बुधवार, २२ फेब्रुवारी, २०१७

मराठी शाळा

८० च्या दशकात जेव्हा मी मराठी शाळेमध्ये शिकत होतो तेव्हा एका वर्गात ४० ते ५० मुले असायची आणि एका इयत्तेच्या ३ते ४ तुकड्या म्हणजे जवळपास प्रत्येक इयत्तेत १५० ते १७० मुले शिकत असायची. दुर्दैव असे की आज २१ व्या शतकाची दीड दशकं उलटून गेली तरीही मुंबई पासून फार दूर नसलेल्या आणि मध्य रेल्वेने जोडलेल्या वांगणी येथील शैक्षणिक मागासलेपण आपल्याला विचार करण्यास प्रवृत्त करणारं आहे. 
सध्या येथे ७ वी मध्ये फक्त २० च विदयार्थी आहेत आणि त्यांनासुद्धा ६ वीच्या विद्यार्थासोबत बसून शिक्षण घ्यावं लागतं आहे. शिक्षणाचा दर्जाचा विचार केला तर ३ ते ४ मधील काही विद्यार्थ्यांना स्वतःचे नाव सुद्धा लिहता येत नाही आहे.
हे फक्त एक उदाहरण झाले. कदाचित अशा अनेक शाळा महाराष्ट्रात असतील. प्रश्न असा आहे की मग मराठी कशी वाचेल..फुकट टॅब वाटून कि फुकट बसचा पास देऊन? आज आपल्या मुलांना पालक खाजगी शाळेत लाखो रुपये भरून का घालत आहेत? तो शिक्षणाचा दर्जा आणि सोयी त्यांना पालिकेच्या शाळेत किंवा जिल्हा परिषेदेच्या शाळेत का मिळत नाही ? सरकार याचा विचार का करत नाही.
मी ज्या महात्मा गांधी शाळेत ८वी ते १० वी शिकलो, आज त्या शाळेतील माझे अनेक शाळकरी मित्र डॉक्टर किंवा इंजिनियर बनले आहेत. काही मोठ्या हुद्द्यावर आहेत त्याना कधी मराठी मध्ये शिकलो म्हणून कुठे प्रॉब्लेम आला नाही मग आज इच्छा असून सुद्धा पालक मराठी शाळेत टाकत नाहीत त्याचे कारण म्हणजे एकूण असलेली शाळेच्या इमारतीची हालत, तेच जुने आणि खडबडीत बाकडे, मंद प्रकाश, जुनाट आवाज करणारे पंखे, तीच जुनी शिकवण्याची पद्धत आणि बदल शुन्य.
खाजगी शाळेत मिळणाऱ्या सुविधा जर महानगरपालिकेच्या शाळेत मुलाना मिळू लागल्या तर ते एकूण शिक्षण विकासासाठी आणि मराठी भाषेच्या वाढीसाठी खूप उपयोगी पडेल. त्यासाठी सरकार आणि पालक एकत्र येऊन विचार करणे गरजेचे आहे.#अभिजातमराठी#मायमराठी #मराठीदिवस

मंगळवार, २१ फेब्रुवारी, २०१७

अभिजात मराठी

दोन एक दिवसापूर्वी म.टा. मध्ये बातमी वाचली कि कल्याणचे आचार्य अत्रे नाट्यगृह बंद होऊन तिथे मॉल होणार आहे. अश्या प्रकारे नाट्यगृहे बंद करण्याऐवजी महाराष्ट्रातील अशी सर्वच नाट्यगृह मराठी सांस्कृतिक केंद्रे कशी बनतील यासाठी प्रयन्त केले पाहिजे.जर असे झाले तर तुम्हाला मराठी चित्रपट, मराठी नाटक आणि मराठी संगीताचे कार्यक्रम अश्या एका ठिकाणी पाहायला मिळू शकतील. तिघांसाठी (नाटक/सिनेमा/वाद्यवृंद) स्वतंत्र छोटेखानी तीन थिएटर्स असतील. रसिकांना एकाच वेळी मनोरंजनाचे तीन पर्याय उपलब्ध असतील.ज्यांना मराठी संगीताची आवड आहे,त्यांना संगीताच्या सिडीज विकत घेता येईल अशी जागा तिथे असेल. ज्यांना मराठी पुस्तकाची आवड आहे, त्याच्यासाठी नवीन जुनी मराठी पुस्तके वाचायला आणि विकत घ्यायला दर्जेदार वाचनालय सुद्धा तिथे असेल. दर शनिवार/रविवार आणि सुट्टीच्या दिवशी छोटी छोटी नाटुकली संध्याकाळी त्या परिसरात सादर होतील आणि फिरायला येणाऱ्या रसिक प्रेक्षकांचे मनोरंजन केले जाईल. खऱ्या अर्थाने मराठीला अभिजात दर्जा मिळून देण्यासाठी सरकारने तसेच मराठी जनतेने मिळून अश्या प्रकारे प्रयन्त केले पाहिजे.#मराठीदिन #मायमराठी #अभिजातमराठी

