बुधवार, २२ ऑक्टोबर, २०१४

वाँटस अँप वापरण्याच्या विविध राशीं

वाँटस अँप वापरण्याच्या विविध राशीं
.
मेष - बेधडक प्रत्येक ग्रुप वर डोकेआपटणारी रास सगळेच मेसेजयांना आवडतात. परंतु सहसा फोरवर्ड करतनाहीत.
.
व्रुषभ - दर अर्ध्या तासाला अपडेट मेसेज यातच त्यांचा ईतका वेळ जातो की बाकीच्या चे मेसेजया राशी पहात नाहीत.

.
मिथुन - या राशी मेसेज न पाठविता चँटींग करण्यावर यांचा जोर असतो. गप्पा मारतात आणि कुणी नसेलच बोलायला तर उगाच "काय आहेस कुठे मित्रा / मैत्रिणी विसरलास / विसरलीस गेल्या सोळा तासात एकपण मेसेज नाय तुझा" अस म्हणत सगळ्या काँटँक्ट ना हाकतसुटतात...
.
कर्क - फार कनवाळु रास आपल्यामुळे कुणाला त्रास नको म्हणुन प्रत्येक मेसेज स्विकारतात. प्रत्येक पोस्टला लाईक करुन कमेँट करतात. दुसर्याचे मेसेज तिसर्याला फाँरवर्ड करतात. पण यांच्या मेसेज ला जर तुम्ही चुकुन कमेँट नाही दीली तर मनाला लावुन घेतात मग कितीतरी महिने मेसेज पाठवित नाहीत.
.
सिँह - या राशीला फक्त स्तुती आवडते. हे फक्त लाईक केल्याबद्दलही धन्यवाद देतात ."
वा छान "या दोन शब्दांनीही हुरळुन जातातआणि मी तुमचा ऋणी राहीन म्हणतात. प्रत्यक्षात तो मेसेज श्रधांजली चा का असेना यांना त्यावर कमेँट असली की झाले
.
कन्या - व्रूषभप्रमाणे हे नुसते दर पंधरा मीनिटाला मेसेज फाँरवर्ड करतात. फरक ईतकाच की व्रुषभवाले सगळ शोधुन हे मात्र तयार रिशेअर करतात अगदी प्रत्येक
.
तुळ - ठेविले अनंते या उक्तीवर जगणारी कधी कुणाला कमेँट नाही. मेसेज नाही पहिल्या दिवशी लावलेला प्रोफाईल पिक्चर.. तोच जुना फोटो बदलत नाहीत जुनाट विचारामुळे नवीन व्हरजन कधीच वापरत नाहीत....
.
व्रुश्चिक - प्रत्येक मतावर विरुद्ध मताची मेसेज प्रत्येकाशी भांडण हा यांचा छंदआणि व्यवसाय पण यांच्या मेसेज कुणी विरुद्ध मत मांडल तर खपवुन घेत नाहीत तोंडाला फेस
आल्या शिवाय सोडत नाहीत तुम्हाला...
.
धनु - फक्त मोठेपणाचा सोस असतो यांना सगळे सेलिब्रेटी फोटोज आणि त्यांचे व्हिडीओज असतात.बाकी मेसेज मध्ये यांना रस नसतो यांना फक्त सेलेब्रिटी लागतो...
.
मकर - यांना मित्रपरिवार कमी असतो.कारण हे वांटस अँप पेक्ष गुगल सर्चवर पडीक असतात आणि चुकुन आलेच तर चैतन्याचे आदिमुळ बीज आत्मास्वरुप आहे असा मेसेज करुन निधुन जातात.
.
कुंभ - परोपकारी राशी आपल्या वाँटस अँप वापरण्याने सर्वाना रोजगारमिळाला अशी यांची भावना सतत प्रत्येकाला मदत करतात. जे आवडलत्यावद्दल भरभरुन बोलतात आणि आवडल नसेल तर न बोलता शांत बसतात.
.
मीन - खाओ पिओ मजा करो हा यांचा स्टेटस मेसेज हे कधीच नेट डिसकनेक्ट करत नाहीत.

.

