गुरुवार, १६ जुलै, २०१५

शाळा



आमचा पहिली ते चौथी हा प्रवास तसा निवांत होता. पण एखाद्याची शाळा घेणं म्हणजे नेमकं काय हे मात्र पाचवीला कळल .तसं बघायला गेलं तर फ़ारसं काही बदललं नव्हतं..पण एक महत्त्वाची गोष्ट मात्र बदलली होती. आजवर सगळ्या विषयांसाठी एकच शिक्षक अशी साधी सोप्पी सवय होती. पण इथे तर प्रत्येक विषयासाठी वेगवेगळे शिक्षक होते.
आता तर माझ्यासोबत विषयांचीही काही खैर नव्हती. भाषा, गणित, विज्ञान, इतिहास आणि भुगोल ह्या पांडवामध्ये आता "इंग्रजी" नावाच्या अजुन एका भांवडाची भर पडली होती. "शिकणारा एक और शिकवणारे सहा ... बहुत नाइंसाफ़ी है रे" अश्या असामाईक समीकरणाचा प्रश्न गब्बरला बहुदा सर्वप्रथम पाचवीलाच पडला असणार .. प्रत्येक विषय आता स्वत:चा मोठेपणा पुढे पुढे करु पहात असताना मी मात्र वर्गात एक एक बेंच मागे सरकत होतो ..
बेंचवरुन आठवल .. शाळेत सगळ्यात जास्त कुठल्या गोष्टीला गॆल्मर असेल तर ते म्हणजे शेवट्च्या बेंचला ..ह्या बेंचची गोष्टच वेगळी होती. तशी वर्गातली पुढची बाके ह्याच्या वाटेला सहसा कधी जात नसत. पुढची बाके अभ्यासात हुशार, तर ही दुनियादारीत. पुढची बाके एक्कलकोंडी, तर ही सदा गर्दीचा सेंटरपोंईट, पुढची बाके टिचररुममध्ये फ़ेमस, तर हा टिचररुमचा चर्चेचा विषय. पुढच्या बाकांवर शिक्षकांचे विषेश लक्ष्य, तर ह्याच्यावर बारीक नजर पुढची बाके आपल्या अक्कल हुशारीने ह्याच्यांकडे जाणूनबुजून जरी दुर्लक्ष्य करत असले तरी त्या बिचार्‍यानां माहित नव्हते की त्यांची हुशारीचे कौतुक ह्यांच्या शर्यतीत भाग न घेण्याच्या आळशीपणावर अवलबूंन होते. पण हे सारे बेंच कसेही असले तरी त्यावेळी ते त्यावर बसणार्याची प्राईव्हेट प्रोर्प्रर्टी होते. बरं ही एव्हढी प्रोर्प्रर्टी त्यावेळी नुसती त्यावर करकटकने आपलं नाव कोरुन आपल्या नावावर करता येत होती.
खरचं किती सोप्प होतं आयुष्य तेव्हा ... जस जस शाळेचे वय वाढु लागलं तसं तसं गणिताची आकडेमोड हातापायांच्या बोटांत मावेनाशी झाली. विज्ञान स्वत:सोबत माझ्यावरही वेगवेगळे प्रयोग करत होता. इतिहासातली सनावळ ही भुतावळीसारखी मानेवर बसली
होती, भुगोल स्व:ताचा देश सोडुन एखाद्या N.R.I सारखा इतर देशांचे गोडवे गाण्यात धन्यता मानु लागला होता. नागरीकशास्त्राने आपल्याला आपल्या आकारमानामुळे कुणीच भाव देत नसल्याचे लक्ष्यात येताच त्यानेही आता अर्थशास्त्राला सोबतीला घेउन आम्हाला जेरीला आणण्याचा जणू विडा उचलला होता.
पण आम्हीही आमच्या कुवतीनुसार ह्या सगळ्या स्वार्‍यानां मोठ्या हिमतीने तोंड देत होतो.
सातवीनंतर शाळा थोडी बिनदास्त बनू लागली. बघता बघता शाळा मॆच्युअर्ड होउ लागली. भाषा, गणित, विज्ञान आणि इतर सारे विषय आता आपले संवगडी वाटु लागले होते. तर परिक्षा एक खोडकर मैत्रीण...
दहावी नावाच्या शेवटच्या वर्षाचा घरच्यांनी दाखवलेला बागुलबुआही आम्हाला कधी घाबरवू शकला नाही कारण शाळेतल्या शिक्षकरुपी देवापुढे त्यांची मजल नाही ह्याची आम्हाला खात्री होती...
सगळं कसं अगदी व्यवस्थीत चालु असताना नेमका तो दिवस आला .... "सॆंड-ऒफ़" इतके दिवस ह्या दिवसाच आकर्षण होते ..... आणि आज तो नेमका उजाडला .. मुली पंजाबी सूट आणि साड्यांमध्ये आल्या होत्या.
इतके दिवस अजिबात लक्ष्यात न आलेली गोष्ट म्हणजे खरंच आजवर आमच्या आजुबाजूला वावरणार्‍या ज्यांना आम्ही साळकाया- म्हाळकाया म्हणून चिडवायचो. त्या आज खंरच मोठ्या झाल्या होत्या.
मुख्याध्यापकांचे भाषण झाले, नंतर शिक्षकांचेही चार शब्द सांगुन झाले, आपण आणि आपली शाळा ह्याच्यावर पुढल्या बाकांचे धडाधड एक दोन निबंधही बोलुन झाले. नंतर एक छोटीशी पार्टी ..
वेळ संपल्याची जाणिव झाली ती मुलींच्या रडण्याने. इतक्यावेळच्या जुही चावला आणि करिष्मा कपूर अचानक आशा काळे व अलका कुबल वाटु लागल्या.
आमची मात्र हसता हसता पुरेवाट झाली. आजचा दिवस भरला आता उद्या आज शाळा सुटली..." अस सांगणारी घंटा नाही ..
लगेच मागे वळुन पाहीलं आणि नेमका शाळेत येतानाचा पहिला दिवस आठवला. गेटवर मी अगदी तसाच उभा होतो रडवेल्या चेहर्याने मागे वळुन पहाणारा फ़क्त आता दिशा बदलली होती.
पहिल्या दिवशी शाळेत येताना आई जशी धुसर होत गेलेली, तशी आज शाळाही हळुहळु डोळ्यात धुसर होत होती.
हे दोन्ही दिवस आजही माझ्यासाठी अगदी तस्सेच होते फ़क्त त्यादिवशी आईने हात सोडला तेव्हा मी तिथे एकटा होतो पण आज जेव्हा शाळेचा हात सुटला तेव्हा माझ्यासोबत माझा आत्मविश्वास होता, डोळ्यात उद्याची स्वप्ने होती , कुठल्याही परिस्थितीत मला सावरणारी संस्काराची शिदोरी होती
आणी मनांत कधीही न पुसल्या जाणाऱ्या आठवणी होत्या ...
आज ही शाळेच्या गेटवरुन शाळेकडे पहाताना पापण्यांच्या कडा नकळत ओलावतात. तिला पहाताना उर भरुन येतो.