रविवार, ५ फेब्रुवारी, २०१७

डोंबिवलीकराचा वीकएंड

वीकएंड सुरु झाला कि, मस्त पैकी खावं-प्यावं.. गाढ झोपावं..(झोप पूर्ण शरीराला रिचार्ज करते) ... वाचावं, लिहावं, सुंदर सुंदर बघावं☺☺ कुठे काय चालू आहे ते पाहाव, वाचन, चित्रपट, नाटक, प्रदर्शनं, जत्रा, उत्सव.. बरेच काही चालू असते डोंबिवलीमध्ये वीकेंडला (सध्या साहित्य संमेलन चालू आहे), आपल्या खास मित्रांबरोबर इकडे तिकडे फिरावं..कधी फडके रोडला,कधी गणेश मंदिर, कधी स्वामी समर्थ मठ...तर कधी बच्चे कंपनी सोबत बागेत, मग त्यांच्या ठरलेल्या हॉटेलमध्ये... खूप कमी बोलावे आणि खूप खूप ऐकावे आणि सभोवताली चाललेल्या छान छान गोष्टी टिपाव्या... शेवटी दमलात कि शांत पडावे बिछान्यावर .. कसलाही विचार न करता .. कधी करावे? जेव्हा डोंबिवलीच्या बाहेर जात नसाल तेव्हा-

शनिवार, १२ नोव्हेंबर, २०१६

भारत माझा देश आहे.

भारत माझा देश आहे.
इथे राहण्याऱ्या प्रत्येक भारतीयाला आपल्या देशाचा प्रचंड अभिमान आहे.
इथे जात-पात,धर्म अजिबात मानला जात नाही.
इथला प्रत्येक शेतकरी हा श्रीमंत वर्गात मोडला जातो.
इथे भारतीय सैनिक आणि पोलीस यांना आमदार आणि खासदारांना पेक्षा जास्त वेतन मिळते.
इथल्या तरुणाचे हिरो नेहमीच भारतीय सैनिक आणि शेतकरी हेच असतात.
इथे राहणारा तरुण नोकरीसाठी कधी परदेशी जात नाही, जे काही करायचे ते देशासाठीच हाच त्यांचा नेहमी निर्धार असतो.
इथल्या प्रत्येकाला आपल्या राज्याबद्दल आणि आपल्या भाषेबद्दल प्रचंड प्रेम आहे.
इथला प्रत्येक जण आपले राज्य कसे पुढे येईल यासाठी प्रयन्त करत असतो त्याचमुळे भारत हे जगातील नंबर वन राष्ट्र आहे.
सरकार कडून फुकट मिळणाऱ्या गोष्टीला इथली जनता नेहमीच विरोध करते,त्यापेक्षा काम द्या असा त्यांचा आग्रह असतो.
म्हणूनच इथे बेरोजगारी शुन्य टक्के आहे. साक्षरता ९९% आहे तर गरिबी फक्त १% आहे.क्राईम रेट नाहींच्या बरोबर आहे.
इथे पाण्याचे उत्तम नियोजन केले जाते.
भारताच्या प्रत्येक गावागावात रस्ते पोहचले आहेत आणि जे जगातील उत्तम रस्ते मानले जातात.
इथली मीडिया सतत सकारत्मक बातम्या देत असते.
सरकार कुणाचेही असले तरी प्रत्येक निणर्य लोकसभेत आणि विधान सभेत एकत्र मिळून शांतपणे चर्चा करून घेतला जातो.
इथल्या लोकांना भारतात बनलेल्या वस्तूचे आकर्षण असते त्यामुळे परदेशी कंपन्या येथे जास्त टिकत नाही.
भारतीयाच्या यांचं प्रचंड देशप्रेमामुळे शेजारची शत्रू-राष्ट्रे नेहमीच आपल्याला वचकून असतात.
असा हा भारत माझा देश आहे.
@शैलेश राणे. 

शनिवार, २९ ऑक्टोबर, २०१६

दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!

