शनिवार, २९ नोव्हेंबर, २०१४

आज देवा ला सुट्टी आहे

आज देवा ला सुट्टी आहे
कृपया मंदिरात जाऊ नये,
देव आहे खुप बिज़ी आहे
त्याला साकड़ घालू नये।
जायचेच असेल तर जा एका अनाथाश्रमात,
तो तिथे लहान पोरांना हासवित आहे,
तुम्हीही हसवा एखाद्या कोमेजलेल्या फुलाला
पण मात्र आज मंदिरात जाऊ नका कारण आज देवाला पण सुट्टी आहे।
तो भेटेल तुम्हाला कुठल्याही हॉस्पिटलात,
प्रेमाने रोग्याला बरा करताना
तुम्ही जा हातभार लावा
मात्र आपली तक्रार सांगू नका कारण आज देवाला ही सुट्टी आहे।
तो दिसेल वृद्धाश्रमात आजी
आजोबांचे डोळे पुसताना,
रुमाल घेवून जा तुम्ही ही अश्रु पुसण्यासाठी
मात्र आपले अश्रु दाखवु नका कारण आज देवाला सुट्टी आहे।
तो बसला आहे ट्रैफिक सिग्नल वर
खेळणे विकणाऱ्या मुलांच्या सुरक्षेसाठी
तुम्ही जा....हातात वह्या पुस्तके देऊन त्यांना सुशिक्षित करा
उगीच पाखंड पुराणासाठी मंदिरात जाऊ नका
कारण आज देवाला सुट्टी आहे।
तो बसला आहे अन्नाच्या कणात,
उगीच अन्न वाया घालू नका
जमेल तर एखादा घास द्या भुकेल्या माणसाला
तो आज त्यांच्यात रमला आहे ।
उगीच मंदिरात जाऊन देवाचा वेळ घालवु नका त्याला भरपूर कामं आहेत,
जमलेच तर काही समाजकार्य करा
पण मंदिरात जाऊ नका
कारण आज देवाला सुट्टी आहे।


आंतरजालावरून साभार


गुरुवार, २७ नोव्हेंबर, २०१४

एक उनाड दिवस ..

एक उनाड दिवस ..
एखाद्या चकचकीत कॉन्फरन्सरूममधल्या
पोषाखी गंभीर डुढ्ढाचार्यांबरोबर सुरु असलेल्या
कधीही न संपणाऱ्या मीटींग्ज मधून मधेच
'ट्याम्प्लीज' घेऊन बाहेर पडावंसं वाटतं!

अंगावर ओरडणाऱ्या बॉसला किंवा क्लायंटला
तो ओरडत असताना मधेच 'स्टॅच्यू' म्हणून स्तब्ध उभं करावंसं वाटतं
अन तो स्टॅच्यू झालेला असताना समोर वेडेवाकडे चेहरे करून
त्याला हसवावंसं वाटतं!
दिवसाला शे-दोनशे इमेलचा ढीग निस्तरता निस्तरता, मधेच
गाठ मारलेला रुमाल हातात घेऊन
ऑफीसमधे चक्कर मारत मारत कोणाच्यातरी मागे तो टाकून
"माझ्या आईचं पत्र हरवलं... ते मला सापडलं..."
असं ओरडत हिंडावंसं वाटतं….
ऑफीसमध्ये कोणाचा खूप राग आला की
करंगळी दाखवून कट्टी घ्यावीशी वाटते
कोणी उगाच भांडायला लागलं की
दोन बोटं समोर ठेवून बट्टी करावीशी वाटते
रोजच लंच टाईममध्ये, पाच मिनीटांत डबा खाणं उरकून,
ऑफीसच्या पार्कींगच्या भिंतीवर विटकरीनी 'ष्टंप' आखून
एखाद्या फळकुटाची ब्याट आणि
कागदाच्या गोळ्याला सायकलच्या ट्यूबची रबरं लावून केलेला बॉल घेऊन
मनमुराद 'क्रिकेट' खेळावंसं वाटतं….
अन अप्रेजलच्या वेळी ओरडून ओरडून सांगावंसं वाटतं...
"कोरा कागद, निळी शाई, आम्ही कुणाला भीत नाही
अर्ध लिंबू अश्शे, चिडीचा डाव नश्शे…
दगड का माती?…”

