285684281033?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-64702385606463910382011-11-19T07:03:00.001+05:302011-11-19T07:04:38.708+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">मराठी माणूस आणि व्यवसाय<br /> <br /> मराठी माणूस आणि व्यवसाय<br /> खरे खोटे मला माहिती नाही पण पुढे सांगीतलेल्या कथेतील घटना अगदिच अशक्य आहे असे मात्र नाही.<br /> <br /><span class="text_exposed_show"> एका सरकारी खात्याचे एक टेंडर निघालेले असते , नेहेमीप्रमाणे त्यांनी त्यांच्या अंदाजाप्रमाणे त्याचे बजेट ठरवलेले असते, की या प्रोजेक्ट्चा खर्च रू.१५ लाख येइल .<br /> अनेक जणांच्या कोटेशन मधून तीन जणांना साहेब चर्चेला बोलावतात .<br /> पहीला येतो आमचा मराठी माणूस...............<br /> साहेब-<br /> <br /> आता बघा आमचा अंदाज होता १५ लाखाचा पण तुमचे कोटेशन आहे २० लाखाचे ,सांगा कसे काय करायचे?<br /> सांगा किती कमी करताय?<br /> मराठी माणूस—<br /> <br /> हे बघा साहेब जे काय कोटेशन भरले आहे ते अगदी बरोबर आहे यात काही कमी होणार नाही ,आ्म्ही क्वालीटीत काहीही तड्जोड करत नाही, सर्व पार्ट अस्सल वापरतो आमच्याकडे डुप्लिकेट माल वापरत नाही, अहो आमचा ख्रर्चच मुळी १८ च्या घरात जातोय ,त्यामुळे यामधे काहीही कमी होणार नाही.<br /> <br /> साहेब –<br /> <br /> बर तुम्ही जरा बाहेर बसा मी इतर लोकांशी बोलतो आणि तुम्हाला कळवतो.<br /> <br /> यानंतर येतो एक सरदारजी<br /> <br /> साहेब-<br /> <br /> बोला ! तुमचे काय …..तुमचे कोटेशन आलय २५ लाखाचे काय म्हणणे आहे तुमचे ?<br /> <br /> २५ लाख म्हणजे फारच जास्त होतात नाही का ?<br /> <br /> सरदार-<br /> <br /> क्या साहबजी समझ लो महंगाइ कितना बढ गया है ,हर चीज का दाम बढ गया है, हमे पता है आपको टाँप क्वालिटी चाहिये ,तो हम भी टाँप क्वालिटी का माल देंगे,और आप्को भी मालूम है आपके ऑफ़ीस मे भी हर जगह देना पडता है<br /> <br /> साहेब-<br /> <br /> फिर भी हे जरा जास्तच होतात<br /> <br /> सरदार-<br /> <br /> क्या साहबजी समझ लो आपको भी इसमे दो रखा है<br /> <br /> साहेब –<br /> <br /> बर तुम्ही जरा बाहेर बसा मी इतर लोकांशी बोलतो आणि तुम्हाला कळवतो.<br /> <br /> यानंतर येतो एक मारवाडी<br /> <br /> साहेब-<br /> <br /> बोला ! तुमचे काय …..तुमचे कोटेशन आलय ३० लाखाचे काय म्हणणे आहे तुमचे ?<br /> <br /> ३० लाख म्हणजे फारच जास्त होतात नाही का ?<br /> <br /> मारवाडी-<br /> <br /> सायेब ते सर्व जरा बाजूला ठेवा आणि आमचे ऐका कोणि काय कोटेशन भरलय आम्हाला सगळं म्हायतीय<br /> <br /> आपण असे करा तुम्ही ऑर्डर आमच्या नावाने काढा आम्ही त्या मराठी माणसाकडून काम करून घेतो त्याचे त्याला पैसे देवून टाकतो ,तुम्ही पेमेंट्चे काम त्यवढे लवकर करा ,त्या मराठी माणसाकडून आम्ही १५ लाख देवून काम करून घेतो वरच्या १५ तले निम्मे तुमचे निम्मे आमचे.<br /> <br /> पुढे काय झाले ते सांगायला नकोच नाही कां???</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span>आंतरजालावरून साभार</span><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"> </span></span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-6470238560646391038?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-16076089411865320022011-11-18T22:52:00.001+05:302011-11-18T22:53:49.968+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><div class="text_exposed_root text_exposed" id="id_4ec693c6a05937292221610">माझा महाराष्ट्र<br /> <br /> या नावातच सारं काही आलं!<br /> महाराष्ट्र !<br /><span class="text_exposed_show"> या राष्ट्रात विवधता अगदी ठासून भरलेली आहे!<br /> इतिहास, निसर्ग, कला, साहित्य, पाककला ह्या सगळ्यात इतकं वैविध्य क्वचितच जगात आढळेल!<br /> <br /> ह्या राष्ट्राची माती पवित्र आहे! ह्याच मातीतून शिवाजी, संभाजी जन्माला आले! ह्याच मातीत स्वराज्याचे बीज परले गेले! इथेच ते फळाला आले! इथेच अनेक अनामी वीर स्वराज्यासाठी लढले आणी कैक धारातीर्थी पडले! इथली माती त्यामुळेच लाल असेल का?<br /> <br /> जेव्हा मुजोर औरंग्या ३ लाख सैन्य घेउन टीचभर स्वराज्यावर चाल करून आला तेव्हा संभाजी नावाच्या एका 'पोराने' पहिली नऊ वर्षे आणी नंतर इथल्याच संताजी-धनाजी ह्यानी मोगली बकासुरास इथेच गाडले! पुढल्या काही वर्षातच त्याच मोगलांच्या दिल्लिचं तख्त काबिज़ करून ह्या महाराष्ट्राचा भगवा अगदी अटकेपार फडकला! ही ताकत आहे इथल्या मंनगटातली!<br /> जितका रंजक इथला इतिहास तितकाच इथला निसर्ग वैविध्यपूर्ण!<br /> <br /> इथला कोंकण किनारा,इथला समुद्र, इथले सह्याद्री पर्वत, इथली घनदाट अरण्ये...