शनिवार, १२ नोव्हेंबर, २०१६

भारत माझा देश आहे.

भारत माझा देश आहे.
इथे राहण्याऱ्या प्रत्येक भारतीयाला आपल्या देशाचा प्रचंड अभिमान आहे.
इथे जात-पात,धर्म अजिबात मानला जात नाही.
इथला प्रत्येक शेतकरी हा श्रीमंत वर्गात मोडला जातो.
इथे भारतीय सैनिक आणि पोलीस यांना आमदार आणि खासदारांना पेक्षा जास्त वेतन मिळते.
इथल्या तरुणाचे हिरो नेहमीच भारतीय सैनिक आणि शेतकरी हेच असतात.
इथे राहणारा तरुण नोकरीसाठी कधी परदेशी जात नाही, जे काही करायचे ते देशासाठीच हाच त्यांचा नेहमी निर्धार असतो.
इथल्या प्रत्येकाला आपल्या राज्याबद्दल आणि आपल्या भाषेबद्दल प्रचंड प्रेम आहे.
इथला प्रत्येक जण आपले राज्य कसे पुढे येईल यासाठी प्रयन्त करत असतो त्याचमुळे भारत हे जगातील नंबर वन राष्ट्र आहे.
सरकार कडून फुकट मिळणाऱ्या गोष्टीला इथली जनता नेहमीच विरोध करते,त्यापेक्षा काम द्या असा त्यांचा आग्रह असतो.
म्हणूनच इथे बेरोजगारी शुन्य टक्के आहे. साक्षरता ९९% आहे तर गरिबी फक्त १% आहे.क्राईम रेट नाहींच्या बरोबर आहे.
इथे पाण्याचे उत्तम नियोजन केले जाते.
भारताच्या प्रत्येक गावागावात रस्ते पोहचले आहेत आणि जे जगातील उत्तम रस्ते मानले जातात.
इथली मीडिया सतत सकारत्मक बातम्या देत असते.
सरकार कुणाचेही असले तरी प्रत्येक निणर्य लोकसभेत आणि विधान सभेत एकत्र मिळून शांतपणे चर्चा करून घेतला जातो.
इथल्या लोकांना भारतात बनलेल्या वस्तूचे आकर्षण असते त्यामुळे परदेशी कंपन्या येथे जास्त टिकत नाही.
भारतीयाच्या यांचं प्रचंड देशप्रेमामुळे शेजारची शत्रू-राष्ट्रे नेहमीच आपल्याला वचकून असतात.
असा हा भारत माझा देश आहे.
@शैलेश राणे. 

शनिवार, २९ ऑक्टोबर, २०१६

दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!