आंतरजालावरून साभार

राज ठाकरें

राज ठाकरेंची विशिष्ठ अशी भूमिका आहे आणि त्यांनी ती वेळो वेळी मांडलेली आहे...आपणच कर्मदरिद्री आहोत आणि अशा चांगल्या बाबींकडे दुर्लक्ष करून केवळ त्यांची टिंगल टवाळी करण्यात धन्यता मानतो...आरक्षण द्यायचेच असेल तर प्रत्येक गरिबाला मिळाले पाहिजे...मी जात पात मानत नाही व ती आमच्या घरात कधी शिकवली गेली नाही हे त्यांचे म्हणणे...निवडणुकांच्या धामधुमीत सगळेच पक्ष मतांसाठी एकेक समाजाच्या मागे लागले असतानाही राज यांची भूमिका कायम असते...स्मारकांच्या बाबतीतही तेच म्हणता येईल...अरबी समुद्रात छत्रपती शिवरायांचे पुतळे उभारण्यापेक्षा राजांचे शेकडो गड किल्ले ज्यांची आज वाताहत झाली आहे ते आंतरराष्ट्रीय दर्जाचे करा...देशोदेशींचे लोक इथे येउन राजांची महती जगात घेऊन जातील हे त्यांचे म्हणणे उचित नाही काय? बाबासाहेब आंबेडकरांच्या स्मारकाबाबतही तेच..त्यांच्या विद्वत्तेला साजेल असे जगातील सर्वात मोठे वाचनालय तिथे उघडले गेले पाहिजे जिथे देश विदेशातून लोक अभ्यासासाठी येईल...हे बाबासाहेबांचे यथोचित स्मारक नाही काय?

निवडणुकांच्या आधी बाकी पक्ष जागावाटपावरून खालच्या पातळीवर जाऊन एकमेकांशी लाथाळी करत होते तेव्हाही राज ठाकरे महाराष्ट्राच्या विकासासाठी ब्लू प्रिंट मांडत होते...असा चांगला प्रयत्न आजवर कुणाही पक्षाने नेत्याने कधी केला नाही...पण आपल्या लोकांना त्याचे कधी गांभीर्य वाटलेच नाही...आज फडणवीस जेव्हा म्हणतात नागपुरात संत्र्यावर प्रक्रिया करणारे प्रकल्प आणू तेव्हा मग आपण म्हणतो...अरे हो हे राज ठाकरे वारंवार त्यांच्या सभांमधून बोलले होते...टोल आंदोलनाला लोकांनी वेळोवेळी फक्त नवे ठेवण्यात धन्यता मानली..पण ४४ टोल नाके बंद झाले...टोल चा सगळा झोल केवळ त्या आंदोलनाने सामान्य जनतेसमोर आला हे आपण सोयीस्कर रित्या विसरतो...असो मनसे त्यांचे काम करत राहिलंच...पण मतदार म्हणून आपण चांगल्या कामांच्या पाठीशी उभे राहणे गरजेचे आहे अन्यथा जर चांगली कामे करूनही मते मिळणार नसतील तर असे चांगले प्रयोग कुठला पक्ष करण्यास धजावेल...