<br /> इथली वन्यजीवसृष्टी देखील विविधतेने नटलेली आहे! इथली फळ ही जगप्रसिद्ध आहेत! सर्व दुनियेला वेड लावणारा फळांचा राजा हापूस आंबा देखील महाराष्ट्राचाच!<br /> <br /> हा राकट, कणखर महाराष्ट्र कलाकारांचा देश देखील आहे! ह्या मातीला कलादेवतेच वरदान आहे! सतार इथेच जन्माला आली! वारली कला, बिद्रि कला, सावंतवाडीची लाकडी खेळणी, कोल्हापुरी चपला हे सारे प्रसिद्ध तर आहेतच पण महाराष्ट्रातील वस्त्रोद्योग हा अगदी पूर्वापार चालत आलेला आहे! पैठणी, नारायणी पेठ ह्या साड्या म्हणजे इथली शान आहेत!<br /> <br /> इथली झणझणीत लावणी, खडे पोवाडे, कोळी गीत, भारुड हे सर्वांना भुरळ घालतात! इथली रंगभूमी, इथली नाट्यगीत सारी जगावेगळी!<br /> <br /> भारतातील पहिला चित्रपट देखील ह्याच भूमीत तयार झाला!<br /> अशी आहे महाराष्ट्राची कला परंपरा!<br /> <br /> मराठी साहित्य म्हणजे रत्न-हिरे ह्यानी खचून भरलेली खाण आहे.<br /> पु.ल. देशपांडे,कुसुमाग्रज, आचार्य अत्रे, रणजीत देसाई, शिवाजी सावंत, कवी ग्रेस, बालकवी ही ह्या खाणीमधली काही रत्ने!<br /> <br /> विनोदी, ऐतिहासिक, विडंबनात्मक .... जी जी श्रेणी तुम्ही शोधाल त्या त्या श्रेणीत तुम्हाला मराठी पुस्तक सापडतील!<br /> <br /> <br /> ७०० पेक्षा अधिक वर्षांचा वारसा लाभलेली ही आमची मायबोली ह्या प्रचंड साहित्य परिवाराने आणखीच खुलते!<br /> <br /> महाराष्ट्रीय जेवण म्हणजे तर स्वर्गाहून सुंदर!<br /> इथली पुरणपोळी, थालीपीठ, चकली ,चिवडा, श्रीखंड सगळ्यांना तौक आहे पण इथल्या प्रत्येक शहराला आपली एक पाक संस्कृती लाभलेली आहे.<br /> <br /> मुंबईचा वडा पाव,नागपूरच्या सावजी समुदायाचे तिखट जेवण,वडे-भात, कोल्हापुरचा तांबडा-पांढरा रस्सा,मिसळ, सातारी कन्दी पेढे, पुणेरी मिसळ, कोंकणी आणी मालवणी जेवण....अहाहा! पाणी सुटल तोंडाला! हे तर फक्त मोजके नमुने आहेत!<br /> <br /> तर असा आहे आमचा महाराष्ट्र! कणखर आणि राकट तरी सर्वांस माया लावणारा आणि जपणारा.....!!!!</span></div></span></span></h6><div class="mvm uiStreamAttachments clearfix" data-ft="{&quot;type&quot;:10}"><div><span style="font-size: small;"><a class="uiPhotoThumb largePhoto" data-ft="{&quot;type&quot;:41}" href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid=238257996229329&amp;set=a.183606748361121.58788.183589785029484&amp;type=1&amp;ref=nf" rel="theater" title="माझा महाराष्ट्रMajha Maharashtraया नावातच सारं काही आलं!महाराष्ट्र !या राष्ट्रात विवधता अगदी ठासून भरलेली आहे!इतिहास, निसर्ग, कला, साहित्य, पाककला ह्या सगळ्यात इतकं वैविध्य क्वचितच जगात आढळेल!ह्या राष्ट्राची माती पवित्र आहे! ह्याच मातीतून शिवाजी, संभाजी जन्माला आले! ह्याच मातीत स्वराज्याचे बीज परले गेले! इथेच ते फळाला आले! इथेच अनेक अनामी वीर स्वराज्यासाठी लढले आणी कैक धारातीर्थी पडले! इथली माती त्यामुळेच लाल असेल का?जेव्हा मुजोर औरंग्या ३ लाख सैन्य घेउन टीचभर स्वराज्यावर चाल करून आला तेव्हा संभाजी नावाच्या एका 'पोराने' पहिली नऊ वर्षे आणी नंतर इथल्याच संताजी-धनाजी ह्यानी मोगली बकासुरास इथेच गाडले! पुढल्या काही वर्षातच त्याच मोगलांच्या दिल्लिचं तख्त काबिज़ करून ह्या महाराष्ट्राचा भगवा अगदी अटकेपार फडकला! ही ताकत आहे इथल्या मंनगटातली!जितका रंजक इथला इतिहास तितकाच इथला निसर्ग वैविध्यपूर्ण!इथला कोंकण किनारा,इथला समुद्र, इथले सह्याद्री पर्वत, इथली घनदाट अरण्ये...इथली वन्यजीवसृष्टी देखील विविधतेने नटलेली आहे! इथली फळ ही जगप्रसिद्ध आहेत! सर्व दुनियेला वेड लावणारा फळांचा राजा हापूस आंबा देखील महाराष्ट्राचाच!हा राकट, कणखर महाराष्ट्र कलाकारांचा देश देखील आहे! ह्या मातीला कलादेवतेच वरदान आहे! सतार इथेच जन्माला आली! वारली कला, बिद्रि कला, सावंतवाडीची लाकडी खेळणी, कोल्हापुरी चपला हे सारे प्रसिद्ध तर आहेतच पण महाराष्ट्रातील वस्त्रोद्योग हा अगदी पूर्वापार चालत आलेला आहे! पैठणी, नारायणी पेठ ह्या साड्या म्हणजे इथली शान आहेत!इथली झणझणीत लावणी, खडे पोवाडे, कोळी गीत, भारुड हे सर्वांना भुरळ घालतात! इथली रंगभूमी, इथली नाट्यगीत सारी जगावेगळी!भारतातील पहिला चित्रपट देखील ह्याच भूमीत तयार झाला!अशी आहे महाराष्ट्राची कला परंपरा!मराठी साहित्य म्हणजे रत्न-हिरे ह्यानी खचून भरलेली खाण आहे.पु.ल. देशपांडे,कुसुमाग्रज, आचार्य अत्रे, रणजीत देसाई, शिवाजी सावंत, कवी ग्रेस, बालकवी ही ह्या खाणीमधली काही रत्ने!विनोदी, ऐतिहासिक, विडंबनात्मक .... जी जी श्रेणी तुम्ही शोधाल त्या त्या श्रेणीत तुम्हाला मराठी पुस्तक सापडतील!७०० पेक्षा अधिक वर्षांचा वारसा लाभलेली ही आमची मायबोली ह्या प्रचंड साहित्य परिवाराने आणखीच खुलते!