आंतरजालावरून साभार

पु.लं.देशपांडे

पु.लं.देशपांडे

किराणा दुकानात काड्याची पेटी घ्यायला गेलो होतो.गोड्यातेलासाठी भलीमोठी रांग होती. माणसे
मुंगीच्या पावलांनी पुढे सरकत होती. दुकानदार डोळयांत तेल घालून थेंबाथेंबाचा दाम दसपटीने वसूल
करत होता.

तेवढ्यांत त्या रांगेतल्या एका फाटक्या परकरपोलक्यांतल्या पोरीचा नंबर लागला. तिने दुकानदाराकडे
मातीची पणती ठेवली.

दुकानदार "तेलाचं भांडं कुठाय?" म्हणून खेकसला.

ती म्हणाली, "येवढं पणतीभर द्या.""अग, दिवाळीला अवकाश आहे! पणत्या कसल्या लावतेस?"

पोरगी गांगरली.पण दारिद्रय धिटाई शिकवते. लगेच सावरुन म्हणाली,

"दिवाळी कसली? खायला त्याल द्या..."

"ह्मा पणतीत?" दुकानदार म्हणाला.

मुलीने हातातले दहा पैशाचे नाणे टेबलावर ठेवले.
"यवड्या पैशात किती बसतं ते द्या"

"अग, दहा पैशाचं तेल द्यायला माप कुठलं आणू?"

"पण आमच्याकडे धाच पैशे हाइत."
तीने आणखी पाच पैशांची सोय केली.पोरीची पणती तरीही पुरती भरली नव्हती.

कारण तिच्या घरी पणतीहून अधिक मापाचे 'खायाचे तेल' परवडत नाही.

आता पणतीचे आणि माझे नाते दिवाळीच्या रोषणाईशी होते ते तुटून गेले आहे. पण
त्यांची आरास पाहिली, की 'आमच्याकडं धाच पैसे हाइत्' म्हणणारी ती मुलगी- नव्हे, एक प्रचंड आक्रोश
मला ऐकू येतो.

-एक शुन्य मी

उठा उठा दिवाळी आली

एव्हाना सहामाही परीक्षा संपून सुट्टी सुरु झालेली असायची. दसर्यापासूनच थंडी पडायची आणि दिवाळी येईपर्यंत ती वाढत जायची.दिवसभर खेळून हाथ-पाय थंडीने उकलायचे.किल्ला गारूच्या मातीने भगवा करून टाकायचा. त्यावरचेहळीव चांगलेच वाढायचे. सलाईनच्या कारंज्यात दिवसभर पाणी भरत बसायचे. वाऱ्याने मावळे पडायचे. चिखल सुकून बुरुंजाला भेगा पडायच्या.दिवस जायचा 'गड' राखण्यात !! फटाक्यांची भलीमोठी यादी कधीच तयार असायची. मग मातीचा गल्ला फोडला जायचा. त्यात सापडायची इकडून तिकडून उचललेली आठ-आणे रुपयाची नाणी. फटाके आणायला खारीचा वाटा.फटक्याच्या दुकानात अधाश्यासारख व्हायचं. लवंगी,लक्ष्मी, सुतळी, कनकावळे, भुईनुळे, चक्र, फुलझडी,नागगोळी, टिकल्या आणि पिस्तुल. पिशवी गच्च भरायची.एकदम 'श्रीमंत' झाल्यासारखं वाटायचं. घरी येवूनछोट्या भावाबरोबर त्याची वाटणी व्हायची. अगदी वात गळालेल्या फटाक्यांची सुद्धा !! हाताला छान चांदीसारखा दारूचा रंग लागायचा. भारी वाटायचं. हीच काय ती दारू माहिती तेव्हाची !!

'पोरानो, लवकर झोपा. सकाळी अभंगस्नानाला उठायचं आहे' - आजी सांगायची. पण इथे झोप कोणाला असायची. कुडकुडणारी थंडी, बाहेर मंद प्रकाश,दूरवरून कोंबड्याची बांग ऐकू यायची. आईला उठवायचं.न्हाणीघरात पितळी बंब पेटायचा. त्याच्या जवळ बसून अंगात उब आणायची. आई उटणे लावायची. गार लागायचं. तो गरम पाण्याचा तांब्या अंगावर घेतला कि छान
वाटायचं. त्या पाण्याला धुराचा वास असायचा.मला तो आवडायचा. 'मोती' साबण छोट्याश्या हातात मावायचा नाही आणि बादलीतल पाणी संपूच नाही असं वाटायचं.देवघरात आई आम्हाला ओवाळायची. नवे कोरे कपडे अंगात घालायची. डोक्याला वासाचं तेल लावायची. ते गोठायचं नाही म्हणून बर वाटायचं.मोठ्याच्या पाया पडून फटाके वाजवायला पळायचो.
फक्त एक लवंगी सर वाजवायचा बाकी सगळे सोडून.पुरवून पुरवून. त्यातच मज्जा असते. दिवस हळूहळू
उजाडायचा. न वाजलेले फटाके सापडायचे. केवढा जास्त आनंद व्हायचा त्याचा.