प्रत्येक वेळी दिवाळी आली कि मुंब्रा मधील लहानपणीच्या दिवाळीची नेहमी आठवण येते. मे महिन्याची आणि दिवाळीची सुट्टी याच काय त्या दोन मोठ्या सुट्या तेव्हा असायच्या.मे महिन्याच्या सुट्टीत तर रवानगी मामाच्या घरी होत असे पण दिवाळी मात्र भाऊबीजेपर्यन्त घरीच साजरी करत असू. दिवाळीचा अभ्यास तेव्हा सुट्टीत शाळेतून करायला दिला जायचा.आवडीने नवीन वही आणून,पहिल्या पानावर मस्त कंदीलचे चित्र काढून दिवाळी सुट्टीच्या अभ्यासाला लागायचो. सुट्टी पडल्या पडल्या अजून एक काम असायचे ते म्हणजे आंगण बनवणे, दूरच्या टेकडीवरून माती आणून आईला आम्ही देत असू, मग माती थोपटून काढत आई शेणाने सारवून मस्त पैकी अंगण तयांर करत असे.अंगण तयार झाल्यावर उरलेल्या मातीतून एक कोपऱ्यात छोटासा किल्ला सुद्धा आम्ही बनवायचो आणि एक जागा आई रांगोळीसाठी राखून ठेवायची.बाबानी बंदूक आणून दिल्यावर मग चोर पोलीस खेळ सुरु व्हायचा.चोराला शोधत शोधत नुसते आम्ही फिरत असायचो आणि घरी आल्यावर आईचे धपाटे ठरलेले असायचे.पहिल्या आंघोळीच्या दिवसाची खूप आतुरतेने वाट पाहायचो.रात्री किती ही ठरवून दुसऱ्या दिवशी लवकर उठायचा प्रयत्न केला तरी जाग फटाक्याच्या आवाजानेच व्हायची.बाबांनी रात्रीच कंदील बांधलेला असायचा.पाटावर बसवून आई मस्त अंगभर सुगंधी उटणं लावायची. आईने लावलेल्या सुगंधी उटण्याच्या अंगावर गरम पाणी घेत मोरीत (बाथरूममध्ये) आंघोळ आटपायची नंतर बाहेर तुलसी समोर कारेट फोडायच. आमच्यासाठी कारेट ते सुद्धा अंगठ्याने फोडणे हा खूपच कठीण प्रकार असायचा आणि त्याची कडू चव घ्यायला लागायची. मग नवीन कपडे घालून आईने बनवलेला फराळ खायचा. चहामध्ये चकली बुडवून आणि शंकरपाळ्या चहात टाकून माझा फराळ व्हायचा आणि भल्या पहाटेच फटाके घेऊन आम्ही चाळीतले मित्र बाहेर पडायचो.चाळीत बहुतेक सर्वांच्या दारासमोर रंगीबेरंगी रांगोळ्या काढून झालेल्या असायच्या, मंद प्रकाशात सर्वत्र पणत्या मिणमिणतांना सुंदर दिसायच्या, प्रत्येकाच्या घरासमोर लागणारे कंदील सुद्धा आकर्षणाचे केंद्र असायचे.गल्लीत सर्वत्र उटणं आणि फराळाचा सुगंध दरवळत असायचा अश्या वातावरणात आम्ही फटाके फोडायला मैदान गाठायचो.आकाशात उडणारे रॉकेट्स मस्त वाटायचे.सापाची गोळी हा सगळ्यात अदभूत फटाका होता.हा साप फटाफट बाहेर कसा येतो याचे खूप कुतूहल वाटायचं.दिवाळीच्या सुट्टीत फुल धमाल असायची.भाऊबीजेला मग मामा काही दिवसासाठी आपल्या घरी घेऊन जायचा. मग पुन्हा सुट्टी संपत आली कि मग दिवाळीचा अभ्यास आठवायचा आणि शाळा सुरु होण्याअगोदरच्या दिवशीच तो संपायचा.

@शैलेश राणे 

रविवार, २३ ऑक्टोबर, २०१६

हिंदी चित्रपट इंडस्ट्री

हिंदी चित्रपट इंडस्ट्री ही नक्कीच साधू संतांची असली पाहिजे.भट साहेबांनी तर मल्लिका शेरावत आणि सनी लियोन यांच्याकडून काम करून अखिल भारतीय जनतेवर जे संस्कर केले आहेत त्याला खरोखर तोड नाही आणि गेली क्रित्येक वर्ष ते सातत्याने लोकांवर चांगले संस्कार करण्याचे काम लाज-लज्जा न ठेवता विनासंकोच करत आहेत. सलमान/संजय दत्त सारखी आदर्श मुले तर आपल्याला सुद्धा हवीत असे भारतातील अनेक आई-बापाना नेहमीच वाटत आलेले आहे.संत दाऊद आणि संत छोटा शकील यांनी भारत देशात केलेल्या थोर कामाची महती समस्त जगाला माहित करून देण्याचे कठीण काम याच हिंदी फिल्म इंडस्ट्रीने केले आहे.शाहरुख खान/अमीर खान सारखे अजिबात गर्व नसलेले,शांत आणि सुशील हिरोना भारतात असुरक्षित वाटत असून सुद्धा फक्त भारतीयांचे मनोरंजन करता यावे म्हणून अजून सुद्धा भारतात राहत आहेत याचे खरे तर कौतुक करायला पाहिजे.गेली क्रित्येक वर्ष इंग्लिश चित्रपट हे सरार्स पणे हिंदी चित्रपटांतील सर्वच गोष्टी कॉपी करत आले आहेत तरी त्यांना माफ करून जो मोठेपणा हिंदी चित्रपट इंडस्ट्रीने दाखवला आहे तसा भू-तलावर अजून कोणी ही अजून दाखवलेला नाही आहे.मी तर म्हणतो काश्मीरचा मुद्धा सुद्धा हिंदी चित्रपट इंडस्ट्रीच सोडवू शकते.हिंदी सिने इंडस्ट्रीने आपले बस्तान मुबईतून उचलून भारत-पाक सीमेवर बसवावे कारण कुणी थोर माणसाने म्हटलेच आहे कि "कलाकारानं सीमा नसते".तिथे राहून त्यांनी रोज तिथे असणाऱ्या पाकिस्तानी सैनिकांचे आणि अतिरेक्यांचे मनोरंजन करावे म्हणजे ते युद्ध करणे विसरून जातील आणि तिथे शांतता प्रस्थापित होईल.भारतीय सैनिक सुद्धा शहीद होणार नाहीत.अक्षय कुमार, अनुपम खेर आणि परेश रावल सारखे काही अपवाद असू शकतात म्हणून हिंदी चित्रपट इंडस्ट्री बदनाम होत नाही हे विरोध करणाऱ्यांनी ध्यानात ठेवावे.