आंतरजालावरून साभार

शनिवार, ११ जुलै, २०१५

टिळक तुम्हाला विनम्र श्रद्धांजली

टिळक तुम्हाला विनम्र श्रद्धांजली
तुमच्या शेगांच्या टरफलांची गोष्ट आठवली.सध्या लोक काहीही खातात आणि
टरफल इथ तिथ टाकून देत नाही तर ती सुद्धा खाऊन टाकतात. काही खाल्ल्याचा कुठलाच पुरावा ठेवत नाही मागे.
स्वातंत्र्यासाठी तुम्ही तुरुंगवास भोगलात टिळक पण स्वतंत्र भारतात तुरुंगवास आता उपभोगता येतो. मंडालेहून निघालेला स्वातंत्र्याचा रोड आता आर्थर रोड पाशी येऊन थांबला. तिथ देश द्रोह्याना मिळणाऱ्या सुख सोयींचा हेवा बाहेरच्या लोकांनाही वाटू लागला आहे.
तुम्ही लिहिलत गीता रहस्य, गीतेतली बरीच रहस्य आता नव्याने उलगडू लागली आहेत.कौरवा-पांडवासारखे कोणी राज्यासाठी लढत बसत नाही आता. तर युती आणि आघाडी करून सत्ता उपभोगतात. आप्तस्वकीयांशी कसा लढू? हा प्रश्न पडत नाही कुठल्याच अर्जुनाला. काका,भाऊ,बाप,मामा, गुरु कोणाच्याही पाठीत सहज खंजीर खुपसतो आजचा अर्जुन.
वस्त्रहरण तर नित्याचच झालंय, पण कृष्णाने पाठवलेली वस्त्र कधीच पोचत नाहीत कुठल्याच द्रौपदी कडे.
टिळक, आता केसरी या शब्दाचा अर्थही कळत नाही कुणाला, गर्जना करणाऱ्या कुठल्याच सिंहाचा भरवसा उरला नाही. सांगता येत नाही कधी कुणाच्या ताठाखालच मांजर बनून जाईल.
चिंतन आणि हवापालट करण्यासाठी तुम्ही सिंहगडावर जाऊन राहायचात ना टिळक? तिथली हवा सुद्धा खूप पालटली आहे, गडाच्या पायथ्याशी आता रेव पार्ट्या चालतात. सिंह तर केव्हाच गेला. गड राखणही आता कठीण झालय.
तुम्ही सार्वजनिक केलेला गणेशउत्सव मात्र खूप लोकप्रिय होतोय दिवसेंदिवस
प्रत्येक गल्लीचे बोळाचे स्वतंत्र राजे झालेत आता, नवसाला पावणारे.
सरकारच डोक ठिकाणावर आहे का? असा प्रश्न तुम्ही केला होतात. आता सरकारच डोक काय सरकारच ठिकाणावर नसत. सरकार अस्थिर करून ठेवण्याचे फायदे कळून चुकलेत सर्वाना.
आजच्या तरुणाला हिंदुस्थानच्या स्वातंत्र्य लढ्याची पुरेशी माहिती नाही
मग कुठले टिळक आणि कुठल काय?
टिळक, तुमच पुण्यस्मरण करणारी आमची ही शेवटची पिढी बहुतेक.
बहुतेक नाही नक्कीच........
- साभार लोकमान्य चित्रपट

गुरुवार, ९ जुलै, २०१५

नील आर्मस्ट्राँग .... , चंद्रावर पाऊल ठेवणारा पहिला मानव ...!!

वाचनात आलेला एक सुंदर संदेश !!
नील आर्मस्ट्राँग .... , चंद्रावर पाऊल ठेवणारा पहिला मानव ...!!
पण तुम्हा ठाऊक आहे , NASA च्या नियोजित कार्यक्रमात चंद्रावर पहिले पाऊल कोण ठेवणार होतं ....?? अनेकांना हे ठाऊक नाही .... मला ही माहीत नव्हतं !!