महाराष्ट्रीय जेवण म्हणजे तर स्वर्गाहून सुंदर!इथली पुरणपोळी, थालीपीठ, चकली ,चिवडा, श्रीखंड सगळ्यांना तौक आहे पण इथल्या प्रत्येक शहराला आपली एक पाक संस्कृती लाभलेली आहे.मुंबईचा वडा पाव,नागपूरच्या सावजी समुदायाचे तिखट जेवण,वडे-भात, कोल्हापुरचा तांबडा-पांढरा रस्सा,मिसळ, सातारी कन्दी पेढे, पुणेरी मिसळ, कोंकणी आणी मालवणी जेवण....अहाहा! पाणी सुटल तोंडाला! हे तर फक्त मोजके नमुने आहेत!तर असा आहे आमचा महाराष्ट्र! कणखर आणि राकट तरी सर्वांस माया लावणारा आणि जपणारा.....!!!!"><img alt="" class="img" height="180px" src="https://fbcdn-sphotos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/s320x320/312213_238257996229329_183589785029484_586740_314303825_n.jpg" width="225px" /></a></span>&nbsp;</div><div>&nbsp;</div><div>&nbsp;</div><div>&nbsp;</div><div>आंतरजालावरून साभार</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1607608941186532002?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-55119998166480743992011-11-18T22:04:00.001+05:302011-11-18T22:05:42.496+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">जवळच वृद्धाश्रम आहे पण कधीच तिकडे जाण्याचा विचार हि मनात आला नव्हता आला नव्हता..कविता अशीच जमणार नाही म्हणून मग मी विचार केला लिहायचे असेल तर खरेच त्यांची कथा व्यथा जाणून घेतली पाहिजे ;म्हणून मग मी आतमध्ये गेले.तिथे एक आजी बसलेल्या दिसल्या ,मी त्यांचाशी बोलण्याचा प्रयत्न केला... . आजी जेवण झाले का? नाही ग पोरी मला ना<span class="text_exposed_show">ही जाणार आज जेवण ........ पण कसे काय आज या आजीबाई कडे केले येणे.... माज्या म्हातारी शी बोलायला वेळ नसतो कोणाला इकडे ... कधी तरी फोन ची रिंग वजते इकडे ... हेल्लो हेल्लो मनी ऑर्डर पोहचली का?.. म्हणून फोन बंद पडतो ...अन डोळ्यातील अश्रू गालावर पोहचून कंठ दाटतो .... . पुन्हा मी म्हणाले आजी थोडसे तरी खाऊन घ्या... नाही ग पोरी मला नाही आज जाणार जेवण .... माझ्या लेकाचा आज वाढदिवस आहे... मन माझे त्याला आशीर्वाद देण्यासाठी तडपते आहे .... मन त्याचे का माज्यापर्यंत येण्यासाठी अडवत आहे.. पूर्वीसारखे दिवस नाही राहिले आता.. म्हणून प्रेम माझे त्याचाव्रचे अजूनही संपले नाही.... पूर्वीसारखी मन तक्रार नाही करत आता.. म्हणून तो मला घेऊन जाईल विचार करणे अजूनही सोडले नाही ... . थोडा वेळ डोळ्यातले अश्रू पुसत स्तब्ध शून्यात बघत राहिल्या.. लहानपणी एक घास चिऊ चा एक घास कौऊ चा करत घास भरवायचा.. आयुष्यभर एक एक पैसा जपून वापरायचा.. हौस होतीना लेकाला डॉक्टर बनवायचा.. आता रोज एक च विचार करायचा.. एकदा तरी माझ्या पिल्लाला आमची आठवण येते का? एकदा तरी माज्या पिल्लाला आमची काळजी वाटे का? पण अपेक्षा नी आता कसली,इछाच नाही आता उरली.. आई बापांची किंमत नाही ज्याने केली..मजबुरी त्याने सांगितली.. आपली माणसे ज्याला अडगळ वाटली ...आपली माणसे त्याला परकी झाली. .... थोडेसे रागवत.. तुज्या बाबांना मात्र तुज्यावर राग आहे बरे का ,,' आपल्या आईला का कोणी असे वेगळे करते , रक्ताच्या नात्याला का कोणी क्षणात परके करते,, नाही आठवत का रे तुला आम्ही घेतलेले कष्ट..? बरे आहे न सगळे तिकडे? कसे काय फोन विचारायचं नुसते.. इथे सर्वे काही ठीक आहे ,मजेत आहे बाळा .. तू मात्र सुखी रहा ,आनंदात राहा नेहमीच आशीर्वाद असतील बाळा.. फक्त एकच गोष्ट आहे.. आपल्या माणसाच्या प्रेमापासून तू मुकला आहेस.. आपली माणसे कोण ते आता आम्हाला हि उमजले आहे..</span><br /><br />आंतरजालावरून साभार<span class="text_exposed_show"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5511999816648074399?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-19372855986168058272011-11-17T22:46:00.001+05:302011-11-17T22:47:04.648+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">खंड्या म्हणजे किंगफिशर, ह्याच नावाची एक आपल्या देशात समाज उपोयोगी उपक्रम राबवणारी&nbsp; संस्था आहे. ते जीवन पेय बनवतात म्हणून कि काय आपले राज्यकर्ते हे खंड्याच्या संरक्षनार्थ आज आपली सर्व कामे सोडून लागली आहे. काही जण विचारू शकता कि खंड्या नक्की कोण ? तर<br />खंड्या .. फुलाफुला तुन रस जमा करणारा खंड्या!&nbsp; [खंड्याची बियर]<br />खंड्या .. निसर्गाची एक उत्कृष्ट रचना -सुन्दर आणि मोहक खंड्या!! [खंड्याची क्रिकेट टीम आणि चीयर लीडर]<br />खंड्या .. आकाशात उंच उंच उड्न्याचे स्वप्न बघणारा खंड्या ... [खंड्याची विमानसेवा ]<br />हा खंड्या आता आपल्या विमान सेवे मधे कर्ज बाजारी होत आहे म्हणून सर्व जण चिंतेत आहे ... खरे आहे १२१ कोटि च्या देशात माणसांची गर्दी खुप आहे हो पण खंड्यासारखे ध्येय निष्ठ आणि पवित्र&nbsp;लोक दुर्मिळच आणि ते जपणे आपले आद्य कर्तव्य आहे .. आपली संस्कृति आहे ..