@शैलेश राणे 

सोमवार, १७ ऑक्टोबर, २०१६

आरक्षण आणि बरेचसे प्रश्न

आरक्षण आणि बरेचसे प्रश्न 
आरक्षण देऊन दोन पिढ्या तरी नक्की गेल्या असतील मग त्यांचा किती फायदा लोकांनी घेतला असेल? आणि आपला फायदा झाल्यावर आपल्या जाती मधील लोकांना पुढे यायला कितीशी मदद या लोकांनी केली असेल?जर आरक्षणाचे इतके फायदे मिळाले असतील तर मग आता आरक्षण नको म्हणून ही मंडळी का सांगत नाहीत? आरक्षण असून सुद्धा फायदे जर मिळत नसतील आणि ती मंडळी अजून सुद्धा मागासच असतील तर मग आरक्षण सरसकट रद्द का करू नये आणि दुसरा पर्याय का पाहू नये? त्याचे नेते फक्त गब्बर होताना दिसत आहेत मग त्यांचे पाठीराखे त्यांना जाब का विचारात नाही? मराठा आरक्षण बोलायचे झाले तर ५ कोटीच्या मराठा समाजाला फक्त १६% आरक्षण देणे अन्याय नाही का? मग इतर लोकांनी कुठे जायचे? शिक्षण संस्था आणि साखर कारखाने मराठा नेत्याच्या हातात आहेत आणि मराठा समाजाच्या मागण्या सुद्धा त्यांचं मुद्द्यांना धरून आहेत मग ही मंडळी एकमेकांना भेटून प्रश्न का सोडवत नाही?

देशात जाट, गुज्जर आणि पटेल यांनी सुद्धा आंदोलने केली आणि त्यात दंगल झाले आणि लोक मारली गेली पण गेले काही महिने मराठा समाजाचे आंदोलने शांतपणे सुरु आहे आणि कुठली अप्रिय घटना घडली नाही.या साठी त्याचे नक्कीच कौतुक करायला पाहिजे. पण बाळासाहेब ठाकरे यापासून ते आताच्या राज ठाकरे यांनी केलेल्या मराठी आंदोलनासाठी "तुम्ही संकुचित वृत्तीचे आणि देश तोडणारे" आणि "मुंबई सर्वांची आहे" असे बोलून नाक मुरडणारी लोक जेव्हा जातीसाठी एकत्र आली ते बघून खूप आश्चर्य मात्र नक्की वाटले. त्यावेळी जर मराठी समाज इतक्या मोठ्या पद्दतीने एकटवेला असता तर आज मराठीचे चित्र वेगळे दिसले असते आणि मराठी समाजाचे एक छत्री राज्य असते महाराष्ट्रावर! आणि हो माझा मराठी लाखाचा नाही तर कोटींचा आहे...हो १० कोटींचा आहे हा मराठी!