from whatsapp

पोपट

पोपट पकडण्याची एक खास पद्धत आहे. एका आडव्या टांगलेल्या दोरीत बऱ्याच नळ्या ओवलेल्या अस तात. या प्रत्येक नळीला पोपटाला आकर्षित करेल असे काहीतरी खाद्य चिकटवलेले असते. जेव्हा पोपट नळीवर बसतो, तेव्हा त्याच्या वजनाने नळी गोल फिरते व पोपट उलटा लटकतो. उलटे लटकताच पोपट स्वाभाविकपणे पायात नळी गच्च पकडतो. ही अवस्था पोपटाने कधीच अनुभवलेली नसते. नळी सोडली की आपण पडू, असेच त्याला वाटत राहते. खरे तर नळी सोडल्यानंतर पडू लागताच पंखांचा वापर करून एक गिरकी घेऊन तो सहज उडू शकणार असतो. पण हे "ज्ञान' त्याला होत नाही व तो नळी अधिकच गच्च पकडून लटकलेला राहतो व पकडणाऱ्याच्या हाती पडतो. याला भयसापळा असे म्हणता येईल.

जेव्हा आपला पोपट झाला आहे असे वाटते व तरीही आपण त्या परिस्थितीतून सुटूच शकत नाही, तेव्हा आपण कशाला भीत आहोत ते नेमके पाहावे. "हा आधार गेला तर,' अशी भीती असते तेव्हा. जर काही काळ निराधार व्हायची तयारी दाखवली, तर आपणही उडून जाऊ शकत असतो. पडायची शक्‍यता ज्याला जराही नको वाटते, तो उडू शकत नाही!

माकडे पकडायचीदेखील एक खास पद्धत आहे. एक मडके मातीत पुरून ठेवतात. मडक्‍यात एक फळ असते माकड ते फळ काढण्यासाठी मडक्‍यात हात घालते. मडक्‍याचे तोंड हे अगदी नेमक्‍या आकाराचे बनविलेले असते; असे की फळ सोडून दिले तर माकडाचा हात बाहेर निघू शकेल; पण फळासकट हात बाहेर काढायला जावे, तर हाताचा आकार वाढल्याने हात अडकेल. माकडाच्याने फळ सोडवतही नाही आणि त्यामुळे हात बाहेर काढता येत नाही. निर्णय न घेता येण्याच्या या "अवस्थे'त माकड मनाने अडकते व शरीराने मडक्‍यापाशी. या सापळ्याला मोहसापळा असे म्हणता येईल.

आपले ज्या परिस्थितीत "माकड' झाले असेल, तीत असे काय आहे की ज्याचा मोह आपल्याच्याने सोडवत नाहीये, हे जर बघता आले तर कदाचित ती गमावणूक वाटते तेवढी मोलाची नसेलसुद्धा! थोडेसे सोडून देऊन संपूर्ण सुटता आले तर वाईट काय? निदान या मर्यादित अर्थाने "फलत्याग' नक्कीच मुक्तिदायक नाही काय?

एक जण हौदात कमरेइतका उतरून बराच थयथयाट करतोय, हातांनी पाणी खळबळवतोय. या हौदानं माझी काहीतरी मूल्यवान वस्तू गिळलीय म्हणून मी संतापलोय, असं त्याचं म्हणणं. "अरे तू शांत हो म्हणजे पाणी स्थिर होईल आणि मग तुला तळ दिसेल व वस्तूही सापडेल!' कोणीतरी समजावत आहे. पण हा ऐकूनच घ्यायला तयार नाही. हौदाचा तळ रिकामाच आहे आणि आपण केलेला थयथयाट व्यर्थ होता, हे स्वतःला कळू न देण्यासाठी तर तो पाणी फेसाळलेलं ठेवत नसेल?
पोपटानं एकदा तरी आधार सोडून पाहावा. माकडानं एकदा तरी फळ सोडून पाहावं, थयथयाट करणाऱ्यानं एकदा तरी खळबळ थांबवून तळ पाहावा. हे जमायला अवघड नसतं. पटायलाच अवघड असतं.

भयसापळा, मोहसापळा हे माणसाच्या मनातूनच तयार झालेले असतात. त्यामुळे त्यातून बाहेर पडणे अवघड नसते; पण सुटकेचा हा मार्ग सोपा असला तरी पटायला अवघड असतो.

