रविवार, २५ जानेवारी, २०१५

WelCome ओबामा...

महाराष्ट्रातील प्रख्यात आणि तडाखेबंद वक्ते तथा लोकप्रिय कवी 'जगदीश ओहोळ'
यांची सध्या 'ओबामां' भारत दौ-यावर येत आहेत, त्यावरील सर्वत्र गाजत असलेली एक कविता ...


WelCome ओबामा...

आमी पुढं चाललो की
अमेरिकाच ओढती आमचं पाय
आमच्या देशात कितीही
लोकं मेली तरी त्यात काय
पण ओबामा तुमी या
आमी तुमाला मरु देणार नाय..!
तुमी येणार म्हणुन

लावल्यात 15 हजार कँमेरं
पण इथल्या सामान्य माणसाला
कोणतीच सुरक्षा नाय
पण ओबामा तुमी या
आमी तुमाला मरु देणार नाय..!

आमचा शत्रु पाक
त्याला नाही तुमचा धाक
तुमीच घेतलाय डोक्यावर
आणि आता घासताय नाक..
ही तुमची कसली पाँलीसी हाय
पण ओबामा तुमी या
आमी तुमाला मरु देणार नाय..!

आमच्या देशात
मुंग्यासारखी मरत्यात माणसं
मारेकरी होतात सहज पसार
पण नसतो कसलाच पुराव अन्
पोलिस तपास करुन बेजार..
पोलिस चौकितला
CCTV सुध्दा बंद हाय..
पण ओबामा तुमी या
आमी तुमाला मरु देणार नाय..!

तुमी नाकारली ज्यांना एन्ट्री
आता स्वागत करतीय त्यांचीच कंट्री
कारण 'अतिथी देवो भव:'
हा आमच्यावर संस्कार हाय..
म्हणून ओबामा तुमी या
आमी तुमाला मरु देणार नाय..!

साधाभोळा देश आमचा
साधीभोळी माणसं
विश्वास ठेवलाय त्यांनी
मन मोडू नका त्यांचं
नायतर आमाला गोड बोलून
जाता-जाता पाकचा घ्याल चाय..
म्हणुन ओबामा तुमी या
आमी तुमाला मरु देणार नाय..

शुक्रवार, ९ जानेवारी, २०१५

जगी सर्व सुखी असा कोण आहे ?

या वर्षातील मला आवडलेला सर्वात सुंदर मेसेज
एका जंगलात एक कावळा रहात होता. आपला दिवस आनंदाने आणि सुखाने घालवत तो आयुष्य काढत होता. आपण अत्यंत सुखी आहोत अस त्याला वाटायचं आणि त्याच आनंदात तो जगत होता. एक दिवस जंगलातल्या तळ्याकाठी बसला असताना त्याला त्या तळ्यात पोहोत असलेला राजहंस दिसला. तो पांढराशुभ्र आणि डौलदार पक्षी पाहून तो थोडा हिरमुसला आणि विचार करू लागला," मी असा काळा कुळकुळीत एकदम आणि हा पक्षी एकदम शुभ्र, खरच हाच जगातला सर्वात सुखी पक्षी असावा, मी उगाचंच मला सुखी समजत होतो " असा विचार करत तो त्या राजहंसाकडे गेला आणि त्याला आपल्या या भावना बोलून दाखवल्या. तो राजहंसही म्हणाला," खरं आहे मित्रा तुझं, मी ही समजत होतो असं, पण एके दिवशी मी एका पोपटाला पाहिलं , मला एक रंग आहे पण त्याला दोन रंग होते, खरच तो माझ्यापेक्षा सुखी असणार रे "

