शुक्रवार, १२ सप्टेंबर, २०१४

लोकशाही 2014

लोकशाही 2014

ना शरदाचे चांदणे,
ना सोनियाचा दिस,
घड्याळाचे ओझे हाताला,
म्हणून जीव कासावीस!
कमळाच्या पाकळ्यांची यादवी छळते मनाला,
धनुष्य आलय मोडकळीस, 
पण जाणीव नाही बाणाला!
विळा हातोडा आणि कंदिलाला
आजच्या युगात स्थान नाही,
डब्यांना ओढु शकेल एवढी
इंजिनात जान नाही,
हत्तीवरुन फिरणारा सायकलवर बसत नाही!
कितीही उघडी ठेवा कवाडे,
प्रकाश आत जाणार नाही,
विसरलेले आठवले तरीही गवई गाणार नाही!
बंडखोर पक्षांचा थवा पार्टीसाठी आतुर,
कुंपणच खातय शेताला...
कारण बुजगावणच फितुर!
कवी अनाम

आयुष्य म्हणजे काय?....

आयुष्य म्हणजे काय?
कधी उंच उंच जाणारा झोका 
तर क्षणात घसरगुंडीच धोका

आयुष्य म्हणजे काय?.... 
कधी आशेचे इंद्र्धनु सतरंगी 
तर कधी निराशेत मन गुंगी

आयुष्य म्हणजे काय?.... 
कधी सुखाचा हिरवा गालीचा 
तर कधी होरपळे जीव वेडपीसा

आयुष्य म्हणजे काय?....
कधी सुखद छायेची गोड नाती
तर कधी नुसतेच रिकामपण हाती

आयुष्य म्हणजे काय?...
कधी उसळता धबधबा कोसळणारा
तर कधी उगीच शांत झालेला किनारा

आयुष्य म्हणजे काय?...
कधी मुक्त दौडत जाणारे वारु
तर कधी जणू पिंज-यातील बंद पाखरू

आयुष्य म्हणजे काय?....
कधी धुंद मैफ़ल गाण्याची
तर कधी उरते पोकळी रिकामपणाची

आयुष्य म्हणजे काय?....
सुख:दु:खाच्या भावनांचा अल्बम
आठवण आली की डोळ्यासमोर आणायच्या

आयुष्य म्हणजे काय?
लपंडाव .......
फ़क्त असेल ते स्वीकारुन जगावे मस्त
निराशेने जिवन का करावे सुस्त


आंतरजालावरून साभार

..आम्ही स्त्रिया..

||||||..आम्ही स्त्रिया..||||||

आम्ही स्त्रिया असतो 
lovely आणि cute 
चेहर्याला face pack लावला 
कि आम्ही असतो mute 

फिरायला लागते आम्हाला
bike किंवा गाडी 
शंभर दुकाने फिरल्यावर 
पसंत पडते एक साडी

स्वयपाक करतो झटपट
चविष्ट आणि खास
तयार व्हायला मात्र
लागतात चार तास

दिवसभर खात असतो
केक बर्गर आणि कोल्ड्रिंक
जेवायला बसलं कि
आम्ही करतो dieting

बाहेर असतो आम्ही
साध्या आणि बिचार्या
पण घरी काय असतो ते
आमच्या नावार्यालाचा विचारा

आम्ही करतो गॉसीप
आणि करतो फिगर मेन्टेन
नवर्याला मात्र असतं
आमच्या शॉपिंगचं टेन्शन

अशी असते आमची
निरनिराळी अदा पण
खर सांगा यावरच तुम्ही
होता असता ना फिदा????


आंतरजालावरून साभार

बुधवार, १० सप्टेंबर, २०१४

पिझ्झा

'जास्त कपडे धुवायला काढू नका', तिने म्हटले.
का बरे? तो म्हणाला.
'नाही, आपली काम वाली बाई २ दिवस येणार नाही'.
कशासाठी?
'गणपतीसाठी २ दिवस नातवाला भेटायला मुलीकडे जाणार आहे, असे बोलली'.
'ठीक आहे, नाही काढत जास्त कपडे धुवायला', 
'आणि, हो, तिला गणपतीसाठी ५०० रुपये देते, सणासाठी बोनस म्हणून'.
'कशाला, आता दिवाळी आलीच, तेव्हा देऊया',. 
'नाही रे, गरीब बाई ती, हौशेने नातवाकडे जातेय तर तिलाही बरे वाटेल', अन ह्या महागाई मध्ये त्यांच्या पगारात कसा सण साजरा करणार ते'?
'तू ना, खूपच भावनिक होतेस',
'नाही रे, काळजी करू नकोस', मी आजचा पिझ्झा खाण्याचा बेत रद्द करते', सहज ५०० रुपये उडतील त्या ८ पावाच्या तुकड्यामागे', ती हसत बोलली.
'वा वा, फार छान, तू पण शहाणी आहेस', आपल्या तोंडचा पिझ्झा तिच्या ताटात'.