--- डॉ. विकास आमटे

मंगळवार, ११ नोव्हेंबर, २०१४

माझी आई

‘मदर्स डे निमित्ताने मझ्या वाचण्यात आलेला व मला भावलेला वंदना जोशी यांचा लेख खाली देत आहे.

“राहुल गृहपाठ झाला कां? चल आटप लवकर. शाळेला उशीर होतोय!”

“हो आई! झाला गृहपाठ. ‘माझी आई’ या विषयावर बाईंनी नीबंध लिहून आणायला सांगीतला होता. माझी आई मला लवकर उठवते. गृहपाठ करुन घेते. अभ्यास शिकवते. मला गोष्ट सांगते. बर नसल तर दवाखान्यांत नेते.”

“पुरे पुरे! चल बॅग भर लवकर. नाश्ता ठेवलाय. डबा भरुन घे.”

राहुलची धावपळ उडाली. आईने भराभर मदत करुन शाळेत पाठवले. पण संध्याकाळी राहुल आला तो हीरमुसला होऊन.

“सगळ्या मुलांनी निबंध लिहिले होते. बाईंनी मात्र वेगळेच सांगीतले. त्या म्हणाल्या ‘मुलांनो! आई तुमच्यासाठी खुप कांही करते. म्हणुन ती तुम्हाला आवडते. पण या आईबद्दल तुम्हाला काय माहिती आहे? तिच्या आवडीनिवडी, तिचे छंद, तिचे शिक्षण, तिचा वाढदिवस, तिच्या श्रमांबद्दल तुम्हाला, तुमच्या वडिलांना, भावंडांना काय वाटते? तुम्ही सर्वजण तिच्यासाठी काय करता? या सगळ्याचे निरीक्षण करा. लिहिताना हवे तर तुमच्या ताईची किंवा दादाची मदत घ्या. वडिलांनाही विचारा. आईला मात्र विचारायचे नाही. तुम्ही आठवीतली मुले. थोडे विचारपुर्वक लिहा.’

मुले विचारात पडली. म्हटले तर सोपा, म्हटले तर कठीण असा हा निबंध होता. राहुलच्या निरीक्षणाला सुरवात झाली. आईच्या आवडीनिवडी? आपण फक्त बटाट्याची भाजी खातो. आई तर सगळ्याच भाज्या व चटण्या खाते. सर्वांना ताजे वाढते आणि कधी कमी पडले तर थोडेसेच खाऊन उठते. जास्त उरलेले फुकट जाऊ नये म्हणुन नको असतानाही खाते. शिळे स्वतःच्या पानांत घेते. अरे,आपण कधीच आईला म्हणत नाही, आई आज मला शिळे वाढ. तु ताजी पोळी खा. आपणच कशाला! बाबा, ताई, दादा एवढे मोठे. पण ते देखील म्हणत नाहीत. मला टेबल टेनीस खेळायची आवड आहे. म्हणुन आईने माझ्या वाढदिवसाची वाट न बघता मला त्याचे साहित्य आणले. आईला कसली बरे आवड आहे? बरोबर! वाचनाची आणि हार्मोनीयम वाजवण्याची. पण गेली काही वर्षे हार्मोनीयम बीघडला आहे. आईने त्याच्या दुरुस्तीबद्दल सगळ्यांना सुचवुन पाहिले. सर्वांनी दुर्लक्ष केले. त्यामुळे वर्ष झाले हार्मोनीयम बंदच आहे. थोडा जरी वेळ मिळाला तरी आई काही वाचत असते. पण एखादे पुस्तक खरेदी करायचे असेल तर बाबा म्हणतात ‘पुस्तकांच्या किंमती फार वाढल्या आहेत. त्या पैशांत ताईच्या अभ्यासाचे एखादे पुस्तक येईल.’ मग आई हे पटवुन घेते.