ती नियोजित व्यक्ति होती, एडविन सी अल्डारिन ... अपोलो मिशन चा पायलट ... तो अमेरिकन एअरफोर्स मध्ये कार्यरत होता.... त्याल स्पेस वॅाकिंगचा अनुभव पण होता ... आणि म्हणुनच त्याची या मिशनचा पायलट म्हणुन निवड झालेली होती.
नील आर्मस्ट्राँग हा अमेरिकन नेव्हीमध्ये कार्यरत होता.... त्याची या मिशनचा को-पायलट म्हणुन निवड झालेली होती.
जेव्हा अपोलो यान चंद्रावर उतरले, त्यांना नासाच्या बेस स्टेशन कंट्रोल मधुन आदेश मिळाला , "Pilot First".
पण एडविन थबकला, "काय होईल पुढे ", "मी उतरल्या बरोबर चंद्राच्या गुरुत्वाकर्षणाने ओढल्या जाऊन चंद्रभूमीत गडप तर नाही ना होणार, किंवा बाहेर पडल्या बरोबर जळुन राख ही होऊ शकेल आपली", वगैरे वगैरे..... हा संशयाचा, अडखळण्याचा काळ काही तासांचा नव्हे तर काही क्षणांचा ...
मधल्या काळात NASA ने पुढचा संदेश दिला, "Co-Pilot Next".
क्षणार्धात नील आर्मस्ट्राँग ने आपले पाऊल चान्द्रभूमीवर ठेवले ...!! आणि तो चंद्रावर पाऊल ठेवणारा पहिला मानव झाला ...!! मानवाच्या विकासाच्या इतिहासाच्या गौरवगाथेचा एक भाग झाला...!!
हा जागतिक इतिहास बदलला एका क्षणात .... एडविन कडे जरी गुणवत्ता होती... त्याने विशेष नैपुण्य प्राप्त केले असल्यानेच त्याची प्राधान्यक्रमावर निवड झालेली होती ...., परंतू क्षणभर अडखळल्याने, तो त्या इतिहासाचा भाग होऊ शकला नाही ...!!
जग फक्त त्यालाच ओळखतं ज्यानं प्रथम धाडस केलं ....
हे एक उत्तम उदाहरण आहे, माणुस भितीने, संकोचाने, करु का नको या विचारात संधी कशी गमावतो याचं ....
जेव्हा जेव्हा तुम्ही चंद्राकडे बघाल, तेव्हा हे आठवा ... क्षणभर अडखळणं आपल्याला एका दैदीप्यमान विजयाचा, इतिहासाचा भाग होण्यापासुन दूर ठेऊ शकतं...!!
आपल्या सर्वांमध्ये काही ना काही उत्तमोत्तम गुणवत्ता आहे, प्रश्न आहे तो फक्त क्षणभर अडखळण्याचा ... भिण्याचा ... संकोचाचा ... लाजाळुपणाचा ... तेच आपल्याला अनेकदा त्या यशप्राप्ती पासुन दूर ठेवतं जे मिळविण्यास आपण पात्र असतो ...!!
अनेकदा आपल्याला प्रश्न पडतात पण आपण विचारायला घाबरतो, अनेकदा दुसऱ्यांच्या चांगुलपणाला दाद द्यायला चुकतो, आणि कदाचित अनेकजण हा संदेश पुढे पाठविण्यात ही चालढकल करतील ....!!
जर आपण चांगल्या व योग्य गोष्टी करायला चुकलो... अडखळलो... घाबरलो... , तर बहुधा आपण फार मोठी चुक करीत आहोत ...!!! नाही का ...???