<br />मला अभिमान आहे कि आपले विश्वास दाते मला नाराज नाही करत आहे आणि हा राष्ट्राचा अभिमान असणारा खंड्या मनापासून जपत आहे अथवा तसे प्रयत्न करत आहे . अहो आज जेव्हा शेतकरी कर्ज प्रश्नावर आन्दोलन करतो तेव्हा हे करोडपति लोक खंड्याचे विमान सेवेचा लाभ घेउनच दिल्लीत जायचे आपली मागणी घेवुन ... मुंबईतील धारावीवासी पण खंड्याचेच विमान सेवा आणि जीवनपेयाचा आस्वाद घेता ...गरिबांचा लाडका आहे तो त्याला जपलेच पाहिजे ... त्याच्या सर्व सेवा ह्या गरीबां साठीच तर आहे ...<br />माझे तर मत आहे कि कांद्या पेक्षा खंड्याला जीवनावश्यक सोयींमधे सामिल करा ...आणि मला देशाचा वार्ताहरांचे मनापासून आभार मानायचे आहेत कारण काल पन्तप्रधान्नाशी जेव्हा हे चर्चा करायला गेले तेव्हा मला वाटले कि हे लोक खंड्याला सोडून भारत-चीन सम्बन्ध, पेट्रोल दरवाढ, शेतकरी आत्महत्या [कारण काल ६ आत्महत्या झाल्या आहे],भ्रष्टाचार असे शुल्लक प्रश्न विचारतील पण नाही !!! विषय निघाला तो खंड्याचाच&nbsp; आणि जिवात जीव आला. आता देशाचे एकच ध्येय एकच नारा ..<br />&nbsp;खंड्याला वाचवा !!! खंड्याला वाचवा<br /><br />आंतरजालावरून साभार </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-1937285598616805827?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-33868099228829850412011-11-17T22:18:00.001+05:302011-11-17T22:23:11.320+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}" style="font-size: small;">राग आणि स्पर्श (वाचनात आलेला लेख)<br /> <br /> त्या दिवशी ‘तो’ आपल्या एका मित्राला घरी जेवायला घेऊन आला. तो असा अचानक एक पाहुणा आणणार आहे, हे त्याने तिला फोन करून सांगितलेही नव्हते. अगदी जेवणाच्या वेळी ‘तो’ आल्याने तिची खूप गडबड उडाली. पुन्हा भाताचा कुकर लावायला लागला. भाजी करावी लागली. मनातून ती खूप चिडली होती; पण त्या मित्राच्या समोर तिने राग दाखवला नाही. त्याला आग्रहाने जेवायला वाढले. वहिनींची चौकशी केली. <span class="text_exposed_show">मित्र निघून गेल्यानंतर मात्र ती ‘त्याच्या’ बेजबाबदारपणाबद्दल खूप बोलू लागली. ऐनवेळी उडालेल्या धांदलीचा सर्व राग तिच्या बोलण्यातून बाहेर पडत होता. सुरुवातीला ‘त्याने’ही काही कारणे देण्याचा प्रयत्न केला; पण नंतर तो शांत राहिला. तिचे बोलून झाल्यानंतर ‘त्याने तिच्या खांद्यावर हळुवार हात ठेवला आणि म्हणाला, ‘सॉरी, चुकलं माझं, चल तू जेवून घे. मी वाढू का तुला?’ त्याच्या या वाक्यानं आणि प्रेमळ स्पर्शानं तिचा सगळा राग कुठल्या कुठं निघून गेला. तिनं डोळे पुसले. ती मनापासून हसली आणि आपल्या जेवणाची तयारी करू लागली.<br /> असं का घडतं?<br /> <br /> बहुसंख्य स्त्रिया स्पर्शाची भाषा जाणतात. त्यामुळेच दोन मैत्रिणी एकमेकींना भेटल्या की, एकमेकींचा हात हातात घेतात. एखादे गोंडस बाळ दिसले की, त्याला उचलून त्याची पप्पी घेतात. तिची त्वचा त्याच्या त्वचेपेक्षा अधिक पातळ आणि संवेदनशील असते. त्याला स्पर्शाची भाषा वगैरे समजणे थोडे कठीणच, तिला मात्र स्पर्शाची भाषा समजते. त्यामुळेच त्याने तिच्या खांद्याला केलेला स्पर्श खरा आहे, त्याला खरच स्वतची चूक जाणवली आहे, हे तिला जाणवलं आणि तिचा राग पळाला. तिच्या, संवेदनशील नाजूक त्वचेला स्पर्शाची अपेक्षा असते. ‘त्याने’ कोणतीही अपेक्षा न ठेवता प्रेमाने स्पर्श करावा. हातात हात घ्यावा, पाठीवर थोपटावे असे तिला वाटत असते. त्यालाही स्पर्शाची भूक असते; पण ती ठराविक कारणासाठीच! असा उगाचच निर्हेतूक स्पर्श त्याच्या लक्षातच राहत नाही; पण तिच्यावरचे प्रेम दाखवण्यासाठी तो लक्षात ठेवायला हवा.<br /> <br /> त्याची दुसरी हुशारी म्हणजे तो पटकन ‘सॉरी’ म्हणाला. आपली चूक मान्य करतो तो आदर्श माणूस; पण चूक नसतानाही सॉरी म्हणतो तो आदर्श नवरा ! ‘ती’ काही वाद घालू लागली की कोणतेही आग्यरुमेंट न करता ‘सॉरी’ म्हटले की वाद संपूनच जातो, हे आता त्याच्या लक्षात आले आहे. बायकोला ‘सॉरी’ कसं म्हणायचं हा पुरुषी अहंकार बाजूला ठेवला, तर भांडणाच्या प्रसंगाचाही शेवट गोड होऊ शकतो.<br /> - डॉ. यश वेलणकर</span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-3386809922882985041?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-62501967586978783162011-11-16T22:43:00.001+05:302011-11-16T22:51:38.341+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uTqbaMqGw1o/TsPvXs1YOLI/AAAAAAAACPE/4b45Xz0u-QA/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://1.bp.blogspot.com/-uTqbaMqGw1o/TsPvXs1YOLI/AAAAAAAACPE/4b45Xz0u-QA/s400/1.