मग हा कावळा पोपटाच्या शोधात निघाला. एका पोपटाला गाठून त्याने सगळी कथा ऐकवली. तो पोपट हसत म्हणाला ," माझा ही समज असाच होता,मी स्वतःला खरच सुखी समजत होतो पण एके दिवशी मी एका मोराला पाहिलं आणि मला जाणवलं कि तोच सगळ्यात सुखी पक्षी आहे पृथ्वीवर , कारण त्याच्या अंगावर अगणित रंग आहेत " 
हे ऐकून कावळा अजून संभ्रमित झाला. आणि मोराच्या शोधात निघाला. एका प्राणी संग्रहालयात एका पिंजर्यात त्याला एक मोर दिसला. शेकडो लोकं त्याच्या भोवती गोळा होवून त्याचं गुणगान करत होते. आता कावळ्याला खात्री पटली कि हाच जगातला सर्वात सुखी पक्षी. काही वेळाने सर्व लोक निघून गेल्यावर हा त्याच्या पिंजऱ्याजवळ गेला आणि आत्तापर्यंत झालेला सगळा घटनाक्रम त्याला ऐकवला आणि म्हणाला," मयुरराज, आपण खरच खूप सुंदर आहात, रोज हजारो लोक तुम्हाला पाहायला येतात आणि तुमची स्तुती करतात , मला मात्र कुठं गेलं कि हुसकावून लावतात, आपण सगळ्यात सुखी पक्षी आहात या भूतलावर !! तो मोर खिन्नपणे हसत म्हणाला," मला ही सगळ्यात सुंदर आणि सुखी पक्षी असल्याचा अभिमान होता मित्रा पण माझ्या या सौंदर्यामुळे मी पिंजर्यात अडकलोय, सगळं प्राणी संग्रहालय फिरून बघ तुला इथे सगळे पक्षी दिसतील पिंजर्यात पण कावळा नाही दिसणार कुठे , आणि त्यामुळे मी असा निष्कर्ष काढतोय सध्या कि कावळा हा सर्वात सुखी पक्षी आहे कारण तो त्याच्या मर्जीने कुठेही उडू शकतो आणि जावू शकतो ….!

तात्पर्य काय मित्रांनो ??

आपण नेहेमी समजत असतो कि आपले नातेवाईक , मित्र ,सहकारी , आजूबाजूचे लोक हे जास्त सुखी आहेत आपल्यापेक्षा, पण प्रत्यक्षात काही वेगळाच असतं. आपण आपल्या परिस्थितीची तुलना कारण नसताना दुसर्याशी करतो आणि दु:खी होतो. आपल्याला दिलेले गुण , आपली सुखं याचा विसर पडून दुसर्याचे गुण आणि सुख आपल्याला नाही म्हणून दु:खं करतो, त्याच्या आयुष्यातही काही दु:खं असतील असा विचारही आपल्या मनाला शिवत नाही आणि एकांगी विचाराने अजून आपलं आयुष्य नीरस करत जातो.


आजकाल आपल्या स्वत;च्या दु:खापेक्षा दुसर्याच्या सुखाने माणसं जास्त दु:खी व्हायला लागलीत. "भला उसकी कमीज मेरी कमीज से सफेद कैसी ?" ह्या प्रश्नाचं उत्तर शोधतच आपली जिंदगी चालली आहे.
प्रत्येकाला त्याच्या त्याच्या परीने दु:खं आहे आणि सुख ही आहे , त्यांच्या नशीबावर आपलं नशीब घासत बसून उपयोग नाही, आपलं सुख कशात आहे हे शोधा आणि ते वाढवा कारण समर्थ सांगून गेलेत
" जगी सर्व सुखी असा कोण आहे ? 
विचारी मना तूच शोधोनी पाहे …!!!"

सुखी आणि आनंदी जीवनासाठी सर्वांना शुभेच्छा !!!


आंतरजालावरून साभार

मंगळवार, ६ जानेवारी, २०१५

आजकाल सार जग प्रेमात busy असते...

आजकाल सार जग प्रेमात busy असते...
तसं पाहायला गेलं तर प्रेम खूपच easy असते.....