आता हे सगळे लिहिताना विचार येतोय, कधी जगलो असं शेवटचं? लहान होवून. छोट्या गोष्टीत रमून. निरागसपणे.अशी सर्वात जास्त आवडणारी दिवाळी मागे पडलीये का आपण खूप पुढे आलोय?
ह्या दिवाळीत मी पुन्हा असं सगळं जगणार आहे. वय नाही पण मन लहान करून पुन्हा मागे जाणार आहे.बंबाचा धूर डोळ्यात घालवणार आहे. मोती साबण आणि उटन अंगभर चोळून घेणार आहे. टक्कल
पडलेल्या डोक्याला जास्मिनच तेल लावणार आहे.देवघरातल्या मंद प्रकाशात हि प्रार्थना करणार आहे
कि 'हि दिवाळी तुम्हा सर्वांना सुखसमृद्धी आणि भरभराटीची जावो.' !!
उठा उठा दिवाळी आली, परत एकदा लहान व्हायची वेळ झाली !!


आंतरजालावरून साभार

सोमवार, २९ सप्टेंबर, २०१४

मंगळयान

अवकाशयान इतक्या कमी खर्चाच्या इंधनात एवढे लांब अंतर कसे काटते ? हा एक खूप स्वाभाविक प्रश्न असू शकतो. आपल्याला साधे दहा पंधरा किलोमीटर कार ने जायचे म्हटले तरी एक दिड लिटर पेट्रोल लागते. आणि इथे तर तब्बल ६८० मिलियन किलोमीटरचा प्रवास ! शिवाय मध्ये कोणताही थांबा किंवा पेट्रोल भरण्याचे ठिकाण नाही. मग कारच्या तुलनेने विचार केला तर एवढे प्रचंड अंतर जाण्यासाठी यानाला अतिमोठ्या आकाराची पेट्रोलची टाकी लावावी लागेल. तेवढी मोठाली टाकी घेऊन उड्डाण करणे कदाचित अशक्यच होईल.

पण प्रत्यक्षात मात्र यानात इंधन तुलनेने खूपच कमी असते. कारण अवकाशात ते पुढे जाण्यासाठी न्युटनच्या तत्वाचा वापर केला जातो. जसे आपल्याला माहित असेल, अवकाशात हवा नसते. असते ती फक्त निर्वात पोकळी. न्युटनचा शोध असा आहे कि अवकाशात निर्वात पोकळीत एखाद्या वस्तूला जर धक्का दिला तर ती वस्तू एकाच गतीने सतत पुढे पुढे जात राहते. आपल्याला वाटते तसे थोड्या वेळाने ती थांबत नाही किंवा तिची गती कमी पण होत नाही. जोवर कसला विरोध होत नाही तोवर ती पुढे पुढे जातच राहते. त्यामुळे, यानाला इंधन लागते ते फक्त पृथ्वीच्या गुरुत्वाकर्षणाच्या बाहेर त्या निर्वात पोकळी मध्ये नेण्यापुरतेच. एकदा तिथे बाहेर जाऊन एकच जोराचा धक्का दिला कि मग निर्वात पोकळीतून ते आपोआप जातच राहते. आणि मग त्यानंतर पुन्हा एकदा इंधन लागते ते थेट मंगळा जवळ गेल्यावरच. तिथे यानाची दिशा बदलून त्याला मंगळाभोवती फिरते ठेवण्यासाठी इंधन लागते (नाहीतर त्याच गतीने मंगळावर सरळ आपटून यान फुटून जाईल).