प्रत्येक वेळी दिवाळी आली कि मुंब्रा मधील लहानपणीच्या दिवाळीची नेहमी आठवण येते. मे महिन्याची आणि दिवाळीची सुट्टी याच काय त्या दोन मोठ्या सुट्या तेव्हा असायच्या.मे महिन्याच्या सुट्टीत तर रवानगी मामाच्या घरी होत असे पण दिवाळी मात्र भाऊबीजेपर्यन्त घरीच साजरी करत असू. दिवाळीचा अभ्यास तेव्हा सुट्टीत शाळेतून करायला दिला जायचा.आवडीने नवीन वही आणून,पहिल्या पानावर मस्त कंदीलचे चित्र काढून दिवाळी सुट्टीच्या अभ्यासाला लागायचो. सुट्टी पडल्या पडल्या अजून एक काम असायचे ते म्हणजे आंगण बनवणे, दूरच्या टेकडीवरून माती आणून आईला आम्ही देत असू, मग माती थोपटून काढत आई शेणाने सारवून मस्त पैकी अंगण तयांर करत असे.अंगण तयार झाल्यावर उरलेल्या मातीतून एक कोपऱ्यात छोटासा किल्ला सुद्धा आम्ही बनवायचो आणि एक जागा आई रांगोळीसाठी राखून ठेवायची.बाबानी बंदूक आणून दिल्यावर मग चोर पोलीस खेळ सुरु व्हायचा.चोराला शोधत शोधत नुसते आम्ही फिरत असायचो आणि घरी आल्यावर आईचे धपाटे ठरलेले असायचे.पहिल्या आंघोळीच्या दिवसाची खूप आतुरतेने वाट पाहायचो.रात्री किती ही ठरवून दुसऱ्या दिवशी लवकर उठायचा प्रयत्न केला तरी जाग फटाक्याच्या आवाजानेच व्हायची.बाबांनी रात्रीच कंदील बांधलेला असायचा.पाटावर बसवून आई मस्त अंगभर सुगंधी उटणं लावायची. आईने लावलेल्या सुगंधी उटण्याच्या अंगावर गरम पाणी घेत मोरीत (बाथरूममध्ये) आंघोळ आटपायची नंतर बाहेर तुलसी समोर कारेट फोडायच. आमच्यासाठी कारेट ते सुद्धा अंगठ्याने फोडणे हा खूपच कठीण प्रकार असायचा आणि त्याची कडू चव घ्यायला लागायची. मग नवीन कपडे घालून आईने बनवलेला फराळ खायचा. चहामध्ये चकली बुडवून आणि शंकरपाळ्या चहात टाकून माझा फराळ व्हायचा आणि भल्या पहाटेच फटाके घेऊन आम्ही चाळीतले मित्र बाहेर पडायचो.चाळीत बहुतेक सर्वांच्या दारासमोर रंगीबेरंगी रांगोळ्या काढून झालेल्या असायच्या, मंद प्रकाशात सर्वत्र पणत्या मिणमिणतांना सुंदर दिसायच्या, प्रत्येकाच्या घरासमोर लागणारे कंदील सुद्धा आकर्षणाचे केंद्र असायचे.गल्लीत सर्वत्र उटणं आणि फराळाचा सुगंध दरवळत असायचा अश्या वातावरणात आम्ही फटाके फोडायला मैदान गाठायचो.आकाशात उडणारे रॉकेट्स मस्त वाटायचे.सापाची गोळी हा सगळ्यात अदभूत फटाका होता.हा साप फटाफट बाहेर कसा येतो याचे खूप कुतूहल वाटायचं.दिवाळीच्या सुट्टीत फुल धमाल असायची.भाऊबीजेला मग मामा काही दिवसासाठी आपल्या घरी घेऊन जायचा. मग पुन्हा सुट्टी संपत आली कि मग दिवाळीचा अभ्यास आठवायचा आणि शाळा सुरु होण्याअगोदरच्या दिवशीच तो संपायचा.