३ दिवसानंतर

'काय मावशी, कशी झाली सुट्टी', त्याने कामवाल्या मावशीला विचारले.
'खूप छान झाली', ताईने ५०० रुपये दिले होते मला, सणाचा बोनस म्हणून',.

'मग जाऊन आली का नातवाकडे'?
'हो जाऊन आली, मस्त ५०० रुपये खर्च केले २ दिवसात'.

'म्हणजे काय केल नेमकं'?

'नातवासाठी बाजारातून १५० रुपयाचा ड्रेस घेतला अन ४० रुपयाची बाहुली, मुलीला छानपैकी ५० रुपयाचे पेढे घेतले, ५० रुपयाचा मंदिरात नैवद्य दिला, 60 रुपये रिक्षाभाडे, २५ रुपयाच्या मुलीला बांगड्या घेतल्या, ५० रुपयाचा जावईबापूसाठी बेल्ट अन उरलेले ७५ रुपये नातवाच्या हातात दिले'. तिने झाडू मारता मारता तत्काळ खर्च मांडला.

'५०० रुपयात इतके काही', तो आश्चर्याने म्हणाला अन विचार करू लागला.

त्याच्या डोळ्यासमोर ८ तुकडे केलेला पिझ्झा उभा राहिला. तो एकटक कल्पनेतल्या पिझ्झाकडे पाहू लागला. एक एक तुकडा त्याच्या डोळ्यामध्ये घुसू लागला. त्या एक एक पिझ्झाच्या तुकड्याशी तो कामवाल्या बाईच्या सणावरील खर्चाशी तुलना करू लागला.

पहिला तुकडा नातवाच्या ड्रेसचा, दुसरा पेढ्याचा, तिसरा तुकडा मंदिरातील नैवद्य, चौथा
रिक्षाभाडे, पाचवा बाहुलीचा, सहावा मुलीच्या बांगड्याचा, सातवा तुकडा जावईबापूचा बेल्ट अन आठवा तुकडा नातवाच्या खाऊसाठी पैसे.

पिझ्झा त्याच्या डोळ्यासमोर फिरू लागला, एका तुकड्या मागे दुसरा तुकडा, अन तुकड्यावरील ड्रेस, बांगड्या अन तिचा सण.....

एका पिझ्झ्याची त्याला दुसरी बाजू आज दिसली होती. पिझ्झ्याचे ८ तुकडे त्याला काही शिकवून गेले होते, जगण्याचा अन खर्च करण्याचा नवीन अर्थ.