आज फक्त नजरांनी setting असते.....
मग थोड्याच दिवसात थेट mitting असते.....
तसं पाहायला गेल तर प्रेम खूपच easy असते.....
मग तासन - तास एकमेकांना calling असते.....
अन long long एकत्र walking असते......
आधी फक्त hi - bye असते... मग love u, miss u आणि काय काय असते.......
तसं पाहायला गेल तर प्रेम खूपच easy असते.....
मग रोज आई - वडिलांशी cheating असते.....
फीच्या नावाखाली एकमेकांना gift नि नवे नवे
Greeting असते......
रोज रोज मग एव्हडेच rutting असते......
नि bike वरून दूर दूर riding असते........
तसं पाहायला गेलं तर प्रेम खूपच easy असते....
तेच - तेच एक दिवशी मात्र over वाटते......
मग हळू - हळू एकमेकांना ignore असते....
आधी घट्ट अशी attachment असते......
नंतर मात्र डोक्याला harrasment वाटते......
तसं पाहायला गेलं तर प्रेम खूपच easy असते.......
आधी काय झालं,
काळजी घे,मिनटा मिनटाला असते......
नंतर मात्र हेच सगळ boring boring असते......
आणि मग शेवटी.....
माझ्या आयुष्यात आता दुसर कोणीतरी आलं आहे,
Please मला तू विसरून जा हे म्हणण खूप easy असते..... 
कारण आजकाल सार जग प्रेमात busy असते......
आणि खरंच
तसं पाहायला गेलं तर प्रेम खूपच easy असते......!!!!

आंतरजालावरून साभार

शनिवार, १३ डिसेंबर, २०१४

भक्ता..

एक भक्त पांडुरंगाला विचारतो,
"कंबरे वरचा हात काढून आभाळाला लाव तु,
सोन्या चांदीच दान नको मला, भिजव माझा गाव तु !"
त्यावर पांडुरंग हसून म्हणाला,"भक्ता..,
आभाळाला हात लावून पडेल कसा पाउस ?
कुणी म्हणे काळ्या ढगावर क्लिक कर माउस !
आता म्हणतो नको मला सोन्या चांदीच दान,
झाड़ सगळी तोडून पृथ्वी वरची,
सांग कोणी केली घाण ?
आता म्हणतो पांडुरंगा पाउस फक्त पाड,
प्रगतीच्या हव्यासापायी रान केल उजाड़ !
भक्ता तुझी 'फक्त घेण्याची' वृत्ती आता सोड,
चंगळवाद सोडून लाव निसर्गाची ओढ़ !
हात जोडून मिट्न्यापेक्षा उघड आता डोळे,
आई वसुंधरा रड़तेय बाळा काढ कानातले बोळे !
पृथ्वीच्या मुलाच कर्त्तव्य आत्ताच पार पाड़,
जागा करून हरेक मानुस लाव फक्त झाड !
पुढच्या वेळी चालशील जेव्हा पंढरीची वाट,
दिसला पाहिजे हिरवागार प्रत्येक डोंगर अन घाट !
अठ्ठावीस युगांपासून विटेवर उभा राहून हाच संदेश देतोय,
पण,भोळा भक्त माझा अर्थ न जाणता फक्त प्रसादच घरी नेतोय..!"