रंग? आईला कुठला बरे रंग आवडतो? काही कळत नाही. कारण आई स्वतःला फारच क्वचित साडी घेते. लग्नकार्यात मिळालेल्या साड्या ती वापरते. त्या ज्या रंगाच्या असतील त्या ती चालवुन घेते. पण बेडशीटसची खरेदी करताना मात्र आईने आकाशी रंग निवडला होता.

आईचा वाढदिवस—कधी बरे असतो? आईलाच विचारायला हवे. पण बाई म्हणाल्या ‘आईला काही विचारायचे नाही.’ ताईलाच विचारावे‘ए ताई, आईचा वाढदिवस केव्हा असतो गं?’ ‘अरे 12 सप्टेंबर’

काय करतो बर आपण या वाढदिवसाला? छे,तो साजरा केल्याचे आठवतच नाही. ताईचा,माझा व बाबांचा वाढदिवस मात्र आई आमच्या आवडिचे पदार्थ करुन करते. ताईसाठी दुधी हलवा, माझ्या वाढदिवसाला गुलाबजाम, बाबांच्या वाढदिवसाला पुरणपोळी. आईला कोणता गोड पदार्थ आवडतो? काही माहीत नाही. ‘ बाबा, आईला कोणता गोड पदार्थ आवडतो? अहो बाबा जरा इकडे लक्ष द्या ना!’

‘अरे असे काय हवय तुला? कटकट करु नकोस. मी वाचतोय दिसत नाही? आईला काय आवडत ते तिला विचार. मला काय माहीत? ‘

ताईला विचारल तर तिला पण माहीत नव्हत.

गेल्या आठवड्यात ताई तिच्या मैत्रीणींबरोबर सहलिला जाणार होती. आई लवकर उठली. तिने दुधी हलवा बनवला. तिखटमिठाच्या पुर्‍या करुन दिल्या. बाबांनी बरोबर दिलेल्या पैशांखेरीज तिच्या जवळची पन्नासची नोट दिली. माझ्या सहलिच्या वेळी आणि बाबांच्या सहलिच्या वेळेसही आई असेच कांही ना कांहीतरी करते. ती कधी गेली होती बरे सहलिला? बोरोबर, गेल्या महिन्यात तिच्या महिला मंडळाची सहल होती. पण बाबांनी त्यंच्या मित्रांना जेवायला बोलावले होते. म्हणुन आईला सहलिला जाणे रद्द करावे लागले.

आईचे शिक्षण? कॉलेजच्या दुसर्‍या वर्षापर्यंत. असे आठवते. कारण एकदा आई म्हणाली होती, ‘मला शिकुन डॉक्टर व्यायच होत.’ पण दोन मामांच्या शिक्षणाकरता आईला शिक्षण सोडाव लागल. आणि तिचे लग्न करुन दिले. लग्नानंतर मुलांचे जन्म आणि संसार. आईला पुढे शिकता आले नाही. आई तिच्या मैत्रिणीला अस काहीतरी सांगत होती, अस अंधुकस आठवतय.

वर्तमानपत्र वाचायला आईला फार आवडात. दुपारी सगळी कामे झाली की आई पेपर वाचते. पण ताई कॉलेजला जायला लागल्यापासुन आणि मी पांचवीत गेल्यावर आमच इंग्लिश सुधारायला हव म्हणुन बाबांनी मराठी पेपर बंद करुन टाकला आणि इंग्लिश पेपर सुरु केला. तेव्हापासुन आईच पेपर वाचनच थोड कमी झाल आहे. पेपर चाळुन ती ठेऊन देते. फावल्या वेळात टी.व्ही. बघावासा वाटतो तिला. पण बाबा घरात आले की इंग्लिश न्युज किंवा इंग्लिश चर्चेचे कार्यक्र लावतात. ताई तिच्या आवडिचे केबलचे पिक्चर्स लावते आणि मला कार्टुन्स हवी असतात. या सगळ्या भानगडीत आईला फारच कमी वेळ टीव्ही बघायला मिळतो.