आंतरजालावरून साभार

मंगळवार, ७ जुलै, २०१५

फार वेळ लावू नका -

फार वेळ लावू नका - 
एकदातरी आठवणीने हाक मारा !


(मनाला स्पर्श करणारी कविता) .......

फक्त एकदाच...
आपली माणसं आपल्याला कायमची सोडून
जाण्यापूर्वी,
फक्त एकदा तरी हाक मारा त्यांना...
प्लीज!


आपण म्हणतो,
मीच का नेहमी फोन करायचा,
मीच का एसएमएस करु,
आणि कधीतरी जिवाभावाचं माणूस अशा ठिकाणी
निघून जातं,
जिथे नेटवर्क पोहचत नाही,
आपलं माणूस नॉट रिचेबल होण्यापूर्वी,
एक फोन कराल त्यांना..
प्लीज..!


आपण असतो फार बिझी,
वेळचं नाही,
कुठं जायला फुरसत नाही,
जिवाभावाची माणसं आठवतसुद्धा नाहीत,
आपण कधी पत्र लिहित नाही,
ख्यालीखुशाली विचारत नाही,
त्यांचे बर्थडे आपल्याला आवडत नाही,
त्यांच्या आठवणींनी मन काहूर करत नाही..
आणि मग एक दिवस येतो निरोप,
ते 'नसल्याचा'..
आणि जातो फक्त दारावर,
कधीही न होणाऱ्या भेटीसाठी..
असं होण्यापेक्षा
कधीतरी पाच मिनिट वेळ काढता नाही का येणार,
थोडा वेळ भेटून गप्पा मारता नाहीच का येणार..
प्लीज.. त्या गप्पांना वेळ द्याच..
प्लीज..


हे सारं कळतं आपल्याला,
पटतंही..
मात्र तरीही आपण आपल्याच आयुष्यात
बांधलेले,
आपले दोर काचलेले..
त्या काचल्या दोरांपायी
कुणाशी शेवटची भेट झाली नाही
असं होऊ नये..
आणि जिवंत असलेली माणसं कायमची दुरावू नये,
म्हणून एकदाच..
मनापासून हाक माराल प्लीज..
आपल्या माणसांना..........॥

आंतरजालावरून साभार

सोमवार, ६ जुलै, २०१५

माझ्या नवऱ्याची गर्लफ्रेण्ड ....