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />मराठी माणूस विसरून चाललाय<br />आपले मराठी पण<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;मराठी माणूस आपला विसरून<br />स्वाभिमान जगतोय क्न्हुन<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;स्वराज्य तुम्ही उभ केलत<br />तोरण्याचा पाया खणून<br />पण हे विसरून , मराठी माणसाचे<br />मराठीपण बसलय लपून<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;पैसा - पैसा करतोय हर एक मनुष्य<br />आपले लबाडपण दडवून<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;कायदा फसलाय मोठ्याच्या घरात<br />कारण तिथे असते पैशांची वरात<br />म्हणून कायदा खातोय त्यांचा चारा<br />कारण त्यांच्या भोवती<br />लागलाय पैशांचा पहारा<br />आणि यात जातोय<br />गरीब मरून<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;तुमच्या काळात मराठी मावळा<br />मनी ठेवायचा विचार<br />'' जिंकू किवा मरू ''<br />पण आजचे काही मराठी संपून<br />चाललेत पिऊन दारू<br />आणि आम्ही हे पाहतोय केवळ<br />डोळे भरून<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;तुम्ही उभ केलत मराठी साम्राज्य<br />कपाळी आई भवानीचा मळवट<br />भरून<br />एवढे गड जिंकले<br />कपाळी भंडारा माखून<br />आणि कइक मावळ्यांचे रक्त सांडून<br />पण आज मराठी माणूस हे<br />विसरत चाललाय पैशाचा मोह धरून<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;तुम्ही नसता तर, उभ राहिला<br />नसत आज मराठीपण<br />मग कसा राहिला असता आज<br />मराठी माणूस मान वर करून<br />आणि हेच नेमक तो चाललाय विसरून<br />राजे केवळ तुम्ही नाहीत म्हणून .....<br /><br />&nbsp;म्हणून राजे तुमच्या चरणी एकच प्रार्थना<br />याव तुम्ही पुन्हा जन्माला !<br />आणि सांगावा अर्थ मराठी माणसाला<br />आपल्या मराठी पणाचा !<br /><br />&nbsp;लेखक : श्री विक्रम भोसले </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-6250196758697878316?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-83369302315522217322011-11-13T16:46:00.001+05:302011-11-13T16:47:10.978+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">मित्रांचे कट्टे आजकाल ओसंच पडतात..<br />कुणी 'orkut' वर तर कुणी 'Facebook' वर जमतात..<br /><br />...प्रत्यक्ष भेटीत सगळेच बुचकळयात पडतात..<br />कारण सगळे विषय 'chat' वरच संपलेले असतात..<br /><br />मग 'chat' वर भेटूच " याचं Promise होतं..<br />आणि संभाषणातून 'Sign out' के लं जातं. ..<br /><br />'लाल' 'हिरव्या ' दिव्यांच्या गर्दित मग हरवायला होतं...<br />घट्ट पकडलेलया हातांनाही सैल सुटायला होतं..<br /><br />'Available' आणि 'Busy' मध्ये<br />प्रतेकाचा status घुटमळत राहतो...<br />आपणहून add केलेल्या मित्रपासून लापन्यकारिता<br />'Invisible'चा आडोसा घेतला जातो..<br /><br />ताप आल्याच आजकाल आईच्या आधी 'Facebook' ला कळत..<br />औषध पेक्षा 'Take Care' च्या डोसेजनीच तापालाही पळायला होतं..<br /><br />मनातलं सगळं 'Facebook' वर ओकायची<br />मैत्रीत गरजच का असावी?<br />नात्यांना धरून ठेवायला<br />'Net''ची जाळीच का असावी?<br /><br />कधीतरी वाटतं पुन्हा कट्ट्यावर जमावं..<br />'chat' ला गप्पानी आणि 'Smile' ना हस्यानी replace करावं..<br /><br />शब्दापेक्षा सोबतीचं सामर्थ्य जास्त असतं<br />मैतीचं खरं समाधान खंद्यावरच्या हातात असतं....<br /><br />चला तर पूर्वी चे दिवस पुन्हा अनुभावुया ,<br />मैत्रीला technology पासून जपून ठेवुया ..<br /><br /><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span style="font-size: small;"><span style="font-weight: normal;">आंतरजालावरून साभार</span></span></h6><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-8336930231552221732?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-61582913063484512752011-11-13T16:44:00.001+05:302011-11-13T16:46:16.913+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span style="font-size: small;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}">फार फार वर्षापूर्वीची गोष्ट आहे,कोणे एके काळी मी देखील शाळेत जात होतो.<br /> शाळेबाहेर लागलेल्या रांगेमध्ये ,मी देखील मिसळून जात होतो.<br /> <br /> इतिहास आणि भूगोल ,शिक्षकांच्या नजरेने पाहत होतो.<br /> मराठीच्या कवितेत अन धड्यांमध्ये, तासंतास रमून जात होतो .<br /><span class="text_exposed_show"> <br /> पायथागोरस आणि न्यूटनला , मनापासून शिव्या घालत होतो.<br /> "अनु" आणि "रेणू" ला मात्र तिरक्या नजरेने बघत होतो .