आईच्या मैत्रिणी? तशी एखादीच तिची खास मैत्रीण आहे. म्हणजे सगळ्यांच करता करता मैत्रिणींकरीता तिला वेळच मिळत नाही. ताई मैत्रिणींबरोबर सिनेमाला किंवा पिकनीकला जाते. मी तर दररोजच मित्रांबरोबर संध्याकाळी खेळायला जातो. बाबांचे मित्र शनिवार- रविवार पत्यांचे डाव टाकतात. आई सर्वांसाठी चहापाणी करते. पण आईची ती मैत्रीण आली की सर्वजण तिची टिंगल करतात. ती उषा बोलते कशी, ती भटकभवानी आहे, कुणाकडे कधी जावे अशा मॅनर्स तिला नाहीत अशी टिका बाबा आणि ताई करतात. त्यामुळे आईपण तिच्याशी मोकळेपणाने बोलत नाही.

आईला संध्याकाळी फिरायला जायला आवडत. पण शेजारच्या काकुंना नाही आवडत अस आई एकदा म्हणाली होती. बाबांना एकतर ऑफीसमधुन यायला उशीर तरी होतो किंवा लवकर आले तर कंटाळा येतो. ताई तिच्या मैत्रिणींच्या घोळक्यात. मग आई एकटीच भाजी घेऊन फिरुन येते. पण तिला घरी परतायची घाई असते. कारण तिला उशीर झाला तर आम्ही भुक-भुक करुन तिला हैराण करणार. कधी कधी ती उगीचच का चिडते,वैतागते ते आता मला थोडे थोडे समजतय.

एके दिवशी मी खेळायला गेलो होतो. तिन्हीसांजा झाल्या होत्या. मला तहान लागली म्हणुन मी घरी आलो, तर आई दूरवर खिडकितुन बघत रडत होती. मी आईला विचारले, ‘आई काय झाले?’ ‘कांही नाही,कुठ काय?’ चटकन डोळे पुसत आई म्हणाली.

‘आई सांग ना, काय झाले?’ मी परत म्हणालो. तर ती म्हणाली, ‘अरे काय सांगु?लहान आहेस तु! आणि मोठा झालास तरी काय फरक पडणार आहे म्हणा!’ आई पुटपुटत म्हणाली. मला पण काही कळल नाही. मी तिच्याकडे दुर्लक्ष करुन खेळायला धूम ठोकली.

बाईंनी पंधरा दिवसांची मुदत निबंध लेखनासाठी दिली होती. राहुलच निरीक्षण चालु होत. आईच वागण व घरातील इतरांचं वागण याची थोडीफार तुलना करत असताना आई थोडिशी का होईना त्याला उमगली होती.

आईवरचा निबंध पुरा होत आला होता. आणि निबंधाचा शेवट करता करता त्याच्या वहीवर त्याच्याच डोळ्यातील दोन अश्रु ओघळले.

तुम्हाला जर आई असेल तर तुम्ही हा लेख गंभीरपणे वाचाल. तुम्हाला मुले असतील तर त्यांना वाचायला द्याल.

काराल ना एवढे तरी?