शैलेश राणे 

रविवार, १६ ऑक्टोबर, २०१६

स्मार्ट गावे बनवण्यासाठी केलेल्या काही सूचना

स्मार्ट गावे तयार करण्यासाठी पंतप्रधान ऑफिस मध्ये पाठवलेल्या काही सूचना;
१) सर्वात प्रथम तर सावकारी पाश कायमचे बंद करण्यासाठी शेतकरी बँक सुरु करावी आणि शेतीसंबंधी सर्व व्यवहार शेतकऱ्यांनी याच बँकेतून करावे. 
२) मोठे मोठे warehouse प्रत्येक गावागावात उभारावे जिथे शेतकरी आपला माल ठेवू शकतील
३) जिथून शेतकरी आपली उप्त्पादने online विकू शकतील त्यामुळे मधली दलाली बंद होईल. 
४) संपूर्ण दारू बंदी होणे पण आवश्यक आहे.फळापासून होणारे ज्युस व इतर विविध प्रोडूक्टसची विक्री आणि त्याचे मार्केटिंग गावागावात उभारलेल्या warehouse मधून झाले पाहिजे.
५) त्यासाठी प्रत्येक गावागावात रस्ते पोहचले पाहिजे आणि शहर आणि गावा मधील अंतर कमी करता आले पाहिजेत.
६) पाणी वाचवा आणि पाणी जिरवा ही मोहीम जोरदारपणे अवलंबली गेली पाहिजे, त्यासाठी डोंगरमाथ्यावरील झाडांना तोडू न देणे,
७) प्रत्येक घराघरात आणि शेती साठी विहिरी किंवा नदीवरील छोटे छोटे बांध याद्वारे पाणी पोहचेल या साठी प्रयन्त करणे,
८) तिथे पाऊस जास्त पडतो तिथेच फक्त जास्त पाणी लागते अशी पिके घेतली गेली पाहिजे.
९) गावागावात शेतकरण्या शेतीविषयक मार्गदर्शन करणाऱ्या शाळा निर्माण झाल्या पाहिजे, शेतीला उद्योग दर्जा देऊन त्याकडे जास्त लक्ष दिले गेले पाहिजे.
१०) जास्तीत तरुण वर्ग शेती कडे करियर म्हणून कसा बघेल या कडे पर्यंत करणे. 

@शैलेश राणे

बुधवार, १२ ऑक्टोबर, २०१६

मुंब्रादेवीचे दर्शन दसऱ्याच्या दिवशी



'मुंब्रादेवीचे दर्शन दसऱ्याच्या दिवशी' 
नेहमीप्रमाणे चायच्या टपरीवर किशोरला ही कल्पना सुचली आणि ती त्याने नेहमीप्रमाणे त्याच्या लाडक्या संदीपच्या नावावर आपल्या ग्रुप वर टाकली आणि त्याला मित्रांनी उस्फुर्त प्रतिसाद दिला. आज सकाळी सहा वाजता वाजता आम्ही डोंबिवलीकर निघालो आणि मुंब्रावाले मित्र आधीच येऊन दर्शन घेऊन आमच्यासाठी वरतीच थांबले.बाकीच्या मित्रांनी या आधी बऱ्याच वेळा येऊन दर्शन घेतले असले तरी मला मात्र बऱ्याच वर्षांनी हा योग आला होता. इतक्या वर्षात ट्रेन मधूनच देवीला नमस्कार करत होतो.सकाळी सकाळी असे वरती चढून जायला मज्जा येत होती पण नंतर मात्र बरीच दमछाक व्हायला लागली. अधून मधून विश्रान्ती घेऊन मजल-दरमजल चालू होती. धापा टाकत कधी एकदा देऊळ गाठतोय या प्रयत्नात आम्ही होतो.वरतून होणारे सूर्यदेवाचे दर्शन,मुंब्राची खाडी,धावणाऱ्या ट्रेन आणि रस्त्यावरच्या गाड्या आणि डोंगरावर आमची मुंब्रादेवीच्या दर्शनासाठी चाललेली वाटचाल हे सर्व आम्हा चाकरमान्यांच्या दैनंदिन आयुष्यतील झलकच दाखवत होते.शेवटी एकदाचे देवळात पोहोचलो, जे पहिले ते खरोखरच अवर्णनीय होते. मुंब्रा देवी म्हणजे "नव दुर्गा" आहे, नऊ देवींच्या मुर्त्या एकत्र पाहणे खरंच अदभूत वाटत होते.खाली सूर्यकिरणांमुळे सोनेरी रंगात लपटलेल मुंब्रा गाव मस्तच दिसत होते. सूर्य देवाची असंख्य किरणे आजच्या सोनेरी दिवशी जसे काही सोनेरी रंगाची उधळण आम्हा मित्रांवर करत होती. मुंब्रादेवीचे दर्शन घेतले.दर्शन झाल्यावर मित्रांसोबत तिथेच बसून गप्पा गोष्टी सुरु झाल्या. नरेंद्र आणि संजय सुद्धा येत आहे अशी खबर मिळाली आणि त्यात संजयला चक्कर सुद्धा आली होती. शेवटी हे दोघे पण पोहचले आणि दर्शन घेऊन संजयची थोडी गम्मत-मस्ती केल्यावर आम्ही डोंगर उतरायला सुरवात केली. थोड्या अंतरावर सुनीलच्या मित्राच्या वडापावच्या स्टॉलवर तेथील दगडावर झकास जागा शोधून गरमागरम वडापाववर ताव मारला. गेल्या वर्षी व्हाट्सअँपवर प्रॉमिस केल्याप्रमाणे या वर्षी अवॉर्ड function प्रत्यक्ष मित्रांसोबत साजरे कार्याचा मानस केला होता तो संदीपच्या मदतीने सिद्धीस नेला. संदीपने सर्वासाठी अवॉर्ड घेऊन आला होता. नंतर पुन्हा उतरून पायथ्याशी फोटोसेशन,गप्पा आणि चहा पीत नवीन ऊर्जेसह आणि मस्त आठवणी साठवत आनंदाने आम्ही मित्रांनी एकमेकांचा निरोप घेतला.