<br /> <br /> पुस्तक तोंडासमोर धरून, हळूच डुलकी घेत होतो,<br /> कांटाळवाण्या तासाला, मित्रांसोबत फुल्लीगोळा खेळत होतो.<br /> <br /> मधल्या सुट्टी मध्ये एकत्र जमून, सर्वजन डब्बा खात होतो,<br /> डब्यामधली गोड पोळी मात्र, लपून छपून ठेवत होतो .<br /> <br /> तो माझा निरागसपणा कोठे तरी हरवला होता,<br /> माझ्या आठवणीच्या कोपऱ्यात कुठेतरी "शिरोडकर" ला शोधत होता,<br /> <br /> शाळेसारखी मजा आता कशी काय येणार ,<br /> आता मीटिंग शेड्यूल मध्ये सार जीवनच अडकून राहणार .<br /> <br /> काल McD मध्ये बर्गर खाताना शाळेतील न्याहरी आठवली ,<br /> शाळेच्या हूरहुरीने हि कविता सुचवली.<br /> <br /> शाळेतील ती मजा, अजून ठसली आहे माझ्या मनी,<br /> खरंच मित्रांनो ..... निघून जातात ते क्षण अन राहतात त्या फक्त आठवणी....</span></span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span style="font-size: small;"><span style="font-weight: normal;">आंतरजालावरून साभार</span></span></h6><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-6158291306348451275?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-46081382967096581832011-11-13T14:49:00.001+05:302011-11-13T14:53:15.471+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-LX7P3Kgt5V8/Tr-L-rakbqI/AAAAAAAACO8/UM-rBixaVM0/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="243" src="http://4.bp.blogspot.com/-LX7P3Kgt5V8/Tr-L-rakbqI/AAAAAAAACO8/UM-rBixaVM0/s400/3.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-4608138296709658183?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-73128445766042655922011-11-12T22:48:00.001+05:302011-11-12T22:52:26.270+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}" style="font-weight: normal;"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}" style="font-size: small;">मासाहेब, उद्या आम्ही खान भेटीला जाऊ. जगदंबा आमच्या पाठीशी आहेच पण काही बरं वाईट झाले तर आपले राज्य ..."<br /> "शिवबा...........<br /> "तुम्ही काळजी करू नका. जर तुमच्या जीवाला काही बरे वाईट झाले तर आम्ही समजून जाऊ कि आम्ही आधीपासूनच निपुत्रिक होतो म्हणून. पण आमच्यामुळे तुमचा धीर खचून जाता कामा नये "<br /> <br /> जिथे पोरं मरणासाठी उभी केली जातात तिथे पोरं मेल्यावर सुद्धा जिवंत राहतात.<br /><span class="text_exposed_show"> <br /> महाराजांनी जावळी मारली आणि विजापूरची आदिलशाही पार थरारून गेली. सह्याद्रीचा हा वाघ आता डोईजड झाला होता. ह्याचा बंदोबस्त करणे म्हणजे काळाची गरज झाली होती. म्हणून बड्या बेगमने भर दरबारात आवाहन केले - ''कोण? कोण जाईल सह्याद्रीच्या त्या गुहेत? कोण पकडेल त्या वाघाला?'' सगळ्यांची जुबान बंद, डोळे जमिनीचे वेध घेत, मुंड्या खाली झुकल्या होत्या. बडी बेगम आग ओकत होती," ऐसा कोई माईका लाल नही, ऐसा एक भी मर्द नही इस बिजापुर दरबार में?" उत्तर काही येत नव्हते. पानाचे विडे जसे होते तसे तबकात निपचित पडले होते.<br /> <br /> "हम जायेंगे बेगम साहिबा" कोण? कोण? कोण? सगळ्यांच्या माना मागे वळत होत्या. नक्की आवाज आला कुणाचा?<br /> <br /> तो तोच ज्याने फर्जंद शहाजी राजांना कैद केले.<br /> तो तोच ज्याने संभाजी राजांना दगा करून मारले.<br /> तो तोच ज्याची औरंगजेबला पकडण्यापर्यंत मजल गेली.<br /> आडवा तिडवा धिप्पाड अंगाचा, प्रचंड बुरुजासारखा, जसा राक्षसी देहाचा तसाच राक्षसी मनाचा.<br /> ... अफजल खान<br /> <br /> उचलला विडा, आणि कोसळला महाराष्ट्रावर.<br /> <br /> रक्ताचा सडा शिंपून उभे केलेले शिवार हा भस्मासूर पायदळी तुडवत निघाला, देव फोडले, मंदिरे नासवली, बाटवली. आता शिवाजी बाहेर पडेल असा त्याचा डाव. पण राजे लवकर बाहेर येईनात. इकडे खानाने रयत मारावयास सुरवात केली.<br /> <br /> महाराजांनी राजगड सोडला व प्रतापगड जवळ केला. तो मृत्यूला घाबरून म्हणून नाही, तर राजगड ते प्रतापगड हा स्वराज्याचा बहुतांश भाग राजांनी अफझलखानपासून वाचवला. त्यात तो परिसर अतिभयाण. प्रतापगडाला जाण्यासाठी त्यावेळी एकच वाट होती. ती म्हणजे रणतोंडीची वाट. ज्या वाटेवरून जाताना तोंड रडल्याखेरीज राहत नाही अशी ती वाट.<br /> <br /> खानाने घाईने वाई जवळ केली. खानाचे चाळीस हजाराचे सैन्य वाईच्या पसरणी घाटात पसरले. खानने राजांना खलिता पाठविला. ''जान प्यारी असेल तर तुरंत शरण ये. नाहीतर बेमोत मारला जाशील.'' सक्त दमाची भाषा. महाराजांनी खलित्यास उत्तर पाठविले, अतिशय रसाळ भाषेत, ''तुम्ही तर आमच्या वडिलांच्या ठायी! आम्हाला तुमची फार भीती वाटते. तुम्हीच आम्हाला भेटायला या, म्हणजे आम्हाला जरा धीर येईल. राज्य आपलेच आहे.''