रविवार, ९ नोव्हेंबर, २०१४

वडील होण्या इतपत जगात

वडील होण्या इतपत जगात
कोणताच प्रचंड आनंद नाही
नि कन्या झाली तर कोणतचं सुख
त्याहून बेधुंद नाही...
.
मुठ आवळून तू बोट धरतेस
तो हरेक क्षण माझा खास होतो
तुझ्या इवल्या इवल्याश्या मुठीत
मला जग जिंकल्याचा भास होतो...
.
माझ्या गाण्यापेक्षा बेडकाचं
किंचाळणं जरी मधूर आहे
माझ्या अंगाईने झोपतं पिल्लू माझं
हे समाधान भरपूर आहे...
.
असावं लागतं पुण्यवान,
नि त्याही पेक्षा खूप भाग्यवान
ज्या पित्याचे हात उरकती
सर्वात श्रेष्ठ कार्य कन्यादान...
.
मुला-मुलीत भेदभावाचा
तो प्रश्नच मी उगारत नाही
वडीलांचं मुलीवर प्रेम जास्त
हे सत्यही मी झुगारत नाही...
.
संसारात रमण्या पेक्षा मी
मुलीच्या भातुकलीच्या खेळात रमतो
भावनांच्या खेळात आई नंतर
मुलीचाच तर क्रम येतो...
.
बाबा म्हणत माझ्या मुलीचे
जसे नाजूक ओठ हलू लागतात
समाधानाची इवली इवली फुलं
ह्या निवडुंगाच्या देहावर फुलू लागतात...
.
तू सुखी राहावीस
देवाकडे एवढचं मागणं आहे
म्हणूनच तुझ्या भविष्यासाठी
दिवसरात्र झिजणं, जागणं आहे...
.
आनंदाचे अगणित क्षण तिच्या
नाजूक हास्यात दडले आहेत
तिला कायम हसतं ठेवण्यासाठी
मलाही प्रयत्नांचे वेड जडले आहे...
.
भाग्य ज्याला म्हणतात ते
माझ्या मुलीतच सापडलं आहे
माझ्या ग्रहांचे मन कदाचित
तिच्याच पायांशी अडलं आहे...
.
मुलगी सासरी जाण्याचा क्षण
वडीलांसाठी मोठी अग्नीपरीक्षा असते
स्वतःच्या काळजा पासून दुरावणं
जगातली सर्वात मोठी शिक्षा असते...
.
आभाळा एवढं सुख काय ते
मुलगी झाल्यावर कळतं
एक वेगळच आपलेपण
तिचं प्रत्येक हास्य उधळतं...
.
इतरांचे नशीब घेऊन येतात
त्या बाबतीत मुली माहीर आहेत
मुलगी म्हणजे धनाची पेटी
हे सत्यही तसं जग जाहीर आहे...
.
मुलींचे एक छान असतं
मुलगी असण्याचा अभिमान असतो
त्यांचा अभिमान वडीलांसाठी
मान, शान व सन्मान असतो...
.
छे ती कुठे माझी मुलगी
ती तर आहे श्वास माझा
उद्या मनांवर राज्य करेल
स्वप्नं नाही विश्वास माझा..