आंतरजालावरून साभार

वडील

वडील होण्या इतपत जगात
कोणताच प्रचंड आनंद नाही
नि कन्या झाली तर कोणतचं सुख
त्याहून बेधुंद नाही...
.
मुठ आवळून तू बोट धरतेस
तो हरेक क्षण माझा खास होतो
तुझ्या इवल्या इवल्याश्या मुठीत
मला जग जिंकल्याचा भास होतो...
.
माझ्या गाण्यापेक्षा बेडकाचं
किंचाळणं जरी मधूर आहे
माझ्या अंगाईने झोपतं पिल्लू माझं
हे समाधान भरपूर आहे...
.
असावं लागतं पुण्यवान,
नि त्याही पेक्षा खूप भाग्यवान
ज्या पित्याचे हात उरकती
सर्वात श्रेष्ठ कार्य कन्यादान...
.
मुला-मुलीत भेदभावाचा
तो प्रश्नच मी उगारत नाही
वडीलांचं मुलीवर प्रेम जास्त
हे सत्यही मी झुगारत नाही...
.
संसारात रमण्या पेक्षा मी
मुलीच्या भातुकलीच्या खेळात रमतो
भावनांच्या खेळात आई नंतर
मुलीचाच तर क्रम येतो...
.
बाबा म्हणत माझ्या मुलीचे
जसे नाजूक ओठ हलू लागतात
समाधानाची इवली इवली फुलं
ह्या निवडुंगाच्या देहावर फुलू लागतात...
.
तू सुखी राहावीस
देवाकडे एवढचं मागणं आहे
म्हणूनच तुझ्या भविष्यासाठी
दिवसरात्र झिजणं, जागणं आहे...
.
आनंदाचे अगणित क्षण तिच्या
नाजूक हास्यात दडले आहेत
तिला कायम हसतं ठेवण्यासाठी
मलाही प्रयत्नांचे वेड जडले आहे...
.
भाग्य ज्याला म्हणतात ते
माझ्या मुलीतच सापडलं आहे
माझ्या ग्रहांचे मन कदाचित
तिच्याच पायांशी अडलं आहे...
.
मुलगी सासरी जाण्याचा क्षण
वडीलांसाठी मोठी अग्नीपरीक्षा असते
स्वतःच्या काळजा पासून दुरावणं
जगातली सर्वात मोठी शिक्षा असते...
.
आभाळा एवढं सुख काय ते
मुलगी झाल्यावर कळतं
एक वेगळच आपलेपण
तिचं प्रत्येक हास्य उधळतं...
.
इतरांचे नशीब घेऊन येतात
त्या बाबतीत मुली माहीर आहेत
मुलगी म्हणजे धनाची पेटी
हे सत्यही तसं जग जाहीर आहे...
.
मुलींचे एक छान असतं
मुलगी असण्याचा अभिमान असतो
त्यांचा अभिमान वडीलांसाठी
मान, शान व सन्मान असतो...
.
छे ती कुठे माझी मुलगी
ती तर आहे श्वास माझा
उद्य मनांवर राज्य करेल
स्वप्नं नाही विश्वास माझा...


आंतरजालावरून साभार

रविवार, ७ डिसेंबर, २०१४

पुलंच्या एका पत्रातून

ऑस्कर वाइल्डचे एक वाक्य ध्यानात ठेव. "A Perfect marriage is based on perfect mutual misunderstanding".

लग्न हे नवराबायकोच्या एकमेकाविषयी असणा-या संपूर्ण गैरसमजाच्या आधारावरच यशस्वी होत असते. आता माझेच उदाहरण देतो. मी अत्यंत अव्यवस्थित आहे, असा सुनीताचा लग्न झाल्या क्षणापासून आजतागायत गैरसमज आहे. लग्नाच्या रजिस्टरबुकात सही करायला मी खुर्चीवर बसलो, तो नेमका तिथे ठेवलेल्या रजिस्ट्रारच्या ह्यॅटवर. ही गोष्ट खरी आहे.

पण मी त्याचा त्या ह्यॅटीवर बसण्यापूर्वीची तिची अवस्था आणि मी बसल्यानंतरची अवस्था यात मला तरी काहीच फरक दिसला नाही. एकदा कुणाच्या तरी चष्म्यावर बसलो होतो, तेव्हा मात्र बसण्यापूर्वीच्या माझ्या लेंग्याच्या आणि काचा घूसू नयेत तिथे घुसल्यावर झालेल्या माझ्या अवस्थेच्या आठवणीने आजही नेमका याच ठिकाणी घाम फुटतो.