आंतरजालावरून साभार

शिक्षक आई

शनिवार जाईल, रविवार जाईल,आणि सोमवारी तुम्ही नेहमीसारखेच शाळेत जाल आणि पहिल्या तासावर आपल्या वर्गात शिराल.अशाच एक मिसेस साठे आपल्या वर्गात शिरल्या.इंग्रजी माध्यमाची शाळा होती. साठे बाईंना वर्गात बोलणे सुरू करताना, “love you All” असं म्हणायची सवय होती. तसं त्या म्हणाल्याही.पण त्यांना जाणवलं की, खरंतर आपण हे मनापासून म्हणत नाही आहोत.त्याला कारण शेवटच्या बाकावर बसणारा एक मुलगा होता.तो मुलगा अगदी अव्यवस्थित,
गबाळा असा होता आणि साठे बाईंना त्याच्याबद्दल प्रेम किंवा आत्मीयता वाटेल असं, त्यांची दखल घ्यावी असं, काहीही नव्हतं ! त्या मुलाशी जरा अलिप्तपणेच त्या वागायच्या.कोणत्याही नकारात्मक गोष्टींसाठी बऱ्याचदा त्याचंच उदाहरण
द्यायच्या.आणि कोणत्याही सकारात्मक गोष्टींच्या बाबतीत त्याच्याकडे पूर्ण दुर्लक्ष करायच्या.पहिली तिमाही झाली.
प्रगती पुस्तक लिहायचे दिवस आले.त्याही मुलाची ‘प्रगती’ त्यांनी लिहिली.शाळेची अशी पद्धत असते की,प्रगतिपुस्तकावर शेवटी मुख्याध्यापिकेची सही होते.त्याप्रमाणे प्रगतीपुस्तके सहीसाठी गेली.मुख्याध्यापिकेने साठे बाईंना बोलावून घेतले.
त्या म्हणाल्या, “अहो प्रगतिपुस्तकात ‘प्रगती’ लिहायची असते.पालकांना कळायला हवे,की त्यांच्या मुला-मुलींना काही भवितव्य आहे.या शैलेशबद्दल तुम्ही काहीच लिहिले नाहीये. असं कसं चालेल? त्याच्या पालकांना काय वाटेल ?
अहो त्याला ते मारतीलसुद्धा एखादेवेळी !”साठे बाई म्हणाल्या, “मी त्या मुलाचं करू तरी काय ? अहो, सकारात्मक काहीच नसेल,काही प्रगती नसेलच तर मी तरी काय लिहू ?” “ठीक आहे, तुम्ही वर्गावर जा,” मुख्याध्यापिका म्हणाल्या.
मुख्याध्यापिकेने लगेच शाळेची कागदपत्रे सांभाळणाऱ्या व्यक्तीला बोलावून घेतले,आणि शैलेशची जुनी प्रगतिपुस्तके काढून
आणायला सांगितले.आणि शैलेशची जुनी प्रगतिपुस्तके साठे बाईंकडे पाठवून दिली.साठे बाईंनी प्रगतिपुस्तके चाळायला सुरुवात केली.तिसरीच्या प्रगतीपुस्तकावर शेरा होता,“शैलेश हा वर्गातील सगळ्यांत हुशार विद्यार्थी आहे!”
त्याना आश्चर्याचा धक्काच बसला.त्यांनी चवथीचे प्रगतीपुस्तक पाहिले,त्यात असलेले दर तिमाहीचे शेरे असे सुचवत होते
की,त्याच्या प्रगतीचा आलेख हळूहळू खाली येतो आहे.त्याच्या आईला दुर्धर कॅन्सरने ग्रासले होते आणि रोग आता शेवटच्या स्थितीत पोचला होता. त्यांची आई त्याच्याकडे आता पूर्वीसारखे लक्ष देऊ शकत नव्हती.आणि ते हळूहळू त्या शेऱ्यांमधून ध्वनीत होत होते.सहावीत शेरा होता,“ शैलेशने त्याची आई गमाविली आहे आणि तो स्वत:ही हरवल्यागत झाला आहे.
आता त्याच्याकडे अधिक लक्ष देण्याची नितांत गरज आहे. नाहीतर आपण त्याला गमावू !आतापर्यंत साठे बाईंच्या डोळ्यांत अश्रू दाटले होते.त्या तशाच मुख्याध्यापिका कक्षात गेल्या.म्हणाल्या,“मला कळले काय करायला पाहिजे ते !”
पुन्हा सोमवारी, त्या वर्गावर गेल्या आणि वर्गावर नजर फिरवून नेहमीप्रमाणे म्हणाल्या, “love you All”!
पुन्हा त्यांना जाणवलं की आपण खरं बोलत नाही आहोत.कारण त्याना वर्गातल्या सर्व मुलांबद्दल वाटणाऱ्या प्रेमापेक्षा कैक पटींनी जास्त माया आता शैलेशविषयी वाटत होती !त्यांनी आता मनाशी काही ठरवलं होतं.आता शैलेशला हाक मारताना त्यांचा स्वर बदलला होता.त्या शैलेशशी सकारात्मक वागत होत्या.दिवस जात होते.शाळेचा शेवटचा दिवस उगवला.
सगळ्या मुलांनी teacher साठी छान-छान गिफ्ट्स आणल्या होत्या.एकच ‘गिफ्ट’ एका जुन्या वर्तमानपत्रात
गुंडाळलेली होती.शिक्षिकेच्या अंत:प्रेरणेने त्यांनी ओळखले,ही कोणाची गिफ्ट आहे ते.एक अर्धी वापरलेली परफ्युमची बाटली आणि दोन खड्यांच्या बांगड्या.एका बांगडीतले दोन खडे आधीच निखळलेले होते.सगळी मुले हसली. त्यांनी ती गिफ्ट
शैलेशची आहे हे ओळखलं.काही न बोलता साठे बाईंनी तो परफ्युम आपल्या साडीवर उडवला.त्या दोन
बांगड्या आपल्या हातात घातल्या.आता शैलेशचा चेहेरा खुलला. हलकेच हसून तो म्हणाला,“आता माझ्या आईसारखाच सुगंध तुमच्या साडीला येतोय!”“ती मला सोडून गेली त्या आधी, तिने वापरलेला हा शेवटचा परफ्युम होता.
आणि शेवटी तिच्या हातात ह्याच बांगड्या होत्या !”
एक वर्षानंतर,
म्हणजे शाळा संपली तेव्हा, साठे बाईंच्या टेबलावर एक पत्र होते. “मला जेव्हढे शिक्षक-शिक्षिका लाभल्या
त्यातल्या तुम्ही सर्वांत छान आहात.”-शैलेश.