माझ्या नवऱ्याची गर्लफ्रेण्ड ....

लग्नाला उलटली कित्येक वर्षे
कंटाळा की हो आला
एकाच बाईच्या हातचे पदार्थ
चवच उरली नाही जिभेला

रोजचं तेच रुटीन
कधी डबा तर कधी कॅन्टीन
ठराविक वेळी तिथेच झोपणं
पहाट होताच पळत सुटण

नाटक सिनेमा आणि ट्रीपला
तेच दोघ एकमेकाला
जायचं कंटाळाच येऊ लागला
थोडा बदल हवाय रुचीला

नवरा माझा चांगलाच बुरसला
खुंट वाढवून फिरू लागला
गबाळा वेष मळकटलेला
म्हणे कोण बघतंय निरखून मला

याला काय उपाय करावा?
एक विचार मनी आला
झकास गर्लफ्रेण्ड शोधू त्याला
मी लगेच लागले कामाला

ओळखीच्या जणींची यादी केली
एक नाही मनास आली
योगायोगानेच ती मला भेटली
म्हणलं ही पोरगी मला पटली

एक दिवस घरी बोलावली
नीट सगळी माहिती काढली
पोटभरून जेवायला घातली
नी घट्ट मैत्रीण करून टाकली

जाणीवपूर्वक नवऱ्याची आणि तिची
सहजच व्हावी तशी ओळख करून दिली
नशिबानी त्याची आणि तिची
आवड निवड एकच निघाली

नवरा लगेच सुधारला
टापटीप राहू लागला
नवीन नवीन कार्यक्रम
उत्साहाने आखू लागला

मनातल्या मनात मी हसत होते
त्यांची मैत्री बघत होते
भरपूर एन्जॉय करत होते
पण एकट मात्र सोडत नव्हते

उपाय करायला हरकत नाही
पण ढिल्ला मात्र सोडायचं नाही
वेसण त्याची हातात हवी
नेमकी ढील देता यावी .....

आंतरजालावरून साभार

शनिवार, ४ जुलै, २०१५

...आपलया मुलांसाठी...

नककी वाचा

...आपलया मुलांसाठी...

कोलकात्याची मोठी आणि नामवंत सर्कस.. दीड -दोनशे कलावंत आणि पन्नासेक जनावरं.. पन्नास जनावरांमध्ये दहा वाघ.. लहानपणापासून सर्कशीत वाढलेली ..कालांतराने सर्कस चालेनासी झाली.. कलावंतांना आणि जनावरांना पोसणे सर्कशीच्या मालकाला अशक्यप्राय बनले.. शेवटी दहाही वाघांना बंगालच्या जंगलात नेऊन सोडण्याचे ठरले 

 ठरल्याप्रमाणे दहाही वाघांना पिंज-यांत कोंडून ते पिंजरे ट्रकमध्ये ठेवून वाघांना जंगलात सोडण्यात आले..आठव्या दिवशी समजले की दहापैकी सात वाघांची जंगली कुत्र्यांनी शिकार करुन त्यांना ठार मारले आहे..
जन्मभर सर्कशीत राहिलेल्या वाघांना पिंज-यात रोज आयते मुर्दाड मांस मिळत गेल्याने ते शिकार करायचे पार विसरुन गेलेले.. याऊलट जंगलात जन्मलेल्या कुत्र्यांना शिकार केल्याशिवाय आपण जगूच शकत नाही हे समजल्यामुळे ते उत्कृष्ट शिकारी बनले आणि त्यांनी स्वतःचे पोट भरण्यासाठी चक्क वाघांचीही शिकार केली.

आपलंही असंच आहे.स्वतःच्या जगण्याचा आनंद न घेता आयुष्यभर वणवण फिरत रहायचं.माझ्या मुलांना मी बंगला बांधणार,जमीन जायदाद घेणार,धन दौलत,पैसा अडका सारं सारं जमवून ठेवणार.माझ्या माघारी माझ्या मुलांना कशाचीही कमतरता भासली नाही पाहिजे.मुलं आयुष्यभर आनंदात जगली पाहिजेत म्हणून किती हा आटापिटा??