<br /> <br /> घोळून घोळून खानला आणला प्रतापगडावर. उभारला खानासाठी शामियाना. असा शामियाना की नक्षीदार, जडजवाहीर जडित, संपत्तीची लयलूट केलेला. इतका देखणा की बघावं आणि बघतच रहावं. असा शामियाना उभारायचं कारण म्हणजे खानाला संपत्तीची अशी लयलूट आवडते. ही सगळी संपत्ती बघून खान भुलतो.<br /> <br /> घरात पाहुणे येणार असतील तर पाहुण्यांच्या आधी हजर आपण. पण इथे उलटे आधी खान आला. शामियान्यात का... तर खान शामियान्यात आला आणि त्याला शिवाजी पहिला दिसला तर त्याच्या डोक्यात राग राहणारच. त्यामुळे आधी खान शामियान्यात आला आणि हरवून गेला. भुलून गेला खान त्या शामियान्याची शोभा बघून. मानसशास्त्र आहे हे महाराजांचे. खान येऊन टेकला आणि मग महाराजांनी गड सोडला. खानाचा शामियाना महाराजांना व्यवस्थित दिसत होता. पण महाराज वरतून येताना मात्र खानाला दिसू नये, म्हणून गड सोडण्याची वेळ सुद्धा भर दुपारची. आले महाराज. सोबत दहा अंगरक्षक.<br /> <br /> शामियान्याच्या अलीकडे येवून राजे थांबले. आपल्या वकीलास शामियान्यात पाठविले व सय्यद बंडास बाहेर जाण्यास सांगितले. कारण सांगितले की, ''शिवाजी राजे डरते है सय्यद बंडा से'' खानाचे मानसिक खच्चीकरण राजांनी केले (आता शिवाजी तर आपल्या नोकरालाच घाबरतो मग आपणास तर...) चढला खान हरभ-याच्या झाडावर. जगाने या डावाला गनिमी कावा मानला, पण आपण ह्यास शिवसूत्र मानले.<br /> <br /> राजे शामियान्यात आले बातचीत झाली आणि गळाभेटीसाठी राजे आणि खान पुढे सरसावले. जकडले राजांना आपल्या बाहुत. झाला दगा. मारला खानाने खंजीर राजांच्या पाठीत, सदरा फाटला. चिलखत असल्यामुळे राजांना इजा झाली नाही. पुढे राजांनी चाल केली. घातला बिचवा पोटात आणि पापणी लवायच्या आत काढला खानचा कोथळा बाहेर. खान कलंडला. सय्यद बंडा राजांवर चाल करून आला पण जीवा महालेने त्याचा अचूक वेध घेतला.<br /> <br /> खान स्वतःला सावरत शामियान्याच्या बाहेर जाऊन त्याच्या पालखीत पडला. खानाच्या भोयांनी पालखी उचलून पळण्याची लगबग सुरु केली पण... खानाला तोडीस तोड अशा धिप्पाड अंगाचा, एकाच वेळी अर्ध बकरं जागीच बसवणारा, चार पाय धरून घोडा उचलणारा, चिखलात रुतलेली तोफ एकटाच काढणारा, असा संभाजी कावजी समोर ठाकला. ओढले त्याने वार भोयाच्या पायावर, पालखी पडली. पुढचा वार झाला तो खानच्या मानेवर आणि स्वराज्यावर चालून आलेल्या संकटास गर्दीस मिळवले.</span></span></h6><h6 class="uiStreamMessage" data-ft="{&quot;type&quot;:1}"><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}" style="font-size: small; font-weight: normal;"><span class="text_exposed_show">&nbsp;</span></span><span style="font-size: small; font-weight: normal;">आंतरजालावरून साभार</span><span class="messageBody" data-ft="{&quot;type&quot;:3}"><span class="text_exposed_show"> </span></span></h6></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-7312844576604265592?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-50536314231642960012011-11-09T22:06:00.000+05:302011-11-09T22:06:26.756+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nYZUNDp-sDE/Trqrvi0N5DI/AAAAAAAACOs/mjTkdCFk_bg/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="374" src="http://3.bp.blogspot.com/-nYZUNDp-sDE/Trqrvi0N5DI/AAAAAAAACOs/mjTkdCFk_bg/s400/1.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3695283905462924328-5053631423164296001?l=shaileshchakatta.blogspot.com' alt='' /></div>शैलेश ऱाणे मराठी बाणाhttp://www.blogger.com/profile/16973715556162163239noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3695283905462924328.post-8339951057705130572011-11-07T21:43:00.001+05:302011-11-07T21:43:12.654+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Arial; font-size: x-small;"></span><br /><h6 style="color: black; font-weight: normal;"><span style="font-family: Arial; font-size: x-small;"><span style="font-size: small;"><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">एका गावात एक बाई आपल्या छोट्या मुलाबरोबर एका छोट्या</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">झोपडीत राहात होती. आपल्या मुलाला काही कमी पडू नयेम्हणून दिवसरात्र एक करून ती काम</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">करत असे</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">; </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">पण त्या छोट्या मुलाला मात्र</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">, </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">आपली आई अजिबात आवडत नाही. तो तिचा तिरस्कार</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">करत असतो</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">; </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">कारण तिला एक डोळा नसल्यामुळे </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">ती</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">भेसूर दिसत असते. आईला तो शाळेतही येऊ देत नसतो.