पण ते जाऊ दे. सांगायची गोष्ट मी अव्यवस्थित असल्याचा सुनीताचा गैरसमज मी अजूनही टिकवून ठेवला आहे. यामुळे मी प्रवासातून परतताना माझा पायजमा, टॉवेल आणि साबणाची वडी या प्रवासात विसरून येण्याच्याच लायकीच्या वस्तू न विसरता विसरून येतो. मग सुनीताला वस्तू हरवल्याचा दु:खापेक्षा 'मी अव्यवस्थित आहे', या तिच्या मताला पुष्टी मिळाल्याचा भयंकर आनंद होतो.
-- पुलंच्या एका पत्रातून

"बायको"

"बायको"

तिचं आपल्या आयुष्यात येणं,
किती किती सुखद असतं..
या नात्याला श्वासांशिवाय,
दुसरं कुठलंच नाव नसतं...

एका सुंदर क्षणी आपल्या,
घरामध्ये येते "ती"...
तिचं अख्खं आयुष्यच आपल्याला,
भेट म्हणून देते "ती"...

किती सहज बनवत जाते,
ती प्रत्येकाशी नातं....
बघता बघता अनोळखी घर,
तिचंच बनून जातं....

सुखामध्ये दुःखामध्ये,
'ती'च सोबत असते ना..
सगळं सहन करून ती,
तुमच्यासाठीच हसते ना...?

सकाळपासून रात्रीपर्यंत,
राबत असतात तिचे हात...
सासू-सासरे, मुलं, घर..
सतत असतं तिच्या मनात...

चहा, दूध, नाष्टा, डबे,
आंघोळीला गरम पाणी...
प्रत्येकाची करून कामे,
तिची मात्र मधाळ वाणी....

सगळ्यांत शेवटी झोपते ती,
सगळ्यांच्याही आधी उठून...
दिवसभर राबण्यासाठी,
ताकद एवढी आणते कुठून...?

घरामधलं सगळं आवरून,
कामांसाठी बाहेर पळते....
घरामध्ये नसते तेंव्हाच,
तिची खरी किंमत कळते...

घर होतं अस्ताव्यस्त,
घरामध्ये नसते जेंव्हा....
तिच्याशिवाय व्हायचं कसं...?
मनात आपसूक येतं तेंव्हा...

म्हणूनच ती परत येते,
घरामध्ये पदर खोचून....
बोलून दाखवते मलाच ती,
वरती हे टोचून टोचून...

की, "मी म्हणून टिकले..., दुसरी
केव्हाच गेली असती पळून....
माझे महत्त्व येत नाही,
अजून कसे तुम्हांला कळून...?"

राग-लोभ, रुसवे-फुगवे,
उणी-दुणी, मानपान...
प्रत्येकाला घेते समजून,
जुळवून घेते कित्ती छान...

थकूनभागून आल्यावर ती,
हसून, चहा देते आणून...
दिवसभराचे आपले कष्ट,
अलगदपणे घेते जाणून....

सगळं भांडण विसरून जेंव्हा,
घराशी ती एकरूप होते...
घर तिचंच होऊन जातं,
जेंव्हा ती कुशीत घेते.....

आयुष्यभर उपयोगी पडतं,
नेहमी तिचंच संसारी धोरण....
म्हणून प्रत्येक घरात सजतं,
"बायको" नावाचं मखमली तोरण....

ती आहे म्हणून आहे,
आपल्या घरादाराला किंमत....
तिला विरोध करण्याची इथं....
कुणात आहे हिंमत....?

कुठून येतात आयुष्यात आपल्या,
इतक्या समजूतदार मुली.....?
उगाच नाही म्हणत...
" घरोघरी मातीच्याच चुली...!!!"

क्षणांचीही साथ नव्हे,
साताजन्मांची ही सोबत असते....
"नवरा" आयुष्यभर "नवरा"च राहतो,
"नवरी मुलगी" मात्र "बायको" बनते....

समर्पित....


आंतरजालावरून साभार