खरे तर आपण आपल्या मुलांना सारं सारं आयतं देऊन त्यांना करण्यासाठी काही कामच ठेवत नाही.म्हणजे एक प्रकारे आपण त्यांना सर्कशीतले वाघच बनवत नाही का??
या उलत ज्यांच्या घरी तीन वेळेच्या जेवणाची मारामार असते अशी गरीब आणि सर्वसाधारण घरची मुले स्वबळावर शिकतात ,टिकतात आणि संसार उभा करतात.ज्या प्रमाणे जंगली कुत्र्यांना शिकारीशिवाय आपण जगूच शकत नाही याची खात्री पटते आणि तो तरबेज शिकारी बनतो अगदी त्याच प्रमाणे सर्व साधारण घरची मुलेही 'जे करायचं ते मलाच'असे म्हणून तन मन धन ओतून अपार कष्ट करुन स्वतःचे आयुष्य घडवतात.आयतोबा मात्र कधी ना कधी कोणाची तरी शिकार बनतात..

आपणच ठरवा ,आपण आपल्या मुलांना शिकारी बनवायचे की शिकार बनवायचे...??

आंतरजालावरून साभार 

"बाप-लेक"

बाप-लेकयुवक-पालक मेळाव्यातील युवक-युवतींच्या नव्याच समस्या ऐकून मन विदीर्ण झालं. आई-बाबांचा संपूर्ण आदर राखून ही मुलं फार धिटाईनं बोलत होती. आदिती नावाची मुलगी म्हणाली, 'दोघंही खूप बिझी आहेत, हे मान्य आहे; पण दोघं जेव्हा घरात येतात तेव्हाही ती दोघं विसरूनच गेलेली असतात की त्यांना एक मुलगीही आहे. एकजण लॅपटॉपवर ऑफिस उघडून तर दुसरा मोबाइलवर. अक्षरश: आमच्या दोन हजार स्क्वेअर फिट फ्लॅटच्या घरात मी पोरकी आहे! आणि अचानक ती रडायलाच लागली. सार्‍यांचेच डोळे भरून आले.

सौरभ उठला. त्यानं हातात माईक घेतला. आदितीच्या बोलण्याचं सूत्र घेऊन तो म्हणाला, 'खरंच आहे आदिती जे म्हणाली ते. आम्ही चॅटिंग करतो. व्हॉट्सअँपवर खूप रमतो, ते चूकच आहे; पण ती गरज आम्हाला का वाटते. याचा विचार कुणी केलाय का? आमचा सारा दिवस कसा गेला. हेसुद्धा पप्पा-मम्मी विचारत नाहीत. एक तर सीरियल्स नाही तर मोबाइलवर. मग आम्ही आमचं मन शेअर कुणाशी करायचं? आमचं चुकत असेल; पण त्यांचं तरी आम्हाला इतकं विसरणं बरोबर आहे का?'

सौरभ घुश्श्यातच खाली बसला. वातावरणात एक तणाव पसरला.

तन्वी विचार करत होती. बोलू की नको? हातसारखा वर पट्कन खाली घेत होती. निवेदिकेनं तिला विश्‍वासात घेतलं -

'ये, बोल मोकळेपणानं.'

तन्वी आणि ती जे म्हणाली समुपदेशकांना एक आव्हानच ठरावं.

तन्वी म्हणाली, 'आमचं आताचं वय अठरा ते वीस दरम्यान आहे. या वयात प्रत्येक मुलीला मुलाबद्दल अँट्रॅक्शन वाटतं आणि हे बट नॅचरल. वाटतंच. कुणा पुरुषाच्या आपण जवळ असावं; पण त्यात सारा भाग सेक्श्युअल नसतो. एक सेफ्टी फील करतो आम्ही. एक पुरुष फ्रेंड आहे आमचा. खरं सांगू? यात एक वेगळं सांगायचंय मला. आम्हा मुलींना आमच्या बाबांबद्दल आईपेक्षाही जवळीक वाटते. याचसाठी; पण बाबांना वेळ नाही. घरी असले तर ऑफिस डोक्यात. येणार रात्रीच्या केव्हा तरी. नाही तर फॉरेन टूर.' तन्वी थोडी 
थांबली. दाटलेला गळा, आवंढा गिळला तिनं. मग धीर करून म्हणाली, 'प्रत्येक मुलीला तिचा बाबा मित्र म्हणून मिळाला नां तर आम्ही इतर पुरुष फ्रेंड करणारही नाही. आमचे बाबा आमचे मित्र व्हायला हवेत. आमच्या मनातलं आम्ही त्यांना खूप मोकळेपणाने सांगू शकायला हवं. त्यांनी आम्हाला आमचं चुकत असेल तर समजून सांगायला हवं. कित्येक प्रश्न सुटतील. काही प्रश्न तर निर्माणच होणार नाहीत. आज इथं माझे बाबा समोर आहेत. मी त्यांना सॉरी म्हणते. मी चुकत असेन, हे सांगून तर मला माफ करा. मी हात जोडते. फक्त माझे मित्र व्हा!'