रविवार, २५ सप्टेंबर, २०१६

काही मनातले

व्हाट्सअँप आणि फेसबुकचा वापर मी जास्तपणे माझ्या नवीन-जुन्या शाळा-कॉलेज-ऑफिस मधील मित्रांशी संपर्कात राहण्यासाठीच करतो आणि त्यांच्या   सहकार्याने प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्ष माझ्या स्वतःच्या जीवनात आणि जितके माझ्याकडून होईल इतका समाजात काही बदल घडवून आणता येतील का ते पाहतो किंवा प्रयत्न  करतो.आजच्या घडीला भारतीय सैनिकांच्या मागे उभे राहणे जास्त गरजेचे आहे जे आपल्या जीवाची बाजी लावून देशाच्या सीमेवर आपले रक्षण करत आहेत आणि दुसरी सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे ज्या देशात रक्षाबंधन जितक्या मोठ्या प्रमाणात साजरे होते आणि ज्या देशात काही ठिकाणी स्वतःच्या मुलीची देवीसारखी पूजा केली जाते त्या देशातील मुलीं ना गर्भात आणि ना गर्भाबाहेर सुरक्षित नाही आहेत.दिल्ली आणि कोपर्डी सारखया घटना ज्या वाचून असे वाटते कि ती माणसेच नसावीत,अगदी क्रूर प्राणी सुद्धा अश्या प्रकारे कुणाशी वागत नाही. खरंच खूप संताप येतो.असे कृत्य करणाऱ्याला तर खरे म्हणजे भर चौकात सर्वांसमोर तडफवून फाशी दिली पाहिजे. अश्या घटनांना जातीची लेबल लावणे तर सर्वात हींन काम आहे.छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या राज्यात तरी अश्या गोष्टी कुणी बोलू नये आणि महिलांना सुरक्षित वातावरण मिळावे यासाठी सर्वानीच हातभार लावला पाहिजे.महाराष्ट्रामधील मराठी हा नेहमीच मातीसाठी लढला म्हणूनच इतिहास घडला नाहीतर तुकड्या तुकड्यात विखरूला असता आणि कधीच इतिहासजमा झाला असता हे ही कुणी विसरू नये. जाती नुसार आरक्षण/गरिबी ही भारताच्या अजूनही जागतिक स्तरावरील पिछाडीचे लक्षण आहे आणि देशाला स्वतंत्र होऊन ७० वर्ष झाली तर ती आपल्याला दूर करता आले नाही आणि उलट त्यात वाढ करण्याचे काम चालू आहे हीच मोठी शोकांतिका आहे आणि यांचे प्रमाण जितके कमी करून पुढे ती पूर्णपणे नष्ट कशी करता येईल यासाठी सर्वानीच जाती भेद विसरून आणि राजकीय खेळीचा बळी न पडता प्रयत्न केले पाहिजे