@शैलेश राणे 

रविवार, २३ ऑक्टोबर, २०१६

हिंदी चित्रपट इंडस्ट्री

हिंदी चित्रपट इंडस्ट्री ही नक्कीच साधू संतांची असली पाहिजे.भट साहेबांनी तर मल्लिका शेरावत आणि सनी लियोन यांच्याकडून काम करून अखिल भारतीय जनतेवर जे संस्कर केले आहेत त्याला खरोखर तोड नाही आणि गेली क्रित्येक वर्ष ते सातत्याने लोकांवर चांगले संस्कार करण्याचे काम लाज-लज्जा न ठेवता विनासंकोच करत आहेत. सलमान/संजय दत्त सारखी आदर्श मुले तर आपल्याला सुद्धा हवीत असे भारतातील अनेक आई-बापाना नेहमीच वाटत आलेले आहे.संत दाऊद आणि संत छोटा शकील यांनी भारत देशात केलेल्या थोर कामाची महती समस्त जगाला माहित करून देण्याचे कठीण काम याच हिंदी फिल्म इंडस्ट्रीने केले आहे.शाहरुख खान/अमीर खान सारखे अजिबात गर्व नसलेले,शांत आणि सुशील हिरोना भारतात असुरक्षित वाटत असून सुद्धा फक्त भारतीयांचे मनोरंजन करता यावे म्हणून अजून सुद्धा भारतात राहत आहेत याचे खरे तर कौतुक करायला पाहिजे.गेली क्रित्येक वर्ष इंग्लिश चित्रपट हे सरार्स पणे हिंदी चित्रपटांतील सर्वच गोष्टी कॉपी करत आले आहेत तरी त्यांना माफ करून जो मोठेपणा हिंदी चित्रपट इंडस्ट्रीने दाखवला आहे तसा भू-तलावर अजून कोणी ही अजून दाखवलेला नाही आहे.मी तर म्हणतो काश्मीरचा मुद्धा सुद्धा हिंदी चित्रपट इंडस्ट्रीच सोडवू शकते.हिंदी सिने इंडस्ट्रीने आपले बस्तान मुबईतून उचलून भारत-पाक सीमेवर बसवावे कारण कुणी थोर माणसाने म्हटलेच आहे कि "कलाकारानं सीमा नसते".तिथे राहून त्यांनी रोज तिथे असणाऱ्या पाकिस्तानी सैनिकांचे आणि अतिरेक्यांचे मनोरंजन करावे म्हणजे ते युद्ध करणे विसरून जातील आणि तिथे शांतता प्रस्थापित होईल.भारतीय सैनिक सुद्धा शहीद होणार नाहीत.अक्षय कुमार, अनुपम खेर आणि परेश रावल सारखे काही अपवाद असू शकतात म्हणून हिंदी चित्रपट इंडस्ट्री बदनाम होत नाही हे विरोध करणाऱ्यांनी ध्यानात ठेवावे.

@शैलेश राणे 

सोमवार, १७ ऑक्टोबर, २०१६

आरक्षण आणि बरेचसे प्रश्न

आरक्षण आणि बरेचसे प्रश्न 
आरक्षण देऊन दोन पिढ्या तरी नक्की गेल्या असतील मग त्यांचा किती फायदा लोकांनी घेतला असेल? आणि आपला फायदा झाल्यावर आपल्या जाती मधील लोकांना पुढे यायला कितीशी मदद या लोकांनी केली असेल?जर आरक्षणाचे इतके फायदे मिळाले असतील तर मग आता आरक्षण नको म्हणून ही मंडळी का सांगत नाहीत? आरक्षण असून सुद्धा फायदे जर मिळत नसतील आणि ती मंडळी अजून सुद्धा मागासच असतील तर मग आरक्षण सरसकट रद्द का करू नये आणि दुसरा पर्याय का पाहू नये? त्याचे नेते फक्त गब्बर होताना दिसत आहेत मग त्यांचे पाठीराखे त्यांना जाब का विचारात नाही? मराठा आरक्षण बोलायचे झाले तर ५ कोटीच्या मराठा समाजाला फक्त १६% आरक्षण देणे अन्याय नाही का? मग इतर लोकांनी कुठे जायचे? शिक्षण संस्था आणि साखर कारखाने मराठा नेत्याच्या हातात आहेत आणि मराठा समाजाच्या मागण्या सुद्धा त्यांचं मुद्द्यांना धरून आहेत मग ही मंडळी एकमेकांना भेटून प्रश्न का सोडवत नाही?

देशात जाट, गुज्जर आणि पटेल यांनी सुद्धा आंदोलने केली आणि त्यात दंगल झाले आणि लोक मारली गेली पण गेले काही महिने मराठा समाजाचे आंदोलने शांतपणे सुरु आहे आणि कुठली अप्रिय घटना घडली नाही.या साठी त्याचे नक्कीच कौतुक करायला पाहिजे. पण बाळासाहेब ठाकरे यापासून ते आताच्या राज ठाकरे यांनी केलेल्या मराठी आंदोलनासाठी "तुम्ही संकुचित वृत्तीचे आणि देश तोडणारे" आणि "मुंबई सर्वांची आहे" असे बोलून नाक मुरडणारी लोक जेव्हा जातीसाठी एकत्र आली ते बघून खूप आश्चर्य मात्र नक्की वाटले. त्यावेळी जर मराठी समाज इतक्या मोठ्या पद्दतीने एकटवेला असता तर आज मराठीचे चित्र वेगळे दिसले असते आणि मराठी समाजाचे एक छत्री राज्य असते महाराष्ट्रावर! आणि हो माझा मराठी लाखाचा नाही तर कोटींचा आहे...हो १० कोटींचा आहे हा मराठी!


शैलेश राणे