इथ वपू काळेंचे एक अतिशय सुंदर विधान आठवल्याशिवाय राहत नाही:
आकाशात जेव्हा ऊपग्रह सोडतात तेव्हा गुरुत्वाकर्षणाच्या बाहेर पिटाळुन लावे पर्यंतच संघर्ष असतो. तिथे त्याने गती घेतली की उरलेला प्रवास आपोआपच होतो. असच माणसाचं आहे. समाजात एक विशिष्ट ऊंची गाठे प्रर्यंत सगळा संघर्ष असतो. पण एकदा अपेक्षित ऊंचीवर पोहोचलात की आयुष्यातल्या अनेक समस्या ती ऊंचीच सोडवते.


आंतरजालावरून साभार

शुक्रवार, १२ सप्टेंबर, २०१४

लोकशाही 2014

लोकशाही 2014

ना शरदाचे चांदणे,
ना सोनियाचा दिस,
घड्याळाचे ओझे हाताला,
म्हणून जीव कासावीस!
कमळाच्या पाकळ्यांची यादवी छळते मनाला,
धनुष्य आलय मोडकळीस, 
पण जाणीव नाही बाणाला!
विळा हातोडा आणि कंदिलाला
आजच्या युगात स्थान नाही,
डब्यांना ओढु शकेल एवढी
इंजिनात जान नाही,
हत्तीवरुन फिरणारा सायकलवर बसत नाही!
कितीही उघडी ठेवा कवाडे,
प्रकाश आत जाणार नाही,
विसरलेले आठवले तरीही गवई गाणार नाही!
बंडखोर पक्षांचा थवा पार्टीसाठी आतुर,
कुंपणच खातय शेताला...
कारण बुजगावणच फितुर!
कवी अनाम

आयुष्य म्हणजे काय?....

आयुष्य म्हणजे काय?
कधी उंच उंच जाणारा झोका 
तर क्षणात घसरगुंडीच धोका

आयुष्य म्हणजे काय?.... 
कधी आशेचे इंद्र्धनु सतरंगी 
तर कधी निराशेत मन गुंगी

आयुष्य म्हणजे काय?.... 
कधी सुखाचा हिरवा गालीचा 
तर कधी होरपळे जीव वेडपीसा

आयुष्य म्हणजे काय?....
कधी सुखद छायेची गोड नाती
तर कधी नुसतेच रिकामपण हाती

आयुष्य म्हणजे काय?...
कधी उसळता धबधबा कोसळणारा
तर कधी उगीच शांत झालेला किनारा

आयुष्य म्हणजे काय?...
कधी मुक्त दौडत जाणारे वारु
तर कधी जणू पिंज-यातील बंद पाखरू

आयुष्य म्हणजे काय?....
कधी धुंद मैफ़ल गाण्याची
तर कधी उरते पोकळी रिकामपणाची

आयुष्य म्हणजे काय?....
सुख:दु:खाच्या भावनांचा अल्बम
आठवण आली की डोळ्यासमोर आणायच्या

आयुष्य म्हणजे काय?
लपंडाव .......
फ़क्त असेल ते स्वीकारुन जगावे मस्त
निराशेने जिवन का करावे सुस्त


आंतरजालावरून साभार

..आम्ही स्त्रिया..

||||||..आम्ही स्त्रिया..||||||

आम्ही स्त्रिया असतो 
lovely आणि cute 
चेहर्याला face pack लावला 
कि आम्ही असतो mute 

फिरायला लागते आम्हाला
bike किंवा गाडी 
शंभर दुकाने फिरल्यावर 
पसंत पडते एक साडी

स्वयपाक करतो झटपट
चविष्ट आणि खास
तयार व्हायला मात्र
लागतात चार तास

दिवसभर खात असतो
केक बर्गर आणि कोल्ड्रिंक
जेवायला बसलं कि
आम्ही करतो dieting

बाहेर असतो आम्ही
साध्या आणि बिचार्या
पण घरी काय असतो ते
आमच्या नावार्यालाचा विचारा

आम्ही करतो गॉसीप
आणि करतो फिगर मेन्टेन
नवर्याला मात्र असतं
आमच्या शॉपिंगचं टेन्शन

अशी असते आमची
निरनिराळी अदा पण
खर सांगा यावरच तुम्ही
होता असता ना फिदा????


आंतरजालावरून साभार