</span><span style="font-family: Tahoma;"><br /></span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">एकदा</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">एका कार्यक्रमासाठी आईला शाळेत जावे लागते</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">; </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">पण तिला बघून कुठे तोंड लपवावे हे</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">मुलाला कळत नाही</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">&nbsp;.... </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">रागाचा एककटाक्ष टाकून तो तिथून पळून जातो. घरी आल्यावर तो आईला प्रचंड</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">बोलतो.""कशाला आली होतीस शाळेत</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">? </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">आता माझे मित्र मला चिडवतील</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">? </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">मी उद्या शाळेत कसा</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">जाऊ</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">? </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">तुला एक डोळा का नाही</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">?</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">मला तू अजिबात आवडत नाहीस.</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">'' </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">वगैरे वगैरे. आई काहीही</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">बोलत नाही. आपण आईला खूप बोललो</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">, </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">याचे मुलालाही काही वाटत नाही. रागाने तो नुसता</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">धुमसत असतो. आईशी काहीही न बोलता जेवतो आणि झोपतो. रात्री कधीतरी त्याला जाग येते</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">; </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">तर आपल्या मुलाची झोपमोड होऊ नये अशा दबक्‍या आवाजात त्याची आई रडत असते. पण</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">त्याचेही त्याला काही वाटत नाही. एका डोळ्याच्या आपल्या आईचा त्याला अधिकच तिरस्कार</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">वाटायला लागतो.</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"><br /></span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">त्या क्षणी तो निर्णय घेतो</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">, </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">शिकून खूपमोठे व्हायचे आणि इथून</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">बाहेर पडायचे.</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"><br /></span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">त्याप्रमाणे तो खूप अभ्यास करतो. उच्च शिक्षणासाठी मोठ्या शहरात</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">येतो.नामवंत विद्यापीठातून पदवी मिळवतो. मोठ्या कंपनीत मोठ्या हुद्‌द्‌यावर काम करू</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">लागतो. एका सुंदर मुलीशी त्याचे लग्न होते. त्याला एक मुलगा</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">, </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">एक मुलगी होते. आता</span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;"> </span><span lang="HI" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Mangal;">त्याचे कुटुंब पूर्ण होते</span><span style="background: none repeat scroll 0% 0% white; font-family: Tahoma;">; </span><span lang="HI" style="backgroun