आंतरजालावरून साभार

शनिवार, ८ नोव्हेंबर, २०१४

लोकराजा

खुप छान कथा आहे.....
आठवडी बाजार संपला होता. माणसं बैल जुंपून घराकडे निघाली होती. आया-बाया चपला फरफटत पाय उचलत होत्या.धुरळ्याची रंगपंचमी झाली होती नुसती.म्हातारी आजी पाटी कमरेवर घेऊन ताठ उभी राहिली. फाटक्या चपलेला वादी बांधून त्यात पाय सरकवला. धूळ खाऊन मातकट झालेली चुंबळ रिकाम्या पाटीत टाकली.लाडवांची पुरचुंडी प्लास्टिकच्या पिशवीत चुंबळीच्या पदराखाली सरकवली. आजी एस्.टी.च्या खांबाशी पोहोचते,तो एस्.टी.निघून गेली होती. बांगडीवाल्या मुलाने तिला हटकलंच,
म्हातारे, आज उशीरसा?' माल संपेसंपेतो उशीर झाला होता. पण आज बक्कळ पैसे जमले होते. त्यातूनच तिनं खरेदी केली होती. कुणाला तरी हे उत्साहानं सांगावं, असं तिला पण वाटत होतं. तेवढ्यात
समोरुन मोटार येताना दिसली.आजीने चकटनं विचार केला, एस्.टी.ला दोन आणे पडणारच होते. याला एक आणा जास्त देऊ. पण अंधारायच्या आतं घरी तर पोहोचू!आजीने आपला काळा फाटकोळा हात
झेंड्यासारखा हलवला. गाडी कचकन ब्रेक लावून थांबली. ड्रॉयव्हर तसा रुबाबदार गडी वाटला.
तो आजीकडे बघून हसला."काय पायजे आजी?" त्यानं विचारलं.आजीला त्यातला त्यात बर वाटलं.
म्हणाली, "माका सत्तर मैलार जांवचा आसा.सोडशील रे? "यष्टी चुकली बग!'ड्रॉयव्हर खाली उतरला.
म्हातारीची पाटी डिकीत टाकली आणि तिला आपल्या बाजूच्या सीटवर बसायला सांगितलं. आजी हरकली. चक्क पुढं बसून जायचं? आणि गाडीत कोणी पॅसेंजर्च नाही. पण तिला हळहळपण वाटली.बिचाऱ्या ड्रॉयव्हरला आज मिळकतच नाही ती म्हणाली, "ह्यां बग, यष्टीवाले दोन आने घेता. मियां तुका तीन आणे देतयं. चलात?''ड्रॉयव्हर हसत म्हणाला, "आजी, तुला परवडतील ते दे. तू मला मायसारखी ''आजीचाजीव सुपाएवढा झाला. ती मायच्याच हक्कानं ऐसपैस बसली. गाडी सुरु झाली.बांगडीवालामुलगा तोंड वासून आश्चर्यानं पाहत होता. गाडी हलली तसा तो ओरडलाच, "अग म्हातारे..... -पण आजीला आता त्याच्याकडे बघायला सवड कुठं होती? मऊ गादीवर आजीला फार सुख वाटलं,एस्.टी.सारखी गर्दी नाही, कचकच नाही.गाडी कशी भन्नाट निघाली होती. आजीनं मनातल्या मनात ड्रॉयव्हरला मार्क देऊन टाकले.
दिवस भराच्या उन्हान,धुळीनं ती थकली होती.आता निवांत झाल्यावर तिला छान डुलकी आली.
"आजी, तुझा सत्तर मैलाच्या दगड आला बघं.इथंच उतरायच ना?"आजी खडबडून उठली. कनवटीचे तीन आणे काढून ड्रॉयव्हरच्या हातावर ठेवले. तेवढ्यात त्यान डिकीतून तिची पाटी काढून दिली.म्हाताऱ्या आजीला काय वाटलं कोण जाणे.तिनं अलवार हातानं पुडी उलगडली.त्यातला शेवकांडचा एक लाडू काढला.ड्रॉयव्हरच्या हातावर टेकवत म्हणाली,"खा माझ्या पुता! "ड्रॉयव्हरनं हातातल्या लाडवाकडं
आणि म्हातारीकडं डोळे भरुन पाहिलं गाडी निघाली, तसा बाजूला उभा असलेला माणूस
म्हणाला,"कुणाच्या गाडीतून इलंय?"""टुरिंग गाडीतनं." आजी म्हणाली आजीचं बोलणं ऐकून तो माणूस आणखीच बुचकळ्यात पडला. तशी आजी खणखणीत आवाजात म्हणाली "तीन आणे मोजूनदिलंय त्येका",
"त्यांनी ते घेतलं? अग म्हातारे तुझं डोकं फिरलं काय? टुरिंग कार नव्हती ती.आपल्या राजांची गाडी.
या आपल्या कोल्हापूरच्या शाहु महाराजांच्या शेजारी बसून आलीस तू!'' दुसऱ्यानं माहिती पुरवली."अरे माझ्या सोमेश्वरा, खळनाथा'' म्हणत म्हातारी भुईला टेकली. गाडी गेली त्या दिशेनं तिन भक्तिभावानं हात जोडले. आपल्याला `माय' म्हणणाऱ्या आणि गरिबांच्या टोपलीतला शेवकांडाचा लाडू
खाणाऱ्या,त्या लोकराजाच्या आठवणीनं,तिच अंतःकरण भरुन आलं.

याला म्हणतात " लोकराजा"...

आंतरजालावरून साभार