तन्वीसह सारे सभागृह अश्रूत बुडून गेले. त्या आसवात फक्त दु:खाचे कढ नव्हते. नव्या पिढीचं आक्रंदन होतं. पुष्कळ वेळ एक नि:स्तब्धता होती. मग शर्वरी उठली. आता ही काय बोलते आहे याची उत्सुकता होती.

शर्वरी प्रसन्न व्यक्तिमत्त्वाची. उंच-सडसडीत. डोळे बोलके, स्माईली, बोलायला लागली. 'माझे बाबा मात्र माझे चांगले मित्र आहेत. खूप गप्पा करतात. सिनेमालाही नेतात. मित्र-मैत्रिणींशीही छान बोलतात. मला अभिमान वाटतो. माय डॅड इज बेस्ट डॅड! मीच त्यांच्याशी आतापर्यंत वाईट वागत होते. उगीच रागावत होते. हट्टीपणानं खूप काही मागत होते. आज सर्वांच्या समोर मी म्हणते - सॉरी डॅड! सॉरी रिअली सॉरी!' शर्वरीनं सर्वांच्या समोर आपल्या बाबांची माफी मागितली. सुसंवादाच्या या कार्यक्रमात एक मन मोकळं होत आहे, याचा मला आनंद झाला; पण हा आनंद काही क्षणच टिकला. पालकांमधून एक गृहस्थ उठले. त्यांचे डोळे भरलेलेच होते. व्यक्तिमत्त्व उमदं होतं. जीन्सची पॅण्ट, टी-शर्ट यामुळे वयापेक्षा तरुण वाटत होते. त्यांनी बोलायला सुरुवात केली.

'आता शर्वरी बोलली ना, तिचा मी बाबा.' मग एक दीर्घ श्‍वास घेऊन ते म्हणाले, 'आज माझ्या लेकीनं मला हरवलं. पूर्ण हरवलं. शी इज् रिअली ग्रेट! तिनं जे जे माझ्याबद्दल सांगितलं, त्याच्या अगदी उलट आहे मी. मी तिच्याशी अगदी इथं येईपर्यंत वाईट वागलोय. कधीही तिला प्रेमानं मी जवळ घेतलं आहे हे मला आठवत नाही. सिनेमा तर जाऊच द्या, एकत्र जेवणही खूप वर्षांत केलेलं नाही. फक्त मार्कांच्या चौकशा केल्या. कधी कुठून उशिरा आली की फक्त रागावलो न् खरं सांगतो. माझ्या या गोड लेकीला मी मारलं सुद्धा! शर्वरी, आज तुझ्या या बोलण्यानं मी बदललो गं, शर्वरी मी तुझी माफी मागतो. उद्यापासून - उद्यापासून तुझा हा डड्डा - तुझा फ्रेंड असेल, बेस्ट फ्रेंड!'

शर्वरी भावनावेगाने व्यासपीठाकडे धावत गेली सर्वांच्या समोर बाप-लेक एकमेकांच्या कुशीत स्फुंदताना सारं सभागृह रडत होतं.

नव्या मुलांचं दु:ख घरात असूनही बेघर! आई-बाप असूनही पोरकेपणाचं!

खरंच हे वाचून आपण काही समजून घेणार आहोत का?

आपण सारे या नव्या पिढीचे मित्र होणार आहोत का? तसे होऊया. ही पिढी खरंच गोड आहे. अति बिझीपणाचा डायबिटीस झाल्यामुळे हा गोडवा आपल्याला कळत नाही इतकंच!
"बाप-लेक"
        ;      प्रा.प्रवीण दवणे