त्यानंतर बरीच वर्षे, शैलेशकडून याच आशयाचे पत्र त्यांना दर वर्षी मिळत असे.वर्षे निघून गेली.त्यांचा संपर्क राहिला नाही. दरम्यान,त्या निवृत्तही झाल्या. अचानक त्याना एक कुरिअर शोधत आला. त्याने एक पत्र त्यांना दिले.त्यावर प्रेषक म्हणून नाव होतं, डॉ. शैलेश, Ph.D.या दरम्यान, शैलेश मोठा झाला होता.शैलेशने खूप प्रगती केली होती. डॉक्टरेट मिळविली होती.
पत्रात तीच ओळ पुन्हा होती.थोड्या फरकाने.“मला जगात खूप माणसे भेटली. पण तुम्ही सर्वांत छान आहात !” “मी लग्न करतोय.आणि तुमच्या उपस्थितीशिवाय लग्न करण्याचा विचार मी स्वप्नातही करू शकत नाही.” सोबत विमानाची दोन तिकिटे होती.जायचे आणि यायचे.साठे बाईंकडे आता तो परफ्युम नव्हता.पण त्या बांगड्या मात्र अजूनही त्यांच्या हातात होत्या.साठे बाईंना राहावले नाही.त्या लग्नाला गेल्या. तिथे अपरिचितच जास्त होते.त्यामुळे त्या मागच्या एका रांगेत बसून
चाललेला सोहळा पाहात होत्या. मात्र कुणीतरी त्यांना शोधत होते.त्यांनी त्यांना ओळखले आणि पहिल्या रांगेकडे नेले.
तिथे एका खुर्चीवर चिठ्ठी लावलेली होती,“आई”.त्यांना पाहताच, सोहळा थांबवून शैलेश त्यांच्यापाशी आला. त्याने
त्यांना सन्मानाने खुर्चीवर बसविले.पाया पडला आणि म्हणाला,तुम्ही माझ्या आईपेक्षा कमी नाही. आज मी जो काही आहे, तो केवळ तुमच्यामुळेच.लग्न पार पडले. जोड्याने पुन्हा पाया पडायला आला,तेव्हा नवपरिणीत पत्नीला म्हणाला,“ह्या नसत्या, तर आज जसा मी आहे तसा कधीच घडलो नसतो !”त्यावर साठे बाई उत्तरल्या,'शैलेश जर माझ्या वर्गात नसता, तर
मला कधीही कळलं नसतं,की शिक्षकाने आधी प्रत्येक मुलाची आई असणं जास्त जरुरीचं आहे, मग शिक्षक' !


आंतरजालावरून साभार

गुरुवार, ४ सप्टेंबर, २०१४

अब्राहम लिंकन-एक गोष्ट

अब्राहम लिंकन अमेरिकेचे अध्यक्ष झाल्यानंतर पहिल्यांदा संसदेत भाषण करण्यासाठी गेले. सर्व सिनेट सदस्यांनी भरलेल्या सभागृहात त्यांना आपलं अध्यक्ष म्हणून पाहिलं भाषण करायचं होतं. त्या भरलेल्या सभागृहात लिंकन पोहोचले आणि भाषण सुरु करण्यापूर्वी एक जेष्ठ सदस्य, जे अत्यंत श्रीमंत उद्योगपती उठून उभे राहिले आणि लिंकन ला उद्देशून म्हणाले ," मि. लिंकन, तुम्ही हे विसरू नका कि तुमचे वडील माझ्यासाठी आणि माझ्या कुटुंबासाठी बूट बनवत होते "
सगळे उपस्थित जोरात हसले आणि त्यांना वाटलं कि याने लिंकन यांना एक जोरदार चपराक लावली आहे आणि त्यांची लायकी दाखवली आहे. मात्र काही व्यक्ती कशाच्या बनलेल्या असतात कोणास ठाऊक ? ते कोणत्याही परिस्थितीमध्ये आपल्या मनाचं संतुलन ढळू देत नाहीत आणि आपल्या हजरजबाबी विद्वत्तेने समोरच्या व्यक्तीला निरुत्तर करून आपला मोठे पणा सिद्ध करतात, ते हि अगदी शांतपणे !! लिंकन हि असेच !!
सभागृह काय होणार याकडे जीव कान आणि डोळ्यात आणून पहात होतं. प्रेसिडेंट लिंकन यांनी सरळ सरळ त्या व्यक्तीवर नजर रोखून धरली ,आणि त्याला म्हणाले ,
"सर , मला माहित आहे हे , कि माझे वडील आपल्या आणि आपल्या कुटुंबासाठी बूट बनवत होते तसेच इथे अनेक इतरही सदस्य आहेत कि ज्यांच्या कुटुंबासाठी माझे वडील बूट आणि पादत्राणे बनवत होते कारण त्यांच्या सारखी पादत्राणे इतर कोणीच बनवू शकत नव्हतं "
" ते एक कलाकार होते, ते एक निर्माते होते , त्यांच्या हातात जादू आणि कला होती , त्यांनी बनवलेल्या चप्पल -बूट फक्त ह्या फक्त चपला आणि बूट नव्हते , आपलं संपूर्ण मन आणि कसब ते त्यात ओतून अत्यंत काळजीपूर्वक हे काम ते करत होते, मला तुम्हाला एक गोष्ट विचारायची आहे , तुम्हाला या पादत्राणाविषयी काही तक्रार आहे काय ? कारण हे कसब मलाही अवगत आहे कि हे बूट कसे बनवायचे. आपली काही तक्रार असेल तर नक्की सांगा मी आपल्याला एक नवीन बुटांचा जोड बनवून देईन. पण माझ्या माहितीप्रमाणे आजपर्यंत माझ्या पिताजींनी बनवलेल्या बुटांविषयी अजून तरी कोणाची काहीच तक्रार आलेली नाही. ते एक अत्यंत हुशार आणि मनस्वी कलाकार आणि कारागीर होते आणि माझ्या वडिलांचा मला आजही सार्थ अभिमान आहे !!!"
सर्व सभागृह बधिर झाल होतं , कोणाला काय बोलाव हे सुचत नव्हतं , अब्राहम लिंकन हि काय व्यक्ती आहे याची एक छोटीशी झलक आणि चुणूक या प्रसंगातून सगळ्यांना दिसली होती.आणि त्यांना त्यांच्या वडिलांचा अभिमान असल्याचा आता त्यांनाही अभिमान वाटू लागला होता.

मित्रानो , यातून एकाच गोष्ट लक्षात घ्या , प्रसंग कसाही असो आपला तोल जावू देवू नका ,कोणी आपला कितीही शाब्दिक अपमान केला तरी त्याला संयमाने आणि धैर्याने तोंड द्या
" आपल्या स्वतःच्या परवानगी शिवाय आपल्याला कोणीही दुखवू शकत नाही " हे वाक्य मनावर कोरून ठेवा आणि कोणाच्या चुकीच्या वागण्याने आपली मनशांती ढळू देवू नका
" काय घडलंय यामुळे आपण दुखावले जात नसतो तर घडलेल्या गोष्टीला आपण दिलेल्या प्रतिसादामुळे दुखावले जाण्याची शक्यता असते !!! 


आंतरजालावरून साभार

शुक्रवार, २२ ऑगस्ट, २०१४

बिया फेकणारा माणूस

बिया फेकणारा माणूस

गोष्ट आहे सीताफळांच्या बिया साठवणाऱ्या एका वयस्कर माणसाची. अकलूज गावचा हा माणूस गेली ३० ते३५ वर्षे सीताफळांच्या बिया साठवतो. मुंबईला, पुण्याला कामानिमित्त जावं लागतं. तो पिशवी भरून त्याघेतो आणि जाताना घाटात गाडी थांबते तिथं तिथं दरीत फेकून देतो. हल्ली त्या घाटावर पाट्यांमध्ये पिकलेली सीताफळं घेऊन अनेकजण विक्रीला बसलेले असतात . अलीकडे या माणसानं खास त्यांच्याकडे जाऊन विचारलं , ' कुठून आणता ही सीताफळं ?' ' तुमचे मळे आहेत का ?' ' कुठले मळे साहेब ? आम्ही गरीब माणसं . लोक घाटात शेकड्यानं बिया टाकतात . झाडं उगवलीत दरीत . सारं फुकटच . आम्ही फळं गोळा करतो . पिकवतो आणि तुम्हाला विकतो . शेकडो गरीब कुटुंब चालतात यावर इकडची .' त्या विक्रेत्याकडं गहिवरल्या डोळ्यानं पहात हीव्यक्ती डझनभर सीताफळं विकत घेते . पुन्हा बिया गोळा करून घाटात फेकण्यासाठी ! बारमाही काम करतायेईल असा हा देश . बिया फेकल्या तरी अमृतासमान चव असणारी फळे पिकवणारी इथली माती . बिया साठवूनएखादा जरी घाटावरून त्या दरीमध्ये फेकणारा भेटला तरी हजारो कुटुंबांची तो सोय करून जातो .
वर वर किरकोळ वाटली तरी ही घटना अंतर्मुख करते . ही दृष्टी किती लोकांची असते ? जर प्रत्येकानं असा एखादा छंद बाळगला तर काळ बदलून जाईल . अशा माणसांना काय व्यक्तिगत दुःख असत नाही , असं नाही . तोही पिंजून गेलेला असतो . पण अशा प्रेरणा तो दाबत नाही . तो त्या कृतीत आणतो .आपल्याला आपलं अंतर्मन कित्येकदा एखादं सत्कृत्य करायला सांगत असतं ; पण कितीवेळा आपण ते करतो ?एखाद्या आंधळ्या भिकाऱ्याला काही तरी दान करावं म्हणून खिशात गेलेला हात कित्येकदा तसाच बाहेर येतो .
सरहद्दीवर विनाकारण गोळीबार करणारे शेजारी देश शहरा - शहरात स्फोट घडविणारे अतिरेकी , देशात राहूनदेशद्रोह करणारे काहीजण आणि अशा अनेक उलट्या काळजाच्या व्यक्तींच्या समूहामध्ये उद्विग्न झालेले आपणसारे . आपल्याला बिया फेकणारी अशी एखादी व्यक्ती भेटली , तर शहारून जातो आपण . मनाला कुणीतरी गारफुंकर मारून सुखावतंय असं वाटतं .
जंगलाची तोड होते . रस्त्यासाठी , इमारतीसाठी झाडांची तोड होते . तितक्या प्रमाणात ती पुन्हा लावली जातातका ? तोडलेल्या झाडांवरच्या पक्ष्यांचं पुढं काय होतं ? याचाही विचार नको का करायला ? झाडांशिवाय आणिपक्ष्यांशिवाय असलेलं गाव ते गाव कसलं ? ग्लोबल वॉर्मिंगच्या जागतिक परिषदा होत राहतात . मीडियातूनत्यांचा उदो उदो होतो . त्यातून साध्य काय होतं ? झाडं लावणारे , ती जगवणारे , पक्ष्यांना दाणे टाकणारे ,झाडांवरच्या घरट्यांकडं भरल्या डोळ्यांनी बघणारे आणि सीताफळांच्या बिया फेकणारे "फारच थोडे असतात आणि जै आहेत ते शेवटी पडद्याआडच राहतात"
सर्वेपि सुखिनः संतु। सर्वे संतु निरामय ... या संस्कृत उक्ती काय किंवा दुरितांचे तिमीर जावो। विश्व स्वधर्म सूर्येपाहो। जो जे वांछील तो ते लाहो प्राणीजात।। हे ज्ञानदेवांच्या पसायदानातील सूत्र काय किंवा या बियाफेकणाऱ्या माणसाची प्रेरणा काय . या तिन्ही गोष्टी एकच आहेत असं वाटून जातं .